Vliegende Hollander tegen wil en dank(zij) Ryanair

Dit bericht bereikt u vanuit het internet-hoekje van de luchthaven van Dublin.

De "point-to-point" policy van goedkoopvlieger Ryanair, maakt, dat bij het uitvallen van een vlucht wegens mist, de getroffen passagiers ofwel dagenlang moeten wachten tot er een plaatsje vrij is, ofwel, zoals ik nu, via het labyrinthische netwerk van zieltogende luchthavens, ver van de wereld, surrealistische omwegen moeten maken om, met een dag vertraging ter bestemder plaatse te komen. Barcelona-Brussel, met een nachtelijke overstap in Dublin, Eire.

Het surrealisme van de marktwerking in Europa.

Groeten uit Dublin!

Roaming Charges: Oppassen! Op het laatste moment kiezen de EU-regeringen partij voor de telecom-monopolies...

We volgden hier en op At Home in Europe en in In Europa zu Hause al enige tijd de discussie over de noodzaak om aan de grote (en kleine) Europese telecom-maatschappijen een maximimum-tarief op te leggen voor de zogenaamde "roaming charges", bellen met je mobieltje (bij voorbeeld op vakantie) vanuit een ander EU-land naar huis, of oproepen (en sms-en) ontvangen daarvandaan.
Zoals vrijwel iedereen weet, kosten die telefonische kontakten een fortuin. 1 Euro per minuut, of meer, is regel. De telecom-maatschappijen halen daaruit ruwweg eenderde van hun winst. Die hele tariefstelling is onzin. Het kost -technisch- even weinig moeite om een oproep via een buitenlandse provider door te verbinden, als die via een regio op het eigen net. De maatschappijen maken gebruik van het feit dat de telecom-concessies nationaal worden verleend. Daardoor zijn er kunstmlatige grenzen geschapen, die kunnen worden benut, om de klanten extra zwaar te belasten.
Toegegeven, de Europese Commissie doet niet veel tegen de uitwassen van de marktwerking. Dat is, trouwens, wat haar door de regeringen is opgedragen in Lissabon-2001.
Maar er is in elk geval één uitzondering: Dat is Viviane Reding, de Zweedse commissaris voor IT. Ze heeft (net als overigens de zeer liberale commissaris Bolkestein in een vorige commissie deed met betrekking tot de tarieven van de banken voor intereuropese overboekingen), de TeleComs de wacht aangezegd en een maximum-tarief vastgesteld voor "roaming".
In eerste instantie (vergadering in maart) waren de EU-telecom-ministers accoord, gevolgd door de competente commissie van het Europese Parlement.
De tarieven zouden worden gebonden aan een maximum van 30 à 35 eurocent per minuut voor een uitgezonden oproep en maximaal 20 ct per minuut voor een ontvangen oproep. Dat is heel wat minder dan de 100 eurocent of meer die het nu kost.
Maar plotseling heeft het Duitse voorzitterschap van de EU zich bedacht en volgt (grotendeels) de onzinnige redenering van de telecoms. Deze lmaatsten hebben al veel moeten inleveren. Niemand heeft meer vertrouwen in hun belofte om "onder elkaar" de tarieven te verlagen.
Hun laatste redenering: "vertraging", overgangstarieven, lijkt nu toch de instemming van de regeringen die het laatste woord hebben, te krijgen.

Dat is niet anders dan SCHANDELIJK. Al twee jaar lang hebben de maatschappijen zich op de maatregel kunnen vooirbereiden. Eigenlijk zou de maatregel met terugwerkende kracht moeten worden ingevoerd en zouden de maatschappijen moeten worden gedwongen om aan hun klanten het teveel betaalde terug te storten. Maar niets daarvan: Evenzo vrolijk roept men de noodzaak van een "overgangsperiode" aan en VERDUBBELT de maximum-tarieven!

Hier gaat het om de laatste fase van een consument-vriendelijk gevecht, dat al bijna door de EC gewonnen leek. Nu is het nodig, dat vakbonden, consumentenorganisaties en actiecomités zich laten horen en nationale parlementen moeten hun regeringen ter verantwoording roepen over het standpunt dat ze straks in de Europese Raad gaan innemen.

Komt het ervan? Ik ben benieuwd.

Roaming Charges: Krijgt de EU haar zin?

In de marge van de Duitse internationale CEBIT-Expositie, hebben, volgens Der Spiegel (15.3.07) de vakministers besloten, dat zij het initiatief van EU-Commissaris Viviane Reding zullen steunen, om de Europese internationale GSM-gesprekken goedkoper te maken.
Dat is goed nieuws, maar de Europese Raad (bestaande uit vertegenwoordigers van de nationale regeringen) moet dat nog goedkeuren. De GSM-aanbieders in Europa besteden grote bedragen aan lobbying, zowel in Brussel als in de nationale hoofdsteden, om te voorkomen, dat ze voor 70% gekort worden op hun roaming-winsten, die meer dan 20% van hun inkoimsten opleveren.
Voor de EU is de voorgestelde maximum-extra-tariefstelling voor roaming een testcase: Zal de EU, net zoals dat voor de banken met hun internationale overschrijvingstarieven het geval is geweest, erin slagen, om de gewone Europese consumenten te beschermen?
De aanbieders doen niet alleen aan lobbyen (met uiterst conservatieve argumenten), maar ze proberen ook compromissen te forceren, door de tarieven alvast een beetje te verlagen en dan uit te roepen, dat Europese regelgeving 'niet nodig' is.
Mijn Belgische GSM-maatschappij, Proximus, filiaal van Vodafone, bij voorbeeld, biedt nu roaming-tarieven aan, die zogenaamd gelijk zijn aan nationale oproepen. Alleen moet je niet meer dan 60 uur per maand bellen en een extra tarief van 85 €cent per oproep voor lief nemen. En je moet je er speciaal voor inschrijven. Wat gebeurt er met de tarieven voor het ontvangen van oproepen in het buitenland? Wat doet men aan de SMS-tarieven (verzending en ontvangst)? - 't Zijn allemaal schijnbewegingen.
De nationale parlementen moeten vragen aan hun nationale regeringen, welk standpunt ze over de roaming charges denken in te nemen in de komende Europese Raad. En zo nodig, optreden.
't Gaat vooruit met de roaming charges, maar de race is nog lang niet gelopen!

380 millioen EU mobiel-gebruikers worden bestolen

O.K. Laten we het eens proberen. 't Is de moeite waard. Translingual cross posting.

In mijn oerblog, 'At Home in Europe', heb ik een serie gemaakt over de strijd om een eerlijke tarifering van mobiele oproepen in Europa. Hier volgt daarvan een samenvatting in het Nederlands.

Vandaag was een dubbel feestelijke dag: Nadat Vodafone, grote operator, bijna overal in Europa present, onder dreiging van een Europese maatregel al twee of drie weken geleden had aangekondigd, dat ze hun "roaming" tarieven zouden verlagen met 50%, volgen nu ook de grote andere, transnationale providers: Orange, T-One, enz.

Wat zijn "roaming" tarieven?
Dat is een extra duur tarief dat je provider aanrekent, als je (in het buitenland) gebruik maakt van het netwerk van een collega-operator, zowel om te bellen of te sturen als om oproepen of sms-en te ontvangen.
De meeste mensen worden daarmee alleen geconfronteerd tijdens hun zomervakantie of skivakantie. Het is vervelend, duur, maar ach - laat maar. Grotere internationale bedrijven hebben hun eigen intra-netwerk met forse kortingen voor internationale verbindingen, zowel per telefoon als per GPRS, UMTS of G3. De kleinere, europees werkende, bedrijven zoals dat van ondergetekende, komen daarvoor niet in aanmerking. We betalen dus tientallen euros per maand extra aan Proximus (eigenaars: Belgacom en Vodafone) voor "roaming" verbindingen.

Als je, zoals wij, het nadeel hebt, om in een klein land te wonen, heb je veel "roaming" dus veel extra kosten. De Europese Commissie in de persoon van de Commissaris voor de (mobiele) telefonie, Viviane Reding is al sinds vorig jaar bezig om daar wat tegen te doen. Die extra hoge tarieven zijn namelijk volstrekte onzin. Ziehier waarom:

Mobiele telefonie (en mobiele data-overdracht) werken ongeveer net zo als het internet: als een netwerk van netwerken, waarover, zonder menselijke tussenkomst, computergestuurde dataverbindingen worden opgebouwd, gemonitord en afgebroken (en in rekening gebracht). Het maakt weinig uit, over welke afstand dat gebeurt. En de transnationale verbindingen zijn niet anders dan de verbindingen tussen sub-netwerken binnen een bepaald land. De extra in rekening gebrachte kosten zijn dus nergens anders op gebaseerd, dan traditionele nationale territoria, waarbinnen concessies zijn verleend.

De extra voor transnationale verbindingen in rekening gebrachte tarieven vormen ongeveer 15 à 20 % van de "winst" van telecom-bedrijven. Begrijpelijk, dat die bedrijven deze gemakkelijke winstbron niet graag zien verdwijnen. Maar ook begrijpelijk, dat de consumenten daarvan meer dan genoeg hebben. Het is dus een goed initiatief geweest van de Commissie, om, net zoals dat is gebeurd met de banken, die bij de invoering van de euro wilden vasthouden aan extra tarieven voor "omwisseling" van euros in .... euros (!) bij transnationale transacties en geldopnames, daartegenover een verbod te zetten. Argument van de banken was, dat dergelijke tarieven traditioneel deel uitmaken van hun inkomstenstroom en dat het wegvallen daarvan, hen "arm" zou maken.

We hebben allemaal kunnen zien, dat er geen bank failliet is gegaan, nadat de EU hen had opgelegd, geen extra tarieven meer te rekenen voor transnationale overboekingen of geldopnames in euros. Je kunt tegenwoordig in Duitsland, Frankrijk of Oostenrijk zonder extra kosten geld uit de muur halen met je bankkaart met "Maestro"functie.

Het is overduidelijk, dat dat ook op dezelfde manier kan met internationale telefonie.
Maar wat zien we? Telecom-operatoren doen een beroep op de regelvrijheid waarop marktdeelnemers een recht schijnen te hebben, om de voornemens van de EU-Commissie te bestrijden. Treden we nu even in hun redenering en aanvaarden we het axioma van de marktwerking, dan zien we toch iets heel merkwaardigs. Het is namelijk niet de EU-Commissie, die vasthoudt aan niet-marktconforme verstorende grenzen, maar de telecom-maatschappijen zelf!

Immers, de grenzen van de nationale concessies zijn technologisch gezien volstrekt willekeurig en vertegenwoordigen geen extra kostenpost voor de providers. Zeker niet, als, zoals voor de meesten het geval is, ze werkzaam zijn aan beide kanten van de grens. Zo kan ik bijna heel Europa doorreizen, zonder dat mijn mobiel behoeft af te zien van de vodafone-netwerken die erin zijn geprogrammeerd via Proximus-Vodafone. Maar ik heb niet of nauwelijks voordeel van de uitgebreidheid van de Vodafone-netwerken. Alleen Vodafone-zelf.

Dit is dus een misstand, die snel uit weg moet worden geruimd. Een typisch voorbeeld van datgene waarnaar de EU zo naarstig zoekt sinds de referendum-débacles van 2005: Iets wat duidelijk voordeel brengt in de prortemonnees (dus in de harten), van de gewone Europese burgers!

Maar, ach, zie wat er gebeurt: De (althans: sommige) maatschappijen doen een kleine stap in de richting van vermindering van de extra kosten voor roaming, en... de Financial Times van 13 juni 2006 kondigt tevreden aan, dat ook de Commissie bezig is aan een "vereenvoudiging" van haar voorstel, ten gunste van de telecom-maatschappijen.

Eenvoudigen van geest, zoals ondergetekende, vragen zich nieuwsgiering af, wat er nu nog "eenvoudiger" zou kunnen zijn, dat het gewoonweg afschaffen van de extra roaming tarieven, zoals de Europese Commissie aanvankelijk voorstelde. Welnu, die vereenvoudiging blijkt een ingewikkelde zaak te zijn, waarbij het erop neer zou moeten gaan komen, dat internationale verbindingen blijvend 30% meer zouden moeten gaan kosten dan interne verbindingen. Een slap compromis, gemotiveerd vanuit "gezonde economische overwegingen", die evenwel gebaseerd zijn op een ongezonde basis.

Het is namelijk niet de schuld van de consumenten, dat te veel en te kleine concessies voor mobiele telefonie en dataverkeer zijn uitgegeven (verkocht) via nationale staten (die daaraan miljarden verdiend hebben). Inderdaad zou de marktgedreven sanering die op dit moment al plaatsvindt onder het te grote aantal aanbieders, versneld worden door het wegvallen van de oneigenlijke extra inkomstenbron van de hoge roaming charges. Maar sinds wanneer zijn de absolute gelovers in de marktwerking daarvoor bang? Sinds wanneer geldt de unificatie van de markt (en de bijkomende voordelen daarvan) alléén voor de aanbieders en niet meer voor de afnemers?

- Ik heb altijd geleerd, dat de onbelemmerde vrijheid van de consument, om, bij gelijkwaardige produktaanbiedingen te kunnen kiezen voor het voordeligste aanbod, de motor, ja de ziel, van juist die marktwerking is. Daaruit komt immers de eerlijke concurrentie voort, die onder andere ook prikkels verschaft tot permanente technologische innovatie en stroomlijning?

Maar de telecom-operatoren zeggen (ik citeer de FT van 13/6:)

Ms Reding had initially proposed that, while abroad, consumers were charged the same price they paid to use their phones in their home countries. Operators argued this move would lead consumers to register with mobile phone groups abroad to benefit from lower fees.
(Vertaling: Mw. Reding had oorspronkelijk voorgesteld, dat consumenten, wanneer ze in het buitenland zijn, dezelfde prijzen betalen als wanneer ze hun telefoon in het thuisland zouden gebruiken. Operatoren betoogden echter, dat hierdoor consumenten abonnementen zouden gaan nemen bij goedkopere operatoren in het buitenland om van de lagere lasten te profiteren.)

Ja, natuurlijk. Haalt je de koekoek. Dat is toch een normaal recht van de consument!
Duidelijk blijkt hier, dat het de telecom-maatschappijen zijn, die tegen alle marktwerkings-logica in, een kunstmatige compartementalisering van de markt willen handhaven om, van een willekeurig deel van hun klantenbestand (namelijk de bewoners van kleine landen, die dus veel buitenland hebben) hoge extra inkomsten te kunnen blijven vangen.

De zogenaamde "vereenvoudiging" die nu kennelijk in Brussel wordt uitgedacht, dient hardhandig bestreden te worden. Een Europa-brede weigering om meer dan 10% extra te betalen voor internationale verbindingen, zou tot stand moeten komen. Een consumenten-staking dus. Ter ondersteuning van het oorspronkelijke idee van Mw. Reding.

Hoe gaan we dat in het vat gieten? Rechtskundige bijstand is hier gewenst! Een standaard-brief om te sturen naar je telecom-provider? Met afschrift aan de Europese Commissie, c.q. het Europese Parlement? Een comitee met Bolkestein erin, die immers, als Europees Commissaris, de banken gedwongen heeft om volledig af te zien van transnationale tarieven binnen de eurozone?

Suggesties welkom!

"Zorgverzekeraars weren Patienten"

[Logo van "Disability Affairs", heel modieus ook "kenniscentrum" genoemd, waaraan het "HOB" ("Het Ondersteuning Buro") is opgehangen. De privatisering van de gezondheidsverzekeringen heeft een massa nieuwe bureaucratieën in het leven geroepen, waaraan politicologen en andere niet-medici verbonden zijn. Een nieuw logo is snel gemaakt. Leuker nog, als het een Engels logo is. Daar zitten de patienten nu juist op te wachten. Ondanks ijverig zoeken, kon ik nergens een mail-adres van het HOB vinden. Het schijnt in Amersfoort te zitten.]


Het kon niet uitblijven. Ondanks geruststellende verklaringen, tijdelijke acceptatieplicht, wint het profijtgerichte marktdenken het van de solidariteit tussen zieken en gezonden. In Zwitserland, waar een dergelijk systeem al langer bestaat dan in Nederland, is het niet anders: een maatschappij die uit is (en behoort te zijn) op winstmaximalisatie, zoekt de "krenten in de pap" en gaat risicogroepen uit de weg. De NRC van 27/28 mei 2006 heeft een hoofdartikel "boven de vouw" erover:

Vrees voor verlies bij collectieve polis

Zorgverzekeraars weren patiënten


Door onze redacteur Antoinette Reerink

Den Haag, 27 mei.

Zorgverzekeraars sluiten groepen patiënten met een hoog risico uit, omdat ze verliesgevend zijn. Door deze risicoselectie kunnen patiënten met migraine, leveraandoeningen of gehoorproblemen niet in aanmerking komen voor een gunstig collectief contract.

Dit stelt Het Ondersteuningsburo (HOB), vertegenwoordiger van dertig patiëntenorganisaties. Het HOB onderhandelde namens 19 organisaties, met in totaal 50.000 leden, met verzekeraars over een collectief contract. Zestien patiëntengroepen bleken echter zo verliesgevend voor de verzekeraars dat geen enkele maatschappij hen als klant wilde accepteren. „De patiënten zijn daarover behoorlijk gefrustreerd”, aldus Erik Thier van HOB.

De reden is dat de solidariteit die in het zorgstelsel is ingebouwd, niet voor iedereen gunstig uitpakt. Verzekeraars krijgen weliswaar uit een solidariteitsfonds financiële compensatie voor ‘dure’ klanten met een hoge leeftijd of een chronische ziekte. Maar zij ontvangen lang niet voor alle ziekten van klanten geld uit een zogeheten risicovereveningsfonds. Voor diabetes of astma geldt dit wel, maar voor chronische hoofdpijn, reuma of doofheid niet.

Hugo Keuzenkamp, directeur van Delta Lloyd OHRA en hoogleraar verzekeringskunde en zorgverzekering, bevestigt dat het hierdoor niet loont bepaalde patiëntengroepen een collectief contract aan te bieden. Delta Lloyd OHRA heeft wel een verzekering voor lucratieve diabetespatiënten, maar wilde andere chronisch zieken die HOB vertegenwoordigt geen collectief contract aanbieden. „Als die zich als groep bij ons aansluiten, leidt dat tot voorspelbare verliezen.”

Achmea zegt ook beter zijn best te doen voor mensen met suikerziekte dan voor hoofpijnpatiënten, omdat het solidariteitsfonds voor de eerste groep geld uitkeert en voor de tweede groep niet. Agis laat weten de verevening nu ,,niet eerlijk” te vinden. Deze verzekeraar blijkt daarover momenteel in gesprek te zijn met het College voor Zorgverzekeringen.

Tweede-Kamerlid Omtzigt (CDA) zal minister Hoogervorst (Volksgezondheid, VVD) aanspreken op de risicoselectie. „Wij gaan er keihard aan werken dat collectieve contracten voor meer patiëntengroepen beschikbaar komen. Want juist door preventieve zorg aan die groepen boek je de grootste gezondheidswinst.”

De Nederlandse Zorg Autoriteit (NZa) beheert het zogenaamde "Solidariteitsfonds", waaruit zorgverzekeraars toeslagen kunnen krijgen voor bepaalde risicovolle patientengroepen. Voor suikerzieken is die bijdrag blijkbaar flink hoog vastgesteld, met als gevolg dat de maatschappijen vechten om dergelijke verzekeringnemers. Voor andere groepen is het blijkbaar te laag, zoals voor psychische patiënten. De laatste worden geweerd.
In e-urban Regenera UrbLog van 24 mei signaleerde ik al het dreigement van het Haagse AZIVO om naar de Europese rechter te stappen vanwege de discriminerende werking van het Solidariteitsfonds. De meestal behoeftige leden van dit oude plaatselijke ziekenfonds hebben veel hulp van het solidariteitsfonds nodig en AZIVO is verplicht hun die te geven, maar krijgt onvoldoende van het Fonds vergoed.
De VVD-CDA zorgwet is een hybriede misbaksel. Op slinkse manier, institutionaliseert het een gezondheidszorg met twee snelheden: één goede voor mensen die niet ziek zijn en het kunnen betalen en één derde-wereld ruimte voor mensen die wel ziek zijn, of het snel kunnen worden. "Slinks", omdat telkens weer beweerd wordt, dat niemand erop achteruitgaat, maar uit ervaringen met eerdere privatiseringen van collectieve voorzieningen (werkloosheid, bijstand) kon men donders goed weten, dat marktwerking het tegendeel van bezuinigingen oplevert, een grote inzet van controlerende organen vraagt en de deur opent naar allerlei commerciële trucs, die alles met winstmaximalisatie en niets met gezondheidszorg te maken hebben. Zo worden achter de rug van patientenorganisaties en van de controlerende autoriteit om, contracten met ziekenhuizen en farmaceutische bedrijven afgesloten, die "massakorting garanderen aan het verzekeringsbedrijf, kortingen die dan weer moeten worden opgebracht door niet-, minder of anders verzekerden.
Er komt werkelijk een miljardenramp af op de bewoners van probleemwijken, die meestal dezelfden zijn als de risicogroepen en/of de langdurig zieken, voor wie hun patiëntenorganisaties tevergeefs proberen collectieve contracten af te sluiten. En wat te zeggen over de maatschappelijk gemarginaliseerden, de immigranten, de ouderen, die zelfs niet zouden weten dat er patientenorganisaties bestaan, laat staan hoe hen te vinden?
Deze problematiek komt in de eerste plaats op het bordje van de grote steden en de plaatselijke NGO's.
Het wordt tijd, om te denken aan gemeentelijke collectieve verzekeringsbedrijven, zonder winstoogmerk, die iedereen accepteren en in staat zijn om op de 'markt' te concurreren met de grote winstmakers. Alleen zo kan voldoende druk worden uitgeoefend op de "autoriteit" van het vereveningsfonds ("solidariteitsfonds"), om waar tre maken wat de wet zegt te bedoelen, namelijk "gezondheidswinst" (de heer Omtzigt van het CDA).
Dat de toekomstige vette winsten van de verzekeringsmaatschappijen daaronder zullen lijden -
daarover wordt dezerzijds geen traan gelaten.
Wie zitten er trouwens in die NZa? Het zal toch niet waar zijn, dat de verzekeraars zichzelf controleren?