Mag de CIA wel weten wat wij niet mogen weten over Wilders' geld?

Dit artikel verscheen eerst op Krapuul.nl. Ik werk daaraan mee, omdat we alle krachten moeten bundelen tegen de leugens, waarvan Wilders en zijn bondgenoten profiteren.

"Truth Will Prevail" - George Washington. Or Another Of His Friends.

Gaat de PVV-fractie in het Europees Parlement straks WEL aan de CIA onthullen, wat het Nederlandse publiek NIET mag weten over de financiering van Wilders' eenmansstichting en eenmanspartij?

Deze week gaat het Europees parlement stemmen over de vraag, of "Amerikaanse autoriteiten" weer alles in kopie toegestuurd krijgen, wat jij en ik internationaal overboeken via het SWIFT systeem.
Uitleg: Om gratis in euros geld over te maken of uit de muur te trekken in Eurolanden, gebruik je het SWIFT systeem. Als ik bij voorbeeld eens in de maand geld van mijn Nederlandse ouderdomspensioen overmaak op mijn Belgische rekening (bij dezelfde bank, de ING), verschijnt een waarschuwing op de website: "Gegevens kunnen worden overgedragen aan Amerikaanse Autoriteiten."
Bedankt ING, voor de transparantie. Dat meen ik werkelijk. Want van 2002 tot 2006 stond het rekencentrum van Swift nog in Amerika (hoewel het het hoofdkantoor in Ukkel, bij Brussel gevestigd is) en onze gegevens werden stiekem door NSA en CIA geregistreerd.
Van wederkerigheid is geen sprake. Gegevens worden niet gedeeld met onze eigen geheime diensten. Nederland weet daar alles van, sinds de Amerikaanse autoriteiten in 1995 weigerden om gegevens over Karadzic' Servische troepen te delen met onze militaire missie in Srebrenica. Met als gevolg, dat de interventie van twee Nederlandse straaljagers om de Nederlandse VN-missie aldaar te ondersteunen, half mislukte. Je kunt het hier nalezen.

Nu staat het rekencentrum van Swift in Amsterdam. De VS hebben gevraagd, om gewoon door te mogen gaan met data-mining. Maar daar is nu een Europese toestemming voor nodig. Onze vroegere liberale Eurocommissaris Bolkestein was daar wel voor. Vrijheid, blijheid, niet waar?

Maar z'n voorstel in die richting werd niet overal even enthousiast ontvangen. De Europese discussie sleepte aan tot 30 november vorig jaar, toen een Europese raad van ministers van Binnenlandse Zaken, besloot, dat de CIA haar gang mocht gaan. Die datum was niet toevallig, want op 1 december ging het nieuwe Europese Lissabon-Verdrag in. Dat verdrag machtigt het Europese parlement, om al dan niet toestemming te geven voor dergelijke zaken.

Vanwege een paar technische details die mij ontgaan, ging de vlieger van de lidstaten-ministers niet op. Het EP moet er nu toch ook erover beslissen, wat niet de bedoeling was. Nu adviseert de betrokken commissie van het EP, om de Amerikanen alleen toe te laten, als ze werkelijk iets te zoeken hebben. Logisch, niet waar? Hetzelfde geldt voor het Nederlandse openbaar ministerie, als ze iets willen opzoeken of afluisteren.

Maar dat is niet wat de Amerikaanse administratie wil. Ondanks de zeperds in Irak, enzovoort, is men er in Washington nog steeds hardstikke van overtuigd, dat alleen zij de wijsheid in pacht hebben en dat Nederlandse, Duitse, Franse en Poolse geheime diensten alleen interessant zijn als filialen van de CIA. Zelfs de Engelsen worden niet vertrouwd, zoals blijkt uit het parlementaire onderzoek in Londen over Blair's beslissing om mee te doen met de inval in Irak (2003), dat nu daar plaatsvindt.

Het EP dreigt dus in meerderheid "nee" te zeggen tegen het Amerikaanse mee-lezen van wat ik van Nederland naar België overmaak op mijn ING-rekeningen. Bravo, EP! Europa is echt wel nuttig, zeker nu het Parlement meer te zeggen krijgt.

De Amerikaanse buitenland-minister, Hillary Clinton, belt met de Poolse EP-parlement voorzitter Buzek. Ongezien! Hoopt ze, dat het Poolse zwak voor Amerika zal helpen? Het Europese Parlement heeft een prima kans om te laten zien wie er bij ons de baas is.

Schrijver dezes is er helemaal niet tegen, dat diensten, die terrorisme bestrijden, toegang krijgen tot bankgegevens die daarop slaan. Europese-, Amerikaanse-, Chinese-, whatever. Het is interessant, om te weten, wie geld aan Wilders en zijn stichtingen overmaakt, om de Nederlandse politiek te beïnvloeden. Maar liever NIET in het kader van een eenzijdige en exclusieve overeenkomst, die de CIA maakt tot enige beheerder van onze "geheimen". Daarom moet de SWIFT-CIA overeenkomst worden afgewezen.

Wilders heeft zijn Europese vertegenwoordiging van de PVV in een nauw keurslijf geperst. Ze mogen niet meedoen met ideologische bondgenoten, zoals het Vlaams Belang, de Britse National Party of de Italiaanse Lega Nord. Nu zullen ze echter kleur moeten bekennen.

Wat is belangrijker voor Wilders? Dat hij geen probleem krijgt met zijn neoconservatieve Amerikaanse bondgenoten en dus de Amerikaanse controle over onze euro-overboekingen toestaat? Of blijft hij bij zijn verklaring, dat Nederland het alleen kan, en wijst hij de CIA-controle af?

Het komt erop neer: Mogen de miljoenen die vanuit het buitenland op de Wilders-rekeningen worden gestort (Pipes, "a six number contribution"), NIET worden bekendgemaakt aan het Nederlandse publiek, maar WEL aan de CIA?

Benieuwd, hoe ze straks zullen stemmen, die PVV-vertegenwoordigers van ons in het Europese Parlement....

UK en NL aan EU: "We willen alles. Als het maar geen Grondwet heet..."

En, 17 april kwam het toch zover: Balkenende samen met Blair in een persconferentie op Downingstreet 10. Over Europa en de grondwet. Hadden de heren een oplossing? Nou, nee, dat niet direct. Ze wisten alleen heel goed wat ze NIET willen. Namelijk: een referendum.

Het gaat dus voor een groot deel om semantics, om woordenspel. Zonder ook maar enigszins aan te geven, wat ze wel of niet in Europa willen regelen, pleitten, ja smeekten, de beide heren om een andere verpakking dan de achttien voorstanders van een nieuw Europa-verdrag hebben aanvaard. Een "aanvullend" verdrag.

Dat kan natuurlijk van alles inhouden. Eigenlijk alles van - (en meer dan-) het Giscard-voorstel. Maar we weten, dat de Engelsen eigenlijk alleen een Brussels handels-clearing-instituut willen, terwijl de Hollanders twee maanden geleden een hybridische brief van kabinet aan kamer hebben geproduceerd, waarin aan de EU vooral taken werden toegedacht, die de nationale regering niet in staat of bereid is aan zijn burgers te verkopen.

In een vorig artikel (het struisvogel-artikel hier), wezen we er al op, dat de nederlandse politieke klasse zich niet echt durft te identificeren met het Britse standpunt. Dat gaat voor Nederland te ver. Het land kan zich niet veroorloven om zich zo ver te verwijderen van zijn continentale (handels-) partners.

Angst voor een nieuw referendum: een veel te smalle basis voor een geslaagde oppositie tegen Duitsland en de andere voorstanders van een Euroverdrag
Daarom is het gezamenlijke optreden van de beide heren vooral van symbolische betekenis en inhoudelijke issues werden zorgvuldig vermeden. Aanwezige pers had daar blijkbaar ook geen zin in, zodat het gezelschap vooral epibreerde over de vraag, wanneer nou wel of niet een referendum gehouden zou moeten worden in de beide landen.
De Nederlandse NRC, 17 april, in een artikel op de voorpagina:

Londen, 17 april. Nederland en Groot-Brittannië willen geen Europese Grondwet, maar een beperkt nieuw verdrag over de werkwijze van de Europese Unie, waarvoor mogelijk geen nieuw referendum nodig is.

Meteen midden in de semantiek en waarom die nodig is, of zou zijn...

Dit hebben de Britse premier Blair en zijn Nederlandse collega Balkenende gisteren in Londen verklaard als voorstel om de impasse over de constitutie te doorbreken. Volgens Blair liggen de Britse en Nederlandse standpunten dicht bij elkaar. „We moeten aansturen op een wijzigingsverdrag, dat echter niet de kenmerken van een grondwet moet krijgen”, zei Blair. Door het Nederlandse en Franse ‘nee’ tegen de constitutie hoefde de Britse regering geen referendum uit te schrijven over de ook onder Britten impopulaire ‘grondwet’.

Het gaat duidelijk niet zozeer om het oplossen van de onmogelijke verhoudingen en structuren onder het Verdrag van Nice, maar om het overleven van hun regeringen:

Balkenende suggereerde dat een beperkte verdragsaanpassing het „makkelijker” zou maken een nieuw referendum te omzeilen. Op de vraag of het ook zonder kon worden aangenomen, was hij evenwel minder stellig.

Nee, dat zou er nog moeten bijkomen, dat Balk alvast zegt, wat de Raad van State ( in het nieuwe regeeerakkoord bevoegd verklaard voor het bepalen of er al dan niet een referendum komt) straks zou moeten besluiten!

Het was voor het eerst dat de Britse regering zich zo duidelijk uitsprak voor een beperkte aanpassing van het bestaande verdrag. Nederland had dat vorige maand al aangegeven.

Een klein restje van de Hollandse ziekte hier. Zelfs bij de NRC. Het 'gidsland'-complex. De Britten wisten niet wat ze moesten doen, maar toen kwamen de Hollanders met een uitweg!

De (17/4), onder de kop: Blair pushes to drop EU constitution

"It is important we go back to the idea of a conventional treaty where the idea is to make Europe more effective, work more effectively, because we now have a Europe of 27 countries rather than 15," Mr Blair said on Monday (15 April) after a meeting in London with Dutch leader Jan Peter Balkenende.

He added that he fully supported the Dutch approach to the issue which he said proposes the "idea of a conventional amending treaty rather than a treaty with the characteristics of a constitution."

Dus, Mr. Blair, wilt u een semi-permanent presidentschap van de Europese Raad? Immers, alle 27 landen kunnen niet adequaat in de Europese Commissie vertegenwoordigd zijn. Ik geloof, dat we bij de uitlatingen van Blair vooral moeten denken aan afslanking van het Europese ambtelijke apparaat en een terugdraaien van marktreguleringen, van afspraken over gezamenlijke internationale- en defensie-politiek en van gezamenlijke veiligheidsvoorzieningen. Dat zijn nu juist dingen, die de Nederlandse regering graag voor een groot deel aan Brussel zou willen overlaten. Op de persconferentie heeft blijkbaar niemand eraan gedacht om daarover eens door te vragen. Blair (EU-Obs):

"There's all the difference in the world between a constitutional treaty that is an attempt to consolidate... to write all the rules of the European Union, to give rise to a whole new set of legal principles - and an amending treaty within the existing European treaties that makes the rules work more effectively."

Hij zegt het zo mooi. En het is zo hol als wat. Let op de zelfcorrectie: "consolidate...." (= bevestigen) van wat al bestaat - nee, ik bedoel "(her)schrijven"..[..]. Immers, als het alleen zou gaan om het (her-)bevestigen van wat al op Europees vlak gerealiseerd is, wat zou Blair er dan tegen kunnen hebben? Maar eigenlijk is hij er vierkant tegen. Niet uit overtuiging, maar uit wanhoop, omdat de Engelse bevolking de EU niet wil stroomlijnen, maar reduceren.

Dat is, opnieuw, nu juist NIET wat de Nederlandse politieke klasse zou willen. Die wil alleen maar geen referendum. En een Europa, waar het prettig is om naar te verwijzen, als het gaat om impopulaire keuzes.

Daarom valt het te verwachten, dat het Duitse EU-presidentschap dwars door deze armelijke manifestatie heen zal kunnen kijken. De grootste gemene deler tussen Holland en het UK is wel heel klein. De heren zijn erg gemakkelijk uit elkaar te spelen.

Daarom doen de slotcommentaren van NRC en van de EU-Obs wat potsierlijk aan:

De EU-Oberver:

The position of the UK, with its traditionally ambivalent relations toward the EU, is seen as crucial to the shape of any new document, set to replace the original EU constitution rejected almost two years ago by French and Dutch voters.

Ik denk, dat Blair, intern al erg verzwakt, al lang gemarginaliseerd is in de huidige discussies. Onder Brown zal het zeker niet beter worden. Nederland kan zich een dergelijke marginalisering niet veroorloven, het UK op korte- en middellange termijn wel. De poositie van het UK is al lang niet meer "crucial" voor het vernieuwde verdrag: ze staan er buiten.

Maar de NRC denkt toch ook, dat er zich hier iets groots afspeelt:

Het Brits-Nederlandse standpunt zal een grote rol spelen in de discussie over de vraag hoe het verder moet met de grondwet. De premiers omzeilden een vraag over steun van andere landen. Duitsland, nu EU-voorzitter, wilde vanmorgen niet reageren op de ontmoeting. De Brusselse woordvoerder van de Duitse regering zei alleen dat de EU-leiders zich in juni buigen over een „routekaart” voor „een vernieuwde gemeenschappelijke basis”, uiterlijk medio 2009.

Nee, samenzweren met de Polen, die eigenlijk een religieuze euro-wet willen met het Christendom erin, of met de Tsjechen, die mijns inziens alleen hun huid zo duur mogelijk willen verkopen aan de Duitsers, dat gaat nog even te ver. Hoewel de Engelse diplomatie er geen been in zal zien om ook dat vuurtje op te stoken. Zeker als, wat mijn verwachting is, de Nederlanders zullen bijdraaien.


De EU-Obs gaat verder met het overschatten van de impact van het gebeuren:

Schism
German chancellor and current head of the EU, Angela Merkel, will need superior political skills to bridge the gap between the small and big treaty camps ahead of the summit.

She is starting the process by meeting the eurosceptic Czech president Vaclav Klaus in Berlin today (17 April).

Intussen hebben we van Klaus, na een drie uur durend gesprek met Merkel in een kasteel bij Berlijn, mogen horen, dat hij al voor een groot deel overtuigd is door de aanpak van de Duitsers: "Het gaat nu vooral over de inhoud bij Merkel," zei hij, "en daarmee zijn wij akkoord."

Informal meetings are also expected with the Netherlands and Poland - other governments seen as being against the constitution, according to Czech news agency CTK.

Balkenende moet inderdaad ook nog minstens één keer op het matje bij partijgenote Merkel. Te verwachten valt, dat de gezamenlijke persconferentie van de Nederlandse en Duitse premiers dan een bijna tevreden Balkenende zal produceren. "Eigenlijk zijn we het eens," zal de conclusie luiden. Want bij Blair heeft Balkenende zich aan niets gebonden, behalve aan woordkunst. Ik denk, dat Balk de vererende taak zal krijgen om bij Blair (en Brown) te bemiddelen. Heeft Holland weer iets om trots op te zijn. Want, zegt de EU-Obs terecht:

But on the other side of the fence, there are the 18 countries that have already largely ratified the rejected document - with some of them wanting the treaty to cover more areas rather than less.

"If needed, we could add something about climate change, immigration or energy…We are ready for that. But the clear message from Madrid is that we prefer to improve the text rather than cut from it," said Spain's Europe minister Alberto Navarro following a meeting of the "friends of the constitution" countries in January.

En dat is nu eens geen woordenspel, maar de constatering van feiten. Feiten zijn koppige dingen.

Notitie over de bovenstaande citaten uit de EU-Observer:
© EUobserver.com 2007 -Printed from EUobserver.com 19.04.2007 - The information may be used for personal and non-commercial use only. - This article and related links can be found at: http://euobserver.com/9/23874

Powered by ScribeFire.

NICIS aan het werk

Goede Bedoelingen - Maar nog niet echt wat nieuws

In het onderstaande behandel ik twee dingen betreffende het NICIS en de stand van zaken wat betreft het stadsgerichte wetenschappelijk onderzoek in Nederland in het algemeen, die bij elkaar horen.
Eerst een reconstructie van een "Ausschreibungs"-exercitie voor onderzoeksvragen. Vervolgens opmerkingen naar aanleiding van een van de eerste kleine publikaties die onder de vleugels van het NICIS tot stand is gekomen (Duyvendak/Hurenkamp: "Wat Burgers Bezielt", oktober 2006, 83pp).

Nog niet zo lang geleden is NICIS opgericht. De sympathieke bedoeling is, om het onderzoek dat voor stedelijke ontwikkeling en de stedelijke problematieken van belang is, uit de sfeer van de onderling concurrerende- en zich afschermende- departmenten (VROM, Welzijn, Onderwijs, Economische Zaken, Binnenlandse Zaken, enz.) te halen en tevens de verbrokkeling van onderzoek en beleid bij universiteiten en hogescholen in te dammen.

Daartoe zou de leiding worden overgedragen aan de steden zelf, die immer s de vragende partij zijjn, bij een meer integratieve benadering van de onderling zo sterk vervlochten problemen in de stedelijke achterstandsgebieden.

Daarvan is ons helaas nog niet veel gebleken. Academische instellingen concurreren onderling lustig voort. De steden worden behandeld als consumenten. De onderzoeksrichting wordt bepaald door de financierder, dat wil zeggen, meestal het betrokken ministerie.

Dat is tenminste wat mij invalt bij nauwkeurige lezing van het onderstaande persbericht van NICIS. Hier is het:

NICIS is het Maatschappelijk Topinstituut voor de steden. NICIS gaat de economische en sociale kracht van steden versterken met vraaggerichte kennis. NICIS verbindt wetenschap en praktijk vanuit één organisatie. Waar andere instituten zich alleen richten op onderzoek, of toepassing, combineert NICIS onderzoek, toepassing, verspreiding én evaluatie. Daarin is NICIS uniek.
Vragen uit de stedelijke praktijk staan centraal in het onderzoeksprogramma van NICIS. De onderzoeksuitkomsten zijn bouwstenen om het probleemoplossend vermogen van de steden te versterken. NICIS gaat daarnaast het nationaal gebruik van internationale kennis bevorderen. Het Stedelijk Innovatieprogramma (STIP) van het Kenniscentrum Grote Steden en NWO is ondergebracht bij NICIS.

1. Een instituut is niet automatische een "top"-instituut als het zichzelf zo noemt. Albert Heijn mag zoiets doen in zijn reclames - iedereen neemt dat met de nodige korrels zout. Wetenschappelijk gesproken, hebben we bij het NICIS hier te maken met een tautologie.
2. Waarom, in godesnaam, moet een puur Nederlands coordinatiecomité zich tooien met een Engelse naam? NICIS staat voor: "Netherlands Institute for City Innovation Studies". Gewichtigdoenerij.
3. Het bovenstaande is een inleiding tot de bekendmaking van de uitslag van een enquête bij steden naar onderzoeksvragen die NICIS zou kunnen opnemen in zijn programma. Ik zie niet in, hoe dat de belichaming kan zijn van sturing of "aansturing" door de grote steden. Blijkbaar is er in de steden zelf geen onderzoek gedaan naar onderzoeksprioriteiten. NICIS heeft eenvoudig een aantal politieke en ambtelijke contacten aangeschreven.

De selectie die hieronder wordt gepresenteerd van de ingediende onderzoeksvragen, wordt door het NICIS niet verder gemotiveerd dan met wat algemeenheden. Hier eerst de selectie:

Zeven stedelijke onderzoeksvragen geselecteerd

Het NICIS riep, in het kader van het Stedelijk Innovatieprogramma, bestuurders en ambtenaren uit de G4 en G27 op tot het indienen van prangende onderzoeksvragen op het gebied van werkgelegenheid, arbeidsparticipatie en sociale stijging in de stad. Uit dertien inzendingen zijn er zeven geselecteerd voor onderzoek.
Hieronder volgt een overzicht van de gehonoreerde onderzoeksaanvragen.
Onderzoeksvraag 1
Hoe kan de economische waarde van etnische diversiteit in grote steden gemeten worden? Welke mechanismen spelen een rol voor het aanwezige potentieel en in hoeverre kunnen gemeenten deze inzetten om tot een optimale arbeidsparticipatie van de hele bevolking en stedelijke economische ontwikkeling te komen?
Indienende steden: Amsterdam, Rotterdam, Den Haag
Onderzoeksvraag 2: Op welke wijze, waarmee en met welke beperkingen doorlopen Nieuwkomers hun maatschappelijke carrière?
Indienende steden: Den Haag, Rotterdam, Amsterdam
Onderzoeksvraag 3: Welk programma, welke methodiek van alle programma's/methodieken gericht op zelfredzaamheid van laag opgeleide allochtone vrouwen blijkt het meest geschikt; heeft de beste kosten/opbrengst verhouding.
Indienende steden: Enschede, Almelo, Hengelo
Onderzoeksvraag 4: Hoe kan de dreigende krapte op de arbeidsmarkt (o.a. door ontgroening) worden afgewend door het te benutten als kans voor ouderen, vrouwen, allochtonen, laaggeschoolden? Met als bijkomende vraag: Hoe ontwikkelt zich het aanbod van laaggeschoold werk (terugblik en vooruitblik)? Welke groepen benutten dit aanbod en wat zijn de te verwachten ontwikkelingen daarin?
Indienende steden: Arnhem, Nijmegen, Leeuwarden, Zaanstad
Onderzoeksvraag 5:
Hoe groot is de groep jongeren die geen opleiding volgt en geen werk heeft en door geen enkele instantie worden bereikt (niet door onderwijs, leerplicht/RMC, Sozawe, CWI, UWV)? Waarom zijn deze jongeren niet in beeld en op welke wijze kan deze groep beter bereikt worden? Welke trajecten zijn voor hen nodig?
Indienende steden: Utrecht, Rotterdam, Den Haag
Onderzoeksvraag 6: Hoe kunnen we grensoverschrijdend werken in de Euregio bevorderen?
Indienende steden: Maastricht, Heerlen, Sittard-Geleen
Onderzoeksvraag 7: Welke maatregelen kunnen er genomen worden zodat vraag en aanbod op de arbeidsmarkt voor lager opgeleiden elkaar ruimtelijk gezien beter vinden?
Indienende steden: Enschede, Hengelo, Almelo
Vraag 6 en 7 worden gecombineerd in één onderzoek

Dan volgt de summiere verantwoording van de selectie:

Hoe geschiedde de selectie van de onderzoeksvragen? Vier experts uit de stedelijke praktijk beoordeelden alle ingediende vragen. Op advies van deze deskundigen heeft NICIS de bovenstaande onderzoeksvragen geselecteerd.

De "experts" zijn naamloos. Vertegenwoordigden ze steden, of waren het bekenden van het NICIS? Bovendien, het waren niet deze "experts" die beslisten. Beslissingen nam het NICIS zelf.
Bij de selectiecriteria duikt plotseling een centraal thema, werkgelegenheid, op:

Wat waren de selectiecriteria? De ingediende vragen zijn beoordeeld op:

• de aansluiting bij beleidsvraagstukken over werkgelegenheid,


• arbeidsparticipatie en sociale stijging;


• actualiteit en urgentie;


• het praktisch nut van de onderzoeksresultaten voor meerdere steden in Nederland.

In het Stedelijk Innovatieprogramma werkt NICIS samen met NWO en de ministeries van BZK, VROM en VWS.

Kijken we vervolgens naar de gehonoreerde onderzoeksvragen, dan blijkt, dat het thema kennelijk verder vernauwd is tot "arbeid en allochtonen":

Themaverwisseling
Het gaat over "ethnische diversiteit" (vraag 1), over "nieuwkomers" (recente immigranten, vraag 2), over "laag opgeleide allochtone vrouwen" (vraag 3). Bij vraag 4 komen ook de allochtonen en de laaggeschoolden weer prominent om de hoek kijken. En vraag 5 noemt weliswaar het woord "allochtonen" niet, maar het is duidelijk, dat het bij deze "onzichtbare" jongeren toch weer voornamelijk om hen gaat.

Vraag 6, van de Zuidlimburgse grenssteden Maastricht, Sittard en Heerlen (naar betere benutting van de grensoverschrijdende regiosamenwerking met Aken, Luik en Hasselt) is de enige, die "holistisch" (intersectoraal) van karakter is en bovendien inspeelt op nieuwe, ingrijpende Europese ontwikkelingen, die in korte tijd de "ruimte" voor deze steden enorm hebben vergroot in concrete en in abstracte zin. Daarbij komt nog, dat bij deze vraag als enige ook duidelijk de Europese oriëntatie die het NICIS zegt na te streven, aan de orde komt.

Het is dan ook volstrekt onbegrijpelijk, dat juist deze vraag wordt gecombineerd met een andere, die er op het eerste gezicht maar weinig mee te maken heeft, namelijk de vraag uit Enschede enz. naar een ruimtelijke verbetering van de aansluiting van de arbeidsvraag (van laaggeschoolden) met arbeidsaanbod.

Ik kan me er wel iets bij voorstellen, maar ik denk niet dat de Zuidlimburgse en de Twentse steden erg gelukkig zullen zijn met deze combinatie van onderzoeken.

Oriënteren op de specifieke meerwaarde van de stedelijke integrale benadering
De meerwaarde van een stedelijke benadering van arbeidstoeleidingsvraagstukken ligt nu juist in de combinatie van beleid, inspraak, participatie, ruimtelijke maatregelen en economische stimulansen met een activering van de arbeidsmarkt (territoriaal: de buurt of wijk mobiliseren; sectoraal: combinatie van plaatselijke diensten en info; categoriaal: inspelen op de dynamiek van etnische-, leeftijds-, sekse- en culturele groepen en hun ongebruikte kennis en ervaring).

Het heeft er veel van weg, dat het geld afkomstig is van het ministerie van SZW, dat (vanuit zijn gezichtspunt gezien begrijpelijk, als randvoorwaarde "arbeidsrelevantie" heeft gesteld), van VWS, dat misschien nog een minderhedenonderzoekspotje beschikbaar had en VROM, dat iets "ruimtelijks" moest terugzien (vraag 7).

Verder kan het haast niet anders, of men heeft ook gedacht aan een eerlijke verdeling over grote en kleine steden. Het is wel heel toevallig, dat juist de -naar grootte- top-12 van de steden hun vragen gehonoreerd zien!

Voorts zou het ook zo kunnen zijn, dat bij de selectie mede is gekeken naar een evenredige verdeling over de overkoepelde academische instituten: "Ja, daar hebben we iets voor de Amsterdamse sociografen!" Of: "Dat wilde de Erasmus vorig jaar al graag doen."

Het lijkt waarachtig wel .... POLDEREN!

Waarom schrijf ik dit?
Ik weet heus wel, dat er in Nederland een aantal voortreffelijke onderzoekers uit uiteenlopende sociale-, economische-, bestuurskundige- en andere disciplines zijn. Ze komen internationaal (Europees) vaak te weinig aan de bak. Daarom is een echt top-instituut dat hen vrijstelt voor intensief, veldgebaseerd en internationaal geörienteerd onderzoek, een goede, nee, noodzakelijke zaak.

De wereld van de stedelijke ontwikkelaars, de stimuleerders van sociale emancipatie via een bundel van in elkaar grijpende maatregelen, mist steeds heftiger een academische onderbouwing, ondersteuning. Als het NICIS blijft steken in modieuze en door van alles, behalve de steden-zelf, gestuurde keuzen, is er veel verloren.

Een verkenning: Wat Burgers Bezielt
Kleinschaligheid is daarbij zeker niet altijd een deugd. Zeker niet, als het eigenlijk een vorm van schrielheid is.

Twee goede, creatieve en mij sympatieke wetenschappers, Duyvendak en Hurenkamp, schreven voor NICIS in november 2006 een voorbereidend rapport over vrijwilligersinitiatieven in Nederland: "Wat Burgers Bezielt" (83pp, Utrecht, 2006).
Maar, o wee, als je het resultaat vergelijkt met wat daarover al jaren geleden in het buitenland en in Europees verband is onderzocht en beschreven, dan overvalt je plaatsvervangende schaamte. (Zie bij voorbeeld de baanbrekende Europese studie over autonome burgerinitiatieven in stedelijke achterstandswijken van Gabriel Chanan uit 1992, in opdracht van de European Foundation for the Improvement of Living and Working Conditions (EFILWC), Dublin: "Out of the Shadows - Local community action and the European Community", Luxemburg, 1992, 166pp).

Door tijdsdruk en krappe financiële middelen gedwongen, beperkt het rapport zich tot een soort ethnografische beschrijving van wat zoal die vreemdsoortige lieden beweegt, die, vaak jarenlang, een deelonderwerp hoeden.

Op zich best nuttig. Maar dan als onderdeel van een studie naar de sociale werking van al die te weinig gebruikte kennis en energie die er schuilt in die schijnbaar lethargische stedelijke achterstandsmilieus. daar zouden stadsbesturen en stedelijke ontwikkelingswerkers wat mee kunnen. de auteurs hebben trouwens, ieder op zijn vakgebied, vroeger bewezen, dat ze oog hebben voor die kanten van de zaak.

Het is mijn, wellicht brutale- en voor velen onwelkome opvatting, dat een NICIS nu juist dat iele en schrale zou moeten uitbannen, en steden, stedelijke praktijkwerkers, en wetenschappers bij elkaar brengen, om werkelijk iets grensverleggends tot stand te brengen.

Maar dat komt er misschien nog wel.

"Nederland spreekt geen woordje mee" - Aukje van Roessel in De Groene Amsterdammer

Door een foutje mijnerzijds, kreeg ik mijn favoriete weekblad "De Groene Amsterdammer" sinds februari alleen nog maar als wekelijkse uitnodiging om op de website te komen kijken als betalend toegangsgerechtigde. Die website kende ik als weinig klantvriendelijk. Daarom raakte het browsen in het slop. Maar aan de andere kant doet de postverzending van het blad naar het slechts 200 kilometer verderop gelegen Brussel, er soms bijna een hele week over.
Enfin, "De Groene" en ik raakten in de loop van dit jaar meer en meer van elkaar vervreemd, na een nauwe en vaste relatie van tientallen jaren.
Vandaag ging ik toch maar weer eens op de Groene's e-mail-uitnodiging in, want het hoofdonderwerp, "Nederland en de CIA", dat roept veel in mij wakker.
En nu komt een aangename verrassing: Ik belandde op een snelle, overzichtelijke en prettig aanvoelende site, vond onmiddellijk wat ik zocht en begon aan de lectuur. Want daar gaat het uiteindelijk om, nietwaar?
Tweede prettige verrassing: Het blad staat vol met mijn favoriete onderwerpen (Irak, de neoconservatieven, Holland militair op zijn smalst, het oprukkende provincialisme, de windowdressing van Zalm), terwijl de culturele sectie nog niets van haar doeltreffendheid verloren heeft. Zelfs het stukje dat ik van Opheffer gelezen heb (een tijdje lang in deze blog ge- parafraseerd als "Opschepper") getuigt van een gelukkig genezingsproces. Er komt ook iets terug van Opheffer's onnavolgbare kunst om het misbruik van een woord als "respect" voor eeuwig in het geheugen te branden.
Het gezochte artikel over de CIA (Joeri Boom) en Nederland, verschafte de genoegdoening, dat het bevestigt wat daarover, en Bot's behandeling daarvan, al eerder (december 2005) in deze blog gezegd is. Dat artikel is dus niet waar het hier over gaat.

Hier zal het gaan over een hoofdartikel van Aukje van Roessel van vorige week (15 september), getiteld "Nederland spreekt geen woordje mee", dat ik vond onder de top-tien van de meestgelezen artikelen. Een terechte plek.
Het betoog gaat een beetje zoals hier werd getracht te doen in de post "Holland in Europa: Grote Broek - Klein Hartje" (juni 2006). Van Roessel's conclusie:

Nederlandse politici benadrukken graag dat ons land internationaal een belangrijke rol speelt, maar ze gebruiken die rol niet om op het wereldtoneel méér te zijn dan een speelbal van president Bush. De verkiezingsstrijd wordt zo de spiegel van de echte Nederlandse positie in de wereld: wij gaan alleen nog maar over de aow-leeftijd, de kinderopvang en de binnenlandse belastingtarieven.

Tot die slotsom komt "De Groene", door te constateren, dat in de verkiezingsprogramma's van de drie grote partijen geen concrete visie terug te vinden is van een internationaal beleid, onder vermelding van de beperkingen waarop een klein land als Nederland daarbij stuit. En evenmin van de groeiende mogelijkheden die Nederland in Europees verband heeft om iets relatief belangrijks bij te dragen in de opkomene EU-vredes- en veiligheidspolitiek. Mooie woorden over respectering van humanitaire beginselen. Dat genoeg. Maar wat is de practijk?
Op 6 september heeft Bush toegegeven, dat er wel degelijk geheime martelgevangenissen bestaan en dat de Conventies van Genève aangepast zouden moeten worden, om voortzetting van die practijken mogelijk te maken. De Tweede Kamer is in februari 2006 akkoord gegaan met de Uruzgan-missie, na de verzekering van Bot en Balkenende, dat het om een humanitaite opbouwmissie zou gaan en dat er een absoluut onderscheid zou zijn met de Amerikaanse "Enduring Freedom"-akties.
Van Roessel:

Nu de aap uit de mouw komt, voelt de Tweede Kamer zich bedrogen. Minister Bot wil alsnog opheldering van collega Rice.
Daar voegde hij vorige week overigens direct aan toe dat Rice hem ‘bepaalde informaties en toezeggingen had gedaan. Ik ga er vanuit dat dit nog steeds zo is wat Nederland betreft.’
Daarmee suggereerde hij dat hij geheime cia-praktijken elders in de wereld niet belangrijk vindt.
Of, politiek nog interessanter, dat hij destijds te horen heeft gekregen dat de geruchten klopten maar de toezegging kreeg dat Nederland niet wordt gebruikt voor de illegale praktijken.

Dat zou best eens zo kunnen zijn.
In dat geval hebben we van doen met de nationale huichel-neiging, door slimme Amerikanen uitgebuit op het hoogste niveau.
Het is vermoelijk min of meer zo gegaan: "Als we het weten (van de martelingen en extra-legal renditions), dan moeten we het wel afkeuren. Het is dus beter dat we het niet weten, maar dan kunnen we het alleen tolereren, als we onze handen zelf in onschuld mogen wassen." De grondslag van de Nederlandse "tolerantie" in beeld. En, doordat Bush zich blijkbaar niets aantrekt van wat Condi Rice bekokstooft, is de huichelaar ook nog eens betrapt.

En wat kan de betrapte huichelaar nu nog doen? De militairen zitten in Afghanistan. Ze zijn betrokken in moordpartijen in het hele ISAF-III NATO-gebied. Het enige verschil met de politionele akties in Indonesië in 1947-1949, is, dat ze nu zelf "op afstand" kunnen blijven en schieten en bommen gooien vanuit straaljagers en helikopters.

Onder Canadezen en Britten in de naburige provincies zijn al tientallen doden gevallen door wraakakties vanuit de geterroriseerde bevolking. Het is een illusie, dat de "Nederlandse" provincie Uruzgan daarvoor gespaard zal blijven.

Maar in Den Haag blijft het oorverdovend stil. Zeker in vergelijking met Londen, waar niet alleen de oppositie (binnen Labour), maar ook hoge militairen, openlijk de wijsheid in twijfel trekken van de wijze waarop een onverslaanbare volksopstand militair wordt tegemoetgetreden. In Den Haag schijnt men het niet fatsoenlijk te vinden, om te memoreren, dat Pakistan vorige week zijn troepen teruggetrokken heeft uit de autonome Noordwestelijke provincies op basis van een oncontroleerbaar akkoord met de stamoudsten daar, dat zij voortaan zouden afzien van ondersteuning van hun stamgenoten aan de andere kant van de grens met Afghanistan. Ook wordt nauwelijks een woord gewijd aan de volksbeweging van Sindhs en Balouchen die twee weken geleden werd ontketend in het zuidelijke deel van het grensgebied door de moord op een Balouchische clan-leider, ex-minister, door het Pakistaanse leger. Stakingen, crisis in het autonome Balouchische bestuur, wegversperringen en algemene staking tot in de miljoenenstad Karachi toe. De Pakistaanse stad Quetta, toegangspoort tot Kandahar in Afghanistan, dat de logistieke basis vormt voor de NATO-troepen in Zuid-Afghanistan, was dagenlang ontoegankelijk, want in opstand.

Maar wat zei Balkenende?

Minister-president Balkenende dreigde Bush afgelopen vrijdag (8 september, HR) met de woorden dat dit soort zaken niet te vaak voor moet komen.

Nou, daar zal Bush van onder de indruk zijn!

Terwijl het niet te ontkennen valt, dat de hele basis is weggevallen onder het compromis dat met de volksvertegenwoordiging is gesloten, doet Balkenende alsof het gaat om en klein misverstand tussen vrienden!

't Is een allerbelabberdste situatie: Vanwege de verkiezingen op 22 november en daarna vanwege de coalitie-onderhandelingen, durft kennelijk niemand (ook de SP en Groen-Links niet) het verwijt op zich te laden dat "onze jongens" in de steek worden gelaten door een nieuw openbaar debat.

Toch is een dergelijk debat nu juist de enige manier, om de ongelukkige missie NIET in de steek te laten.

(De citaten in deze post zijn van: © Aukje van Roessel / De Groene Amsterdammer; Foto: Minister Ben Bot)

Technorati Tags: Netherlands, CIA, ISAF, Afghanistan

powered by performancing firefox

Nationale Conventie: EU-Grondwet, EU-Federatie "Dood"?

Nederlandse Europadiscussie, geanimeerd door de regering:

Stelling van de week van de "Nationale Conventie"

"De Europese Grondwet is dood, het model van de Europese federatie ook."

Wat is de "nationale conventie"? Beschrijving op de nc-homepage:

Het vertrouwen tussen burgers en de politiek staat onder druk. Het kabinet heeft een groep van onafhankelijke mensen gevraagd voorstellen te doen voor de inrichting van het nationaal politieke bestel, die kunnen bijdragen aan herstel van het vertrouwen.
We noemen dat de Nationale conventie.

De NC is dus niet speciaal opgericht voor het Europadebat, dat de regering en het parlement met de bevolking wilden gaan voeren na het verwerpen (mei 2005) van het Europees grondwettelijk verdrag in een nationaal referendum. Dat debat is verwaterd tot een studie-opdracht van het ministerie van Buitenlandse Zaken aan een opinie-onderzoeksbureau. Van het oorspronkelijke plan van de politieke partijen, om gezamenlijk "het land in" te gaan om over Europa te spreken met gewone burgers, is niets terechtgekomen.

Op initiatief van de vroegere kabinetschef van de Minister-President, Hoekstra, is, na het verwerpen van de gekozen burgemeester en andere bestuurlijke hervormingsmaatregelen in de Eerste Kamer en het aftreden van D66-minister De Graaff om die reden, deze "nationale-conventie" commissie ingesteld.
Doel is overduidelijk, om het debat over bestuurlijke modernisering uit de actualiteit te halen. En dat niet voor de eerste keer.
Voor deze gelegenheid is de "Commissie van Wijze Mannen (en Vrouwen)", om het wat op te leuken en gewichtiger te doen lijken, "Conventie" genoemd. Wat zeg ik? Nationale conventie!

Het gezelschap van halve en hele (bestuurs-) deskundigen, zorgvuldig geselecteerd op politieke en religieuze verwantschappen, is dus allerminst een nationale conventie in de zin van de revolutionaire Franse nationale vergadering van 1791, die vormgaf aan de moderne nationale staat zoals we die nog steeds kennen. Het is een gezelschap vrijzwevende denkers, al dan niet met politieke ambities.

Natuurlijk zou een grondige studie van de stand van zaken op het bestuurlijk vlak in Nederland niet eronderuit kunnen, om met de Europese feiten en de grote veranderingen die de EU voor het besturen met zich meebrengt, rekening te houden. Wat er in Nederland gebeurt, wordt al voor een groot gedeelte door de EU bepaald.

Maar de "stelling" van deze week, opgesteld door een streng-gereformeerde VU-professor ("reformatorische wijsbegeerte", zie hieronder), heeft weinig weg van een afgewogen en wetenschappelijk onderbouwd oordeel. Het is een populistische provocatie, waarvan de auteur blijkbaar hoopt, dat de beantwoording via e-mail-commentaren een vingerwijzing zal geven in de richting van de reformatorische stelling, dat de Nederlandse overheid, zonder dat zelf te beseffen, "dienaresse Gods" is.

Deze paulinische stellingname (Apostel Paulus: "Geef den Keizer wat des Keizers is") is door de meerderheid der gereformeerden moeizaam verworven in het begin van de negentiende eeuw. En nog zijn er restanten van gereformeerde afwijzing van de centralistische pretentie, dus van een soort religieus anarchisme, hier en daar in Nederland blijven bestaan (of geëmigreerd naar Amerika).

Gereformeerden zijn zich echter altijd blijven verzetten tegen nòg meer overheden dan die éne: De SGP erkent bij voorbeeld de Verenigde Naties niet en evenmin de EU. Wat professor Roel Kuiper dus doet, is trachten niet-gereformeerde medestanders te vinden voor zijn ideologisch axioma. Dat doet hij door populistische sentimenten uit te lokken. En wel op een terrein, waar zijn "conventie" helemaal niet voor bevoegd is en waar geen bestuurskundige analyse aan ten grondslag ligt.

Het lijkt een beetje op de "Parallellaktion" van Robert Musil ("Der Mann Ohne Eigenschaften"): Aangezien de conventie geen doel heeft, anders dan iedereen maar wat aan de praat te houden, zien allerlei hobbyisten hun kans, om hun stempeltje op het gebeuren te drukken.

De onderhavige "stelling van de week" heeft in eerste instantie een meerderheid van "nee"-zeggers gemobiliseerd, zoals kennelijk ook de bedoeling van de auteur was. Later, toen "De Volkskrant", en wellicht ook anderen, een breder publiek uitnodigden om mee te diskussiëren, sloeg de beantwoording van de stelling om, en kwamen er steeds meer verstandige en realistische, pro-Europese, reakties binnen. We gaan daarop in in een volgende post.

Hier eerst nog wat toelichtingen van de Nationale Conventie:

Op 5 oktober zal het advies van de Nationale conventie aan minister Nicolaï worden aangeboden. Tot die tijd zullen enkele leden van de Nationale conventie door middel van de stelling van de week aandacht vestigen op onderwerpen die de afgelopen maanden volop bediscussieerd zijn binnen de conventie. Op de stelling schrijven zij een korte toelichting. Aan u de vraag uw mening over de stelling te geven. Aan het eind van de discussie zal de bedenker van de stelling commentaar geven op de ontvangen reacties.

Toelichting van de stellingnemer op de stelling :"De Europese Grondwet is dood, het model van de Europese federatie ook."

Het is nodig dat er een discussie wordt gevoerd over de finaliteit van de Europese samenwerking. Deze zal in de huidige omvang van de Unie zeker niet uitlopen op een politieke federatie. Europese bevolkingen hechten daarvoor tezeer aan een nationale bestuurslaag. Het is beter Europa in te richten als een statenverbond: een samenwerkingsverband van staten die besluiten op bepaalde onderdelen soevereiniteit te delen, maar hun zelfstandigheid en nationale politieke tradities niet prijsgeven.

Roel Kuiper

Wie is deze Roel Kuiper? Beschrijving op de website van de "nationale conventie":

Roel Kuiper (Marienberg, 1962) is historicus en filosoof, werkt als bijzonder hoogleraar reformatorische wijsbegeerte aan de Erasmus Universiteit en is ook verbonden aan de Vrije Universiteit, waar hij promoveerde in de politieke filosofie. Daarnaast is hij lector aan drie hogescholen (lectoren stimuleren onderzoek aan de HBO’s) op het terrein van innovatie en samenlevingsopbouw. Voor 2002 was Kuiper directeur van het wetenschappelijk instituut van de ChristenUnie.

Opmerkelijk is, als je de toelichting aandachtig leest, dat Kuiper eigenlijk een positief voorstel doet: "een Europees statenverbond [.., dat] op bepaalde onderdelen souvereiniteit [... gaat] delen". Dat is natuurlijk heel wat anders dan de negatieve ("dood") stelling waarop het een toelichting heet te zijn. Het zou veel interessanter zijn, om van professor Kuiper te vernemen, op welke onderdelen hij meent dat de souvereiniteit moet of kan worden gedeeld, en welke onderdelen van de tegenwoordige Nederlandse souvereiniteitsdeling in NATO, Internationaal Gerechtshof, de EU, de Raad van Europa en de Verenigde Naties hij (dus) zou willen zien afgeschaft.

Intussen zijn er verschillende interessante reakties van Nederlandse burgers binnengekomen. Daarop ga ik in, in een volgende post.

Holland in Europa: Grote Broek - Klein Hartje

foto: Budweiser AG

Is het toevallig, dat Nederland de laatste tijd in Europa het erbij laat zitten? (Zie vorige post: Nederland afwezig in Europa).

Als het niet toevallig is, moet het wel haast liggen aan de regressie die Nederland vertoont op Europees vlak, zo niet op algemeen intellectueel vlak.

Van mijn standplaats uit gezien, verpietert de Europa-receptie in Nederland gelijk op met

• de schrik van Fortuyn,
  
• het opgewarmde historische nationalisme,
  
• de als "cultuurstrijd" verklede xenofobie en
  
• de angstige reacties van de staatslieden en opiniemakers op de afwijzing van de Europese Grondwet.
  

De grote visie van een Mansholt wordt teruggebracht tot "ongevaarlijke" symbolische pruttelpraat over het Straatsburg-Brusselprobleem, de vergoedingen van Europese parlementariërs, en tot een fietsrally van de SP om Erik Meyer de concept-grondwet ergens bij een Eurokantoor in Brussel te laten inleveren.

En dan gauw weer op de fiets terug, om een Leeuwenhose aan te trekken.

Holland trekt een te grote broek aan.

Op het Europese toneel moet het dienen als een kinderlijke provocatie, thuis is het een statement: Jullie een te grote sluier? - Wij een te grote broek!
Ha, Ha!

Onderbroekenlol uit gêne.

Want genant is het: Sinds mei 2005 vragen de andere regeringsleiders aan Bot, Balkenende en aan de VVD-staatssecretaris voor Europese Zaken van wie ik steeds maar de naam vergeet omdat je nooit meer iets van 'm hoort -

• "Wat stelt u voor om nu te gaan doen, nu er blokkade is van een versterking van de Europese structuren, de grotere rol voor het Europese Parlement en al het andere wat erg nodig is, om de uitbreiding van nu en de komende uitbreidingen te kunnen verwerken?"
  
• "Hoe denkt u uit de impasse te komen, nu de rol van de EU op het wereldtoneel, gegeven het extremisme van de huidige VS, en de gevaarlijke fouten die ze maken, noodzakelijkerwijs steeds groter wordt en dus vraagt om een steviger gecoördineerd optreden in het Midden-Oosten, de Balkan, Afrika?"
  
• "Wat denkt uw land bij te dragen, nu gezamenlijk optreden nodig is, om de energievoorziening vanuit Rusland en het nabije Azië veilig te stellen?"

En als antwoord komt alleen gepriegel over Deense cartoons, Turkije en Cyprus, Italiaanse corruptie (even de honderden miljoenen ESF-geld vergeten, die door Zalm in Nederland foutief zijn besteed), vraag om uitstel van executie voor het grondwettelijk verdrag en vrijblijvend gepraat over "normen en waarden".

Holland maakt zich klein, om thuis een grotere broek aan te kunnen trekken.

Maar alle autoriteiten weten, van de VVD, zowel als van het CDA, maar ook van de PvdA, dat dit land al lang niet meer alleen zijn eigen broek op kan houden. Er is geen weg terug meer. Maar ze durven dat niet met zoveel woorden te zeggen aan een publiek, dat bezeten is van een provinciale angst voor globalisering (globalisering waaraan het zijn welvaart te danken heeft). Nee, de angst wordt zelfs ongestraft en onweersproken aangewakkerd door een hele horde van ex-linkse intellectuelen. Populisme, demagogie en na ons komt de zondvloed.

Het Grote Navelstaren vreet alle energie.
Dat de wereld intussen doordraait, wordt genegeerd.

Daarom is Nederland zo pijnlijk afwezig in Europa.

Nederland afwezig in Europa

Barcelona, 1.6.06, behind the table: Helga Dünger-Löper, Albert Bore, Danuta Hübner, Joan Clos, Pasqual Maragall, Jan Olbrycht, Gábor Demszky and Malcolm Green.

Het valt me de laatste tijd steeds meer op.
Nederland schittert door afwezigheid in Europa.

Ik neem als voorbeeld de Europese Conferentie van Regios en Steden van 1/2 juni in Barcelona. "Barcelona" was een laatste kans, om de ramp van het verdwijnen van een specifiek "urban" budget in de structurele fondsen onder de meerjarenbegroting 2007-2013 van de EU te voorkomen, of althans te verzachten. (Zie mijn beschouwingen daarover bij e-urban: Journal: [EN] en de reactie van URBACT [EN], [FR].)

Omdat Nederland niet of nauwelijks europees-relatief arme regios heeft, is het land voor bestrijding van stedelijke problemen en van de groeiende kloof tussen arm en rijk, aangewezen op de stimulans die is uitgegaan van de Europese "Urban" fondsen. Een stimulans, die, behalve een welkome medefinanciering op stadsniveau, vooral ook een vernieuwing en verbetering mogelijk heeft gemaakt van de gebiedsgerichte, integrale, aanpak van achterstandswijken.

Dat wordt in Europa het "urban acquis" genoemd: het verworven inzicht, de verworven ervaring, om beter en efficienter integraal stadsproblemen aan te pakken. Het "urban acquis" is vastgelegd in Europese dokumenten. Niemand betwist het. iedereen was zelfs enthousiast. Zó moest het verder!

Maar toen eind 2005 door de regeringsleiders compromissen moesten worden gesloten over de meerjarenbegroting, was de situatie aldus: de begroting van de commissie werd gebonden aan een plafond van ongeveer 2% van het EU-nationaal produkt, er mocht niet of nauwelijks gesleuteld worden aan de landbouwsubsidies, die groeiden als gevolg van de uitbreiding van de EU met landbouwstaten - dus, er moest elders worden bezuinigd, met name in de structuurfondsen (regionale ontwikkeling en het ESF, het Europees Sociaal Fonds). Daaraan viel "Urban" ten prooi.

Regio's, stedennetwerken, de commissarissen voor Regios en Sociale Zaken en hun ambtelijke staven in Brussel, de betrokken commissies van het Europees Parlement, - alles gonst van bedrijvigheid, om de ramp zoveel mogelijk te keren. Nederland heeft hier toch werkelijk wel het een en ander "at stake": De landbouwsubsidies zijn een aflopende zaak, het land heeft volop meegewerkt aan- en geprofiteerd van- het "urban acquis". Maar toch steekt het, noch op regeringsniveau, noch op regionaal- of stedelijk niveau, een poot uit, om het tij te keren.

Onder de welgeteld ruim 300 deelnemers in Barcelona, waren er twee uit Nederland. Of drie, als ik mezelf meetel, maar ik vertegenwoordig op dit moment niets Nederlands. Het waren: Ambtenaar Wouter Bringmann van de Directie Grote-Stedenbeleid van het ministerie van BZK, die naar gewoonte een observerende rol vervulde, en Max Jeleniewski die de tweede dag langskwam uit Rotterdam, om in een werkgroep een bijdrage te leveren in de vorm van een powerpoint-presentatie, gericht op public relations voor de Maasstad. Op zich is daar niets mis mee. Beiden vervulden hun professioneel bepaalde rol.

Maar een feit blijft, dat de Nederlandse grote steden qua gewicht niet of nauwelijks aanwezig waren op deze manifestatie.

Is dat toevallig?
Kan zijn. In Stockholm (de stedenconferentie van april dit jaar), was Den Haag's burgemeester en EuroCities-prominent Wim Deetman prominent aangekondigd, maar nauwelijk prominent aanwezig.

Kan dus ook niet toevallig zijn.

Ik wijt dat van mijn kant nu eens NIET aan een malaise van "Europa", maar aan een authentiek NEDERLANDSE malaise, waarover meer in de volgende post.

Niemand begrijpt er meer iets van

"Le Monde" heeft nog een correspondent in Nederland, die de lezers vertelt, dat een grote meerderheid van de landgenoten niets moet hebben van de pedofiele kieslijst.
Maar neem het Spaanse "El Pais" van zaterdag 3 juni, toch ook geen naief sensatieblad: Het komt erop neer, dat de Hollanders gek zijn geworden - eerst Hirsi Ali wegjagen en dan ook nog toelaten dat de fanclub van "Martijn" aan de verkiezingen gaat meedoen.
Ik denk echt niet, dat de Nederlandse ambassadeurs daaraan nog iets kunnen doen. En Bolkestein, met zijn ingezonden stuk in de 'Financial Times' ook niet.
En denk niet, dat iedereen het met de wereldkampioenschappen voetbal wel vergeten zal zijn.
Adopteer de vijf pakistaanse maagden, die tegen hun wil worden uitgeleverd aan een vijandige clan. Maar het blijft stil rond het Binnenhof.

Update:
Sinds we, tot op het niveau van buitenlandminister Bot (verdedigde de Deense spotprenten), overal rondbazuinen, dat bij ons "vrijheid van meningsuiting" betekent dat je onverantwoordelijk mag handelen, dus:

• mensen als groep beledigen (Hirsi Ali, over de spotprenten, in, of all places, Berlijn)
  
• zeggen wat je denkt, voordat je nagedacht hebt (Marco Pastors),
• en zonder rekening te houden met mensen die reden hebben om ultragevoelig te zijn voor bepaalde dingen (vernietigingskampen: Theo van Gogh met zijn "caramel"-grap), want jouw ongefilterde gevoelens komen éérst -

sinds dat gesneden koek is geworden bij de Hollandse jongens van de gestampte pot, kun je ook niet meer optreden tegen mensen, zoals de pedofielen van "Martijn", als ze gebruikmakend van de vrijheid van meningsuiting die ze natuurlijk hebben, indirect oproepen tot het openen van alle sluizen naar sexueel kindermisbruik.
Een dergelijk optreden is traumatisch voor ouders en kinderen die met kindermisbruik te maken hebben of hebben gehad. Je kunt dat vergelijken met de familieleden van concentratiekampslachtoffers. Die worden dan ook terecht beschermd tegen negationisten.

De "vrijheid van meningsuiting" is ondergeschikt aan beschaafd gedrag, aan sociaal gedrag.

Wie dat niet begrijpt, moet dan maar tegen verbod of tegen straf oplopen.

Ik ben benieuwd, of nu ook de kampioenen van de beledigings-vrijheid, zoals we die hebben leren kennen bij de Mohammed-spotprenten en de Hirsi-Ali film, tot in het buitenland in het geweer zullen komen, om het bestaansrecht van de pedofielen-partij te verdedigen.

Ik denk van niet.

Geert Wilders heeft al om een verbod gevraagd van een formatie "met zulke schadelijke ideeën".
-Wat nu? Is de "schadelijkheid" van bepaalde ideeën (niet eens: handelingen) nu ineens toch wèl een criterium voor civilisering van de vrijheid van meningsuiting? Gold dat dan niet voor Moslims?

Misschien begrijpen sommige mensen nu, dat in de rest van Europa niemand er meer wat van begrijpt. En niet alleen niet begrijpt - het begint langzamerhand behoorlijk irritant te worden voor Europese medeburgers uit normale landen.
Ze worden er in Amerika op aangesproken, want de neoconservatieve en patriottisch-religieuze media daar, gooien alles op één hoop, om de verwording van het "oude" Europa maar duidelijk te maken aan de huisvrouw in het Midden-Westen, die denkt dat haar zoon in Irak vecht tegen het Franse verraad aan het Christendom of zoiets.

Inderdaad, Wilders, het is "schadelijk". Schadelijk voor de handel, voor de economie, voor Nederland als vestigingsplaats. En bedenk ook eens hoe schadelijk uw xenofobie is. Om precies dezelfde redenen.

Benieuwd ben ik ook, of Bolkestein weer een apologie gaat schrijven in de "Financial Times".

Nederlandse Europa-enquête

De regering-Balkenende heeft er een jaar over gedaan om via een enquete erachter te komen, wat Nederlanders nu werkelijk over Europa denken. De schrik van het "Nee" bij het referendum over het Europese grondwetsverdrag zit er nog stevig in. Vandaar, dat men bij Buitenlandse Zaken even over het hoofd zag, dat de "nee"-stemmers (door een stomme rekenfout) met meer dan 20% oververtegenwoordigd waren in de uitslagen van de enquête.
Intussen doet Bot er alles aan, om een nieuwe diskussie over de nodige verdiepeing en versteviging van de bestaande EU, die alleen al nodig is wegens de uitbreiding tot 25, straks 27, landen, uit de weg te gaan. Wat een opmuchting in Den Haag, nu blijkt, dat de Duitsers er begin-2007 (kamerverkiezingen in Nederland) NIET aan gaan trekken!
De afzijdige- en zogenaamd nuchtere houding van de Nederlandse regering (en van de PvdA, zie haar nota "Vertrouwen Herwinnen"), is geheel en al in strijd met het Nederlandse belang.
In plaats van alle mogelijkheden uit te buiten, om te komen tot een goed overleg tussen de EuroZone-landen over het financiële- en economische beleid, wordt daarvan de boot afgehouden. Dat is oliedom, want grotere economieën als die van Duitsland en Frankrijk kunnen wel zonder en deze landen voeren onbelemmerd hun eigen beleid. Hopen op uittreden van Italië en Spanje uit de EuroZone, is luchtfietsen. Grote Nederlandse belangen (bij pensioenfondsen, bij doorvoer en transitohandel) worden zo verwaarloosd. De VVD-staatssecretaris voor Europa (hoe heet-i ook weer?) hoor je nergens meer.
Het is een garantie voor verdere afbrokkeling van de publieke steun voor het noodzakelijke Europese avontuur.
Nederland en de Europese Unie: Het ziet er slecht uit.