Europa heeft een nieuwe vertegenxoordiger in de VS; Wilders!

Ik kan er niet omheen, te erkennen dat het best knap gedaan is door Geert Wilders (en/of door de spindoctorij die achter hem zit), de laatste dagen.

Juist toen hij dreigde opgesloten te raken in het Hollandse geven-en-nemen van het maandenlange formatie- annex gedoog-proces, wist hij de aandacht af te leiden met een nieuwe welgemikte provocatie: Gaan spreken op de SIOA-anti Cordoba Centrum demonstratie op 9/11 in New York City.

Vlucht voor de realiteit
Als bij toverslag, gaat het niet meer over de 18 miljard bezuinigingen (zonder lastenverhoging) op allerlei zaken die voor Henk en Ingrid belangrijk zijn. Wilders’ beloofde steun aan beperking van uitkeringsrechten, huurtoeslagen, kinderopvang, thuiszorg en medische zorg, om er maar een paar te noemen, zijn evenzoveel bommen onder de eenheid in zijn “fractie” en onder de steun die hij van de door hem misleide kiezers geniet. Die bommen zijn voorlopig nu even van tafel. Het gaat weer over Wilders zelf.
Dat schijnt de bedoeling te zijn, althans. Met zijn Duitse initiatief in een vorige formatiefase (gaan spreken in Berlijn op 2 oktober op een bijeenkomst die wordt georganiseerd door de Duitse haat-blog PI), had Wilders minder succes.

Schandelijk misbruik van het verdriet van de 9/11 slachtoffers
Bijna geen Nederlandse journalist, commentator of politicus, die nagaat, waarom het in New York werkelijk gaat: Een initiatief van dialoog- en integratie-gerichte moslims voor een cultureel centrum, niet OP, maar in de buurt van Ground Zero, waarin onder andere een islamitisch gebedscentrum is opgenomen. De New York Times van 8 augustus geeft een achtergrondartikel, waarin de groeiende brutaliteit van de Amerikaanse moslimhaters wordt beschreven: Eerst gebruikten ze drogredenen als “architectuur past niet in onze woonomgeving”, en dergelijke. Nu komen ze er openlijk voor uit, dat moslims per definitie “On-Amerikaans” zouden zijn. Zoals een commentator schreef: “Het is walgelijk, dat de moslim-bashers nu over de ruggen van de familieleden van de 9/11 slachtoffers heen, hun agitatie doordrijven.”

Ik betoog hier steeds, dat de angst- en haat-zaaierij weinig of niets met de Islam en de veronderstelde “achterlijkheid” van moslims te maken heeft. De moslims zijn gewoon op het ogenblik het gemakkelijkste doelwit voor demagogen, die zich als “verlosser” willen stylen. Inclusief het Lijden dat Verlossers in de Christelijke en Shia-tradities zich nu eenmaal ook moeten kunnen toe-eigenen. Rond 1950 waren het de Communisten en hun geestverwanten, die het doelwit waren van de heksenjacht van Senator McCarthy en zijn HUAC (House Committee for Un-American Activities). Het woord “Socialist” is nog altijd taboe in de VS: Je moet “liberal” zeggen. Nog eerder waren het uiteraaard de negers (zwarten) die als een “on-integreerbare” tsunami werden gezien, en, om u de gelegenheid te geven om “Godwin!” te roepen: de Joden, zij het dan vooral in Europa. Maar wat niet is, kan nog (terug-)komen.

De verplichte disclaimer
Laat ik hier nog even ook de verplicht geworden “disclaimer” invoegen: Ik wil helemaal niet beweren, dat alle moslims, communisten, zwarten en Joden lieverdjes zijn/waren. Nu en vroeger liepen en lopen er bij deze categorieën evenveel terroristen, misdadigers, verkrachters en ethnic cleaners rond als bij andere “cultuur”-groepen, Christenen inbegrepen. En ja hoor, bij alle genoemde gewelddadige fanatiekelingen zijn er steeds opnieuw, die zich beroepen op hun godsdienst, respectievelijk culturele tradities of ras, om hun gedrag en daden te rechtvaardigen. Dat geldt trouwens evengoed voor niet-godsdienstige fanatici, zoals sommige anarchisten en libertairen.

Wat hierboven staat, mag je van Wilders en zijn voorgangers niet zeggen. Dan ben je een “cultuurrelativist”, en liefst nog een “eliaire” ook. Hitler (godwin!) en Stalin (vanaf 1935)  gebruikten in plaats van “cultuurrelativist” het woord “cosmopoliet”. Dat betrof  joden, die immers in beginsel “heimatlos” waren samen met hun niet-joodse vrienden. Hele beroepsgroepen, zoals sociologen, economen, psychiaters en in het geval van Stalin ook artsen (het zgn. “artsencomplot” 1949) werden verdacht gemaakt en in de ban gedaan. In een volgende fase probeert de racistische demagoog te bewijzen, dat de “meelopers” van dergelijke groepen het volk bewust misleiden, omdat ze deel zouden uitmaken van een wereldcomplot, in het huidige geval, om de sharia in Europa en Amerika in te voeren. De hoax van de “Wijzen van Zion” (Tsaristisch-Nazistisch, eind 19e eeuw), en die van de zgn. alom aanwezige Moslimbroederschap, moeten dat aantonen. Als je verder in de geschiedenis teruggaat, kom je dergelijke angst- en haatzaaierij steeds opnieuw tegen. Tegen de vrijmetselaars (18e-19e eeuw), tegen de protestanten en tegen het Vaticaan en, om maar niet verder te graven, tegen de “heksen” (15e- en 16e eeuw). Die laatste wordt achteraf begrepen als een verzet tegen de moderne tijd, waarin de vrouw een min of meer gelijkwaardige rol aan die van de man ging spelen.
Ziehier dus het patroon: angst voor- en verzet tegen-, veranderingen wordt opgepakt door zelfbenoemde “verlossers”, dan een zondebok zoeken en die vervolgens demoniseren.

Terug naar Geert Wilders.
Zodra het concreet dreigt te worden en oplossingen in zicht komen voor werkelijk bestaande problemen, begint hij te spartelen als een duivel in een wijwatervat. New York 9/11 is voor hem een zorgvuldig voorbereide vlucht naar voren.
De “socialisten” worden in het PVV-program al gelijkgesteld met nationaal-socialisten. (Wij schreven daar over. Niemand pakt het in Holland op.) Nu hij officieel van mening mag verschillen met zijn toekomstige regeringspartners over het karakter van de Islam, kan hij ongestraft de terroristische aanval van Al-Qaeda op het WTC en het Pentagon omschrijven als: “EEN MISDAAD van DE ISLAM”. Aangezien de Nazis volgens hem en zijn PI- en Geller bondgenoten, door de Islam werden geïnspireerd (de fameuze Mufti van Jeruzalem) en eigenlijk bij uitstek “socialisten” waren, zijn alle progressieven, iedereen die op matiging aandringt, dus ook misdadigers.
Bij PI gaat dat erin als koek, natuurlijk. De loodzware last van de Duitse “Kollektivschuld” aan de holocaust, kan worden afgeschoven op socialisten en moslims. “En kijk eens hoe ze nu weer opnieuw samenspannen!”Maar ook de talrijke “jongste-dag” fanatici in de VS weten er weg mee. Armageddon staat voor de deur!

Bovenstaande redenering kun je natuurlijk niet genoeg herhalen. Ze heeft de “zwakte”, dat ze rekening houdt met het feit, dat de geschiedenis, de maatschappij, enzovoort, gecompliceerd zijn. Maar ze heeft het enorme voordeel, dat ze niet gemakkelijk te weerleggen valt.
Echter, om het “tij te keren” is ze onvoldoende: Er zit geen aantrekkelijk alternatief in voor de rassencultuur-demagogie. Ze spreekt niet van de echte problemen, waar “Henk en Ingrid” mee te maken krijgen op hun werk, in hun buurt en op school. Ze kan maar al te gemakkelijk, ook al is dat onrechtvaardig, worden afgedaan als “elitaire praatjes”.

Geen problemen ontkennen, maar oplossingen aandragen
Toch bestaan er genoeg voorbeelden van bereikte oplossingen voor de immigratie- en cultuur-spanningen. Het probleem is, dat die kleinschalig zijn. Ze zijn te vinden in stadsbuurten in heel Europa (en in de VS ook), waar men gekozen heeft voor wat men in Nederland de “Vogelaar”-aanpak is gaan noemen. In plaats van alleen te zoeken naar problemen en die met politie- en repressie-maatregelen te bestrijden, kijkt men ook naar de mogelijkheden, naar de ongebruikte kracht, van de verschillende bevolkingsgroepen, samen en afzonderlijk, in een immigratiewijk. Daarom was de benaming “krachtwijken” helemaal zo slecht niet gekozen.

Day-to-day emancipation: It Works!
Een simpel voorbeeld: In een Rotterdamse wijk klagen de (oudere, want hun kinderen zitten met hun kroost in een Vinex-wijk) autochtone bewoners erover, dat de bakker, de slager en de groenteboer er niet meer zijn, zodat het niet meer “gezellig” is en men zich op zichzelf voelt teruggeworpen. “We komen nauwelijks de deur meer uit”. In de wijk zijn er echter twee Turkse groenteboeren met prima verse en gedifferentiëerde aanvoer, drie Marokkaanse slagers, die voor de liefhebbers ook varkensvlees verkopen en twee allochtone bakkerij-winkels, plus een avondwinkel, gerund door Pakistanen. Die hebben de ruimte gekregen, omdat Albert Heijn en zelfs de Aldi het niet meer zien zitten, want er is te weinig koopkracht. Bengalezen drijven sinds een aantal jaren een stomerij. De lokale ontwikkelingsprojectleider vond samen met de “marinier” (politieman) van de buurt een uitweg: Excursie van de oudjes naar Friese dorpen, waar geen donkerhuidige lieden zich gevestigd hebben. Ontmoeting met de plaatselijke bevolking. De Friezen hebben helemaal geen plek meer om iets te kopen in hun dorp. Terug naar Rotterdam. Gesprekken met de lokale middenstand: aanbod meer aanpassen aan de mogelijke klanten. De groepen bij elkaar gebracht. De autochtonen hebben begrepen, dat alleen dank zij de immigratie en de ondernemingszin van de immigranten, er überhaupt nog buurtwinkels zijn. De middenstanders zijn blij met meer klandizie. Wederzijdse aanpassing. Het kost even tijd, maar de vriendelijke zoon van de Turkse groenteboer die twee keer per week de bestelling van oude Henk en oude Ingrid komt opnemen en bezorgen, wordt een huisvriend. De schoonzoon van Henk vindt voor hem een baan die recht doet aan zijn opleiding aan het HBO tot computerspecialist.
Dat dus.

Deze Henk en Ingrid stemmen geen PVV meer en hun Vinex-kinderen ook niet. Vader Özgun, de groenteboer, heeft de praatjes van de “Kalief van Keulen” niet meer nodig. Hij voelt zich eindelijk aanvaard op de plek waar hij werkt en woont. De Paul Scheffers (PvdA, helaas) van deze tijd hebben het mis, als ze zeggen, dat de inspanningen voor integratie alleen en uitsluitend van de immigranten en hun kinderen moeten komen. Het zijn moeilijke perspectiefwisselingen van twee of meer kanten. Dat het succes heeft, bewijst de studie van het Sociaal-Cultureel Planbureau van december 2009. Vrijwel overal waar in Nederland op die manier actie is ondernomen, blijken de bewoners zich gelukkiger en veiliger te voelen. De stemmers op Wilders komen uit woonplekken, waar de immigranten (nog) NIET zijn komen wonen. Waar de angst heerst.

Tony Judt, de een paar dagen geleden te vroeg gestorven Britse historicus/filosoof analyseert, beter dan ik het kan, de ziekte van deze tijd in zijn laatste boek Het Land is Moe, verhandeling over onze ontevredenheid (Contact, 239 pp, €19,95). Hij schetst de contouren van een democratisch, sociaal-democratisch, alternatief voor de compradoreneconomie van deze tijd. Maar het zijn alleen de contouren. Gelukkig is de Nederlandse vertaling prompt gekomen. Anders dan de recensente in NRC-Handelsblad, vind ik Judts boek inspirerend. (Overweeg ook: De vergeten twintigste eeuw.) Maar het is, opnieuw, niet genoeg.
Back to Basics!
Mijn referentie, vergeef me mijn ouderdom, is de campagne, die we in 1962/63 o
pzetten, om de door koude-oorlogs-rhetoriek platgeslagen mensen te mobiliseren. Voor meer vrijheid, tegen de Vietnam-oorlog. Wilders is alleen te verslaan, door naar zijn kiezers toe te gaan en eerlijk met hen te spreken over de problemen en hun mogelijke (niet: fantastische) oplossingen. De oplossing van het Wilders-probleem ligt hier en niet elders. Ik gruw van de afwachtende mentaliteit van degenen die in Nederland verantwoordelijkheid dragen, maar die niet opnemen. De management-boeken-lezers die de linkse schuilkerken bevolken, kortom. En ook de SP, die schaamteloos, jarenlang en tot voor kort, de mensen misleidde over de Europese Unie. Ze zijn, de SP, buitenproportioneel afgestraft door Wilders in 2009, die hun concept gauw heeft overgenomen en nu een anti-Nederlandse en populistische afvaardiging in het Europese parlement heeft, die een schande voor ons allemaal is.

Wat te doen, dus?
Eén van de achilleshielen van de komende bruine formatie VVD-PVV-CDA is de Eerste Kamer. Die wordt getrapt verkozen via de provinciale staten in 12 provincies. Volgend jaar maart. Een idee: Teach-Ins organiseren in alle provincies, de leugens van Wilders en zijn kornuiten aan de kaak stellen, alternatieven bespreken. Wat vijftig jaar geleden kon, kan nu nog steeds.

From Krapuul, the victory starts!

This is my personal opinion. The call to action is mine, not authorized by Krapuul. But I feel, there is urgency. Wilders can be stopped only here. Take away his legitimization by democratic means. In the absence of courageous politicians, ACT!!

Previously published at Krapuul and at De Lage Landen and, consequently, At Home in Europe (Euractiv).

Commentaren bij de uitkomst van de Nederlandse verkiezingen - Wilders: No Way!

(PVV-uitslagen per gemeente in NL, bron: NRC)

Juist over het randje van een parlementaire meerderheid, dreigt de verkiezingswinnaar VVD (31 zetels op 150) een coalitie te sluiten met de andere winnaar, de PVV van Geert Wilders (24/150) en de smadelijk verslagen Christendemocraten van het CDA (van 41 naar 21/150). De theocratisch-protestantse en vrouwonvriendelijke randgroep SGP (2/150) heeft aangekondigd, een dergelijke coalitie -onder voorwaarden- te willen steunen.
De morele winnaars, de sociaaldemocraten van de PvdA (30/150), de sociaal-liberalen van D66 (10/150) en de links-liberalen van Groenlinks (10/150), alsmede de teruggekomen linkse socialisten van de SP (15/150) hebben voorlopig het nakijken.

Maar er is nog niets definitief vastgelegd. 
De Nederlandse regeringsvorming is altijd een langdurig en ingewikkeld proces.
Sinds 1945 zijn er 26 regeringen geweest met een gemiddelde zittingsduur van 2,5 jaar. Daar tussendoor is in totaal 6,5 jaar (!) verloren met stoelendansen rond regeringsformaties.
De koninklijke opdracht aan VVD-senaatsfractievoorzitter Uri Rosenthal, om de mogelijkheden van een "stabiele" regering met de VVD en de PVV te verkennen, kan twee dingen betekenen.

• A. De VVD ziet werkelijk mogelijkheden, om met een plotseling poeslieve Wilders een coalitie te vormen en het CDA daarin mee te nemen als junior-partner.
• B. Men weet niet zo goed, hoe zich van Wilders te bevrijden, zonder inhoudelijk met zijn racistische program in discussie te gaan. Daarom zoekt men niet-inhoudelijke barrières, waardoor men straks opgelucht zou kunnen zeggen: "Jammer, maar helaars, dan in godsnaam maar Paars".

In het geval van A., breekt "de pleuris uit". Als Uri en Marc tenminste rechtdoor opstomen naar zo een combinatie. Nette liberalen binnen de eigen VVD en een hele rij sociaal-georienteerde Christendemocraten, onder wie oud-premier Dries Van Agt en oud-minister van Financiën en oud-Eurocommissaris Andriessen, hebben al aangekondigd, dat ze een dergelijke coalitie niet zullen meemaken. Het wordt wellicht iets anders, als VVD en CDA maandenlang de PvdA aan het lijntje gaan houden, en de stem des volks zich zal neerleggen bij een coalitie "Bruin I". Dat zou zo ongeveer in september voor elkaar kunnen komen.

Uit de schaarse berichten over de (in-)formatie, kun je opmaken, dat de VVD het vooral zoekt in de onder B. genoemde niet-inhoudelijke punten. Voorbeeld: "Doet halve PVV-dissident Hero Brinkman wel mee?" - Wilders haast zich om te bevestigen dat H.B. loyaal is aan de PVV, dus aan hemzelf. Daarmee is de 78/150 steun in het parlement voor de schijn weer gered.

Een volgend punt: De Eerste Kamer (de Senaat, voor onze Belgische lezers). De EK wordt eens in de 4 jaar voor de helft vernieuwd met leden die door de provinciale afgevaardigden worden gekozen. Volgend jaar zijn er provinciale verkiezingen. Nu zit er geen enkele PVV-er in de EK. Een Bruine regering zou er dus in de minderheid zijn. "Doet de PVV aan de volgende EK-verkiezingen mee?" vraagt Rutte (VVD). Want met Wilders weet je het nooit. Bij de gemeenteraadsverkiezingen deed hij maar in 2 van de ruim 450 gemeenten mee, omdat hij geen betrouwbare kandidaten kon vinden.
Het antwoord op die laatste vraag wordt nog afgewacht. Rutte zou kunnen overwegen, om de tijd tot na de eerstvolgende EK-vernieuwing af te wachten, om pas na de intrede van PVVers in de EK enkele PVV-discrimatoire voorstellen erdoor te jagen.


Het is opmerkelijk, dat de VVD (en de nieuwe CDA-leider Maxime Verhagen) geen woord vuil maken aan de absoluut onaanvaardbare eisen van de PVV op het gebied van de grondwet, de mensenrechten, Europa, en de buitenlandse politiek van Nederland. 

Mensen discrimineren volgens hun "wortels" is niets minder dan: RACISME
Immers,

• Wilders eist dat Nederland in alles het Israël van Likud en Jisraël Beteinu volgt. NATO- en EU-bondgenoten hebben het nakijken. Iran moet worden gebombardeerd. Palestijnen, of ze nu Hamas, PLO of christelijk zijn, moeten naar Jordanië verhuizen. Kortom, Nederland moet zich in de voorhoede scharen van een totale oorlog tegen de Islam. (Bronnen: PVV-program, Wilders' toespraken in Florida en Kopenhagen, 2009.) Kortom, de droom van die heldhaftige Nederlandse Srebrenica-brigade in een "clash of civilisations"?.
• De Europese gemeenschap wordt in zijn huidige vorm door Wilders afgewezen. Roemenië en Bulgarije moeten eruit. Turkije mag nooit toetreden. De EU moet worden omgezet in een zuivere economische (vrije-markt) overeenkomst tussen staten. De (te) grote PVV-fractie die Nederland sinds 2009 naar het EP afvaardigt, verenigt zich in de praktijk met de grootste eurosceptici en ultra-rechts. Pure afbraak-politiek. Toegejuicht door de ultra-rechtse republikeinse vrienden van W. in de VS.
• De PVV eist in zijn program een aanvulling op artikel 1 van de Nederlandse grondwet, waarin zou moeten worden bepaald, dat alleen wie zijn/haar "wortels" in zoiets als "de joods-christelijk-humanistische cultuur" heeft, een echte Nederlandse burger kan zijn. De anderen zijn verdacht. Zeker als ze uit een land komen, waar de Islam belangrijk is. Het gaat hem en ons hier om het begrip "wortels". Wilders beweert voortdurend bij hoog en bij laag dat hij niets tegen moslims heeft, maar alleen de Islam veroordeelt als een "fascistische ideologie". Maar met die "wortels" verraadt hij zich als een racist, pardon, ethnicist. Je kunt een christelijke Palestijn, een hindoeistische of christelijke Indonesiër zijn, ja zelfs een Antilliaan van de Nederlandse Antillen zijn, waar de eerste koran bij wijze van spreken nog moet worden ingevoerd, - voor Wilders ben je verdacht, vanwege... je afkomst. Dus NIET vanwege je religie of die van je ouders, nee, het staat er duidelijk: Het zijn je WORTELS die je tot gelijkwaardige of ongelijkwaardige Nederlandse burger maken! Is dat racisme? Of is dat geen racisme? Bewijs: Eén van de weinige keren dat W. over deze dingen eens aan de tand werd gevoeld voor de Nederlandse TV, verklaarde hij onomwonden, dat moslims uit de VS NIET geweerd zouden worden uit Nederland, maar niet-moslims uit Indonesië, Palestina, Egypte en de Nederlandse Antillen, WEL!

Er is hier te weinig plaats, om alles te herhalen, wat we voor en na de verkiezingen in Nederland hebben gezegd over de verdachte verbindingen van Wilders met Israëlisch en Amerikaans uiterst-rechts en de doorwerking daarvan, vaak stiekum, in het PVV-program. Daarom verwijs ik naar het label Wilders in De Lage Landen, en Wilders, cq Wilders International, in Huibslog.Veel van die stukken, voorzover ze in het Nederlands zijn, staan ook op Krapuul.

In Europa kunnen we een regering in het grootste van de kleinere landen, waarin, zoals Jobbik in Hongarije, een racistische partij vertegenwoordigd is, missen als kiespijn. Er is 5 minuten moed nodig bij de democratische partijen van Nederland, om Wilders en zijn PVV resoluut af te wijzen.

Ik vrees, dat het een vaag compromis na 5 maanden wordt.

Uruzgan wordt muizenval voor de Nederlandse Nato-troepen

(MP Balkenende tussen de militaire opbouwwerkers in Tarin Kowt (Afghanistan), 2006, foto NRC.nl)

Ruim twee jaar geleden waarschuwde ik hier al voor de kwetsbaarheid van de aanvoerlijnen naar de Nederlandse troepen in Uruzgan, Afghanistan.
Ik herhaalde dat op 13/3/2008:

De manier, waarop Nederland in 1995 in Srebrenica voor schut is gezet door de VS en andere grote mogendheden, die het op een tussenakkoordje hadden gegooid met Milosevic, zou toch tot voorzichtigheid aanleiding moeten hebben gegeven. Het Nederlandse contingent in Tarin Kowt en enkele omliggende plekken, is volledig afhankelijk van aanvoerlijnen, die alleen door de VS en hun naaste bondgenoten, met behulp van contraterreur, kunnen worden opengehouden.

Die aanvoerwegen lopen over Quetta (Pakistan, in de "tribale gebieden") en het vlak over de Afghaanse grens gelegen Kandahar. Honderden kilometers die moeten worden afgelegd over slechte wegen en door gebied waarin elk moment opstandelingen (talkibans of anderen) kunnen opduiken. Afghaanse vrachtwagenchauffeurs zijn haast niet meer te krijgen.

De situatie doet denken aan die van de troepen in Srebrenica in 1994/1995. haperende bevoorrading, onder controle van de Bosnische Serviërs. En toen het erop aankwam, was er geen luchtsteun of andere ondersteuning beschikbaar, omdat de bondgenoten even andere prioriteiten hadden. Die toestand dreigt zich nu, op veel grotere schaal, te herhalen in Uruzgan.

Juan Cole schrijft in Informed Comment (8 december) over de verwoestende Taliban-aanval van de dag ervoor bij Peshawar in Pakistan. Daarbij werden 150 vrachtwagens, humvees en ander materiaal voor de NATO-troepen verwoest. (foto). Naar mijn voorzichtige inschatting, is de aanvoerlijn Quetta/Kandahar nog kwetsbaarder dan die vanuit Peshawar over de Khyber-pas.

Cole:

Ongeïdentificeerde opstandelingen vielen zondagmorgen een vooruitgeschoven bevoorradingspost van de NATO aan. Dit centrum ligt aan de ringweg rond de noordwestelijke Pakistaanse stad Peshawar. Ze vernietigenden ongeveer 150 vrachtwagens die geladen waren met materieel en voorraden, onder andere humvees, die bestemd waren voor de NATO-troepen in Afghanistan. Peshawar is de hoofdstad van een van de vier belangrijkste Pakistaanse provincies, de Noordwestelijke Provincie, met een voornamelijk Pastunische bevolking.

Dawn (Engelstalig Pakistaans dagblad, HR) schrijft:

'Dit was de hevigste aanval tot dusverre op Nato-voorraden in de regio. De twee centra waren overdekt met uitgebrande humvees, kranen, militaire trucks en ander materiaal. Bewakingspersoneel verklaarde, dat meer dan 200 zwaarbewapende strijders hen gevangen namen en onmiddellijk begonnen met de geparkeerde wagens en containers in brand te steken op de overslagpunten van Al-Faisal en Port World. Kifayatullah Jan, bewaker van een van deze twee centra,verklaarde dat ongeveer 100 Humvees en gepantserde personeelsvoertuigen die op vrachtwagens geladen waren, beschadigd zijn. In totaal werden 106 geladen wagens en containers op dit centrum in brand gestoken.'

Het ziet ernaar uit, dat deze operatie werd uitgevoerd door de Tehrik-i Taliban Pakistan (TIP), die door Baitullah Mahsud geleid worden. De Pakistaanse Taliban verschillen van hun Afghaanse neven: ze opereren meestal in het kader van hun stam (grootfamilie) en zijn niet getraind in religieuze madrassas (hoewel er ook leden van de clerus onder hen zijn). Ze behoren tot de Federaal Geadministreerde Stamgebieden (FATA) die liggen tussen de Noordwestelijke Grensprovincie en Afghanistan.

Je zou de dertien Pakistaanse stamgebieden kunnen vergelijken met de Indianenreservaten in de V.S. (Of, met de Staatse Provincies in de Republiek voor 1795, HR). Pakistan heeft een inwonertla van ongeveer 165 millioen, terwijl er in de FATA ongeveer 3.5 mln wonen. Bovendien zijn veel andere clans in de FATA actieve tegenbstanders van de TIP en voeren nu en dan gewapende strijd met hen. De Pakistaanse Taliban zijn dus een relatief kleine groep, enkele duidenden man sterk. Ze zijn machtig in Noord- en Zuid-Waziristan, maar ook in het Noordelijke Agentschap (Reservaat, HR) van Bajaur. Nu blijkt, dat ze ook aan invloed hebben gewonnen in het Agentschap van de Khyber(pas).

Aangezien de FATA aan Peshawar grenzen, hebben de Pakistaanse Taliban bij verschillende gelegenheden aanvallen gepleegd op die stad. Het Khyber Agentschap ligt tussen Peshawar en de Khyber Pas, de enige behoorlijke route naar zuidelijk Afghanistan vanuit Pakistan (Ik - Juan Cole- bereisde die weg een keer en herinner me het punt waar de weg de pas bereikte, maar ik kon toen niet Afghanistan in.).

Het overgrote deel van het grensgebied tussen de twee landen is bergachtig, zodat de Khyber Pas van oudsher van uiterst groot belang is geweest voor legers met agressieve plannen, komend van de ene- of van de andere zijde. Alexander de Grote trok de pas over om India (de Indus-vallei, HR) te veroveren. Babur (afkomstig uit het gebied dat nu zuidelijk Uzbekistan is) leidde zijn legers vanuit Kaboel over de Khyber Pas om in de vroege zestiende eeuw India te bezetten en het Moghul Keizerrijk te stichten.

De NATO troepen worden voor het overgrote deel bevoorraad over land vanuit Pakistan, en zijn daarmee sterk afhankelijk van de veiligheid op de Peshawar-Torkham route. De V.S. hebben weinig keus, als ze een vervanging zouden willen vinden voor de Khyberpas-weg. Via Iran in het Westen gaat het niet, vanwege de slechte relaties. Verder is de basis in Uzbekistan (2001) verloren gegaan, toen president Islam Karamov vond, dat die volksverzet tegen zijn persoon begon uit te lokken en te ondersteunen.

Bevoorrading via een luchtbrug zou uiterst kostbaar worden. Daarom is oplossing van het Khyber probleem essentiëel voor verdere bevoorrading van de NATO-troepen. [...]

Enfin: van begin af aan was de zogenaamde "opbouw"-missie van de Nederlandse NATO-troepen gedoemd, om te worden gedegradeerd tot de positie van "inheemse" hulptroepen van de Amerikaans-Engelse operatie "Enduring Freedom". In 2005 gegeven "garanties" van de Amerikanen voor de veiligheid van de Nederlandse troepen en het voorkómen van een Srebrenica-scenario, zijn niets waard.

Ik blijf erbij, dat het Nederlandse parlement (net als bij Irak) is misleid, of, erger nog, zich heeft willen laten misleiden. Een dergelijke missie is militair onverantwoord en getuigt van minachting voor het eigen leger en de soldaten die in Uruzgan gedood en gewond raken.

Straks zitten we met de gebakken peren. Het vuur is al aangestoken onder de pan...


Technorati Tags: Uruzgan, Afghanistan, Pakistan, Netherlands, NATO

Minister Verhagen: Zorg er eerst voor, dat de Amerikanen in Afghanistan onder VN-commando gaan opereren en kom dan nog eens terug...

Vandaag een opiniestuk van minister Maxime Verhagen en zijn Slowaakse collega in de NRC.
Onderwerp: Afghanistan en de NATO-, respectievelijk VN-, inzet in dat land.


Minister Maxime Verhagen (CDA)

De ministers pleiten voor

• een samenvoeging van de westerse inzet binnen het ISAF,
  
• afzien van hulp bij lokale reconstructie en
  
• voor een soort militaire ondersteuning op de achtergrond van het Afghaanse leger en politie
  
• gedurende (nog) een groot aantal jaren,
  
• liefst met een VN-mandaat.

Onbedoelde scherpe aanval op het Amerikaanse beleid...
Wie denkt, dat we hier te maken hebben met een ongekend scherpe aanval van Verhagen en zijn Slowaakse partner op de Amerikanen, die, zoals bekend op eigen houtje in Afghanistan opereren, heeft het grandioos mis.

Hoewel de Amerikaanse operatie "Enduring Freedom" sinds 2002, het gewapende verzet van de bevolking aanwakkert en de mensen rechtstreeks in de armen van de Taliban drijft en elke "opbouwmissie", althans in het Zuiden (Uruzgan, Kandahar, Helmand), effectief saboteert, - hoewel dat allemaal zo klaar als een klontje is voor iedereen, doet Verhagen net, of niet dàt het probleem is, maar de weigering van Duitsland en andere belangrijke Europese NATO-landen, om zich door de VS als hulptroepen te laten gebruiken.

Dat kunnen ze, want het ISAF-mandaat is formeel alleen een wederopbouw-hulp-mandaat.

Langs een achterdeurtje de Nederlandse parlementaire contrôle opheffen?!
Dit nu, willen Verhagen en zijn Slowaak langs een achterdeurtje veranderen: Een gecentraliseerd Amerikaans (gedomineerd) ISAF-commando zou ook de Duitsers (en de Fransen en de Belgen) naar "eigen keuze" kunnen inzetten om als grondtroepen te dienen tijdens en na de Amerikaanse terreurbombardementen op Afghaanse dorpen en stadswijken.

NL PM JP Balkenende bezoekt Tarin Kowt (2007)

Ik heb Verhagen altijd al gezien als een stiekem, onbetrouwbaar en griezelig mannetje.
Gelukkig is hij daarbij ook nog dom en naïef.

- Denkt hij te bereiken, dat mevrouw Merkel nu zegt: "Ach gossie, Maxime, wat een briljant idee! Daar waren we zelf nog niet op gekomen. Nu zullen de 70% van de Duitsers die tegen inzet van ons leger in Zuid-Afghanistan zijn, wel meteen van mening veranderen!"
- En de domoor had ook nog vergeten, dat het Nederlandse parlement alleen met de Uruzgan-missie akkoord is gegaan, onder voorwaarde dat het een opbouw-missie en geen vecht-missie zou zijn, èn, dat men zojuist had besloten, dat het in 2010 echt over en uit zou moeten zijn.

Maxime heeft dus vandaag al een interpellatie van Groen-Links aan zijn broek:

GroenLinks is overvallen door de nieuwe visie van de minister en wil
een spoeddebat. Het irriteert de partij dat hij zijn visie kenbaar
maakt via de media en niet in de Tweede Kamer, terwijl GroenLinks
meermalen gevraagd heeft om duidelijkheid over een mogelijk nieuwe
strategie in Zuid-Afghanistan.

Bron: ANP via Nu.nl

Als ik GroenLinks was, dan wist ik het wel: Ik giet de hele redenering van Verhagen-zelf in een motie en draag hem op, bij de Amerikanen te bepleiten, dat ze zich 100% onder een VN-ISAF-wederopbouw-commando stellen.

Kijken, of Verhagen dan met één of met twee blauwe ogen volgende maand uit Washington terugkeert...

Dit was de inleiding en de samenvatting. Nu komt de body:

Nederlaag in uitgelokte anti-guerrilla-oorlog even onvermijdelijk als die in Vietnam, of die van de Russen 20 jaar geleden...

Iedereen begrijpt, en had van begin af aan kunnen weten, dat de Amerikaanse wijze van opereren in Afghanistan (buiten de VN, de NATO en ISAF om), onvermijdelijk zou leiden tot een anti-guerrilla-oorlog op grote schaal. De lokale verzetshaarden in het Zuiden van Afghanistan hebben zich, opgejaagd door de harde Amerikaanse contra-terreur-methoden en luchtbombardementen, weer met de restanten van de Taliban onder mollah Omar verbonden. Ze opereren gecoördineerd en met steeds meer menskracht en middelen.
.
Het uitvoeren van terreurbombardementen is natuurlijk op zich al een oorlogsmisdaad. Iemand als Ulfkotte, hier in Akte Islam, doet al tijden zijn best om de moslims als verraderlijke Untermenschen voor te stellen, die dat kollektizef verdiend hebben en zelf over zich afgeroepen. Maar het gebruik van dit "middel" is ook nog dom: De bevolking sluit zich anéén en zoekt steun bij de verzetsmensen, onafhankelijk van de ideologie die ze aanhangen.

Het belangrijkste gegeven van de situatie is dus, dat Nederland en andere landen zich, ondanks waarschuwingen, hebben laten meeslepen in een uitzichtloze anti guerrilla-oorlog. Uitzichtloos, want in Afghanistan hebben buitenlandse troepen nog nooit zo een oorlog kunnen winnen: De Britten moesten in de negentiende eeuw al afdruipen, terwijl de Russen nog geen 20 jaar geleden na veel verliezen ook het veld moesten ruimen. Trouwens, de onderdrukking van een guerrilla-opstand lukt ook elders maar zelden. De Amerikanen konden het verdorie toch wel weten, na hun Vietnam-debacle!

De Amerikaanse supermacht-illusie - op den duur gelooft alleen het CDA van Verhagen daar nog in...
Een aantal landen, en niet de onbelangrijkste NAVO-bondgenoten, weigeren, om zich te gedragen als hulptroepen van de Amerikanen. Duitsland is daarvan het belangrijkste, maar ook België en Frankrijk willen hun inzet onder eigen controle houden en zich niet begeven in gebieden waar de VS samen met Canadese-, Britse- en Australische troepen huishouden.

Trouwens, de nieuwe Australische Labour-regering gaat zeker de horigheid aan de Amerikanen verminderen, terwijl in het Canadese parlement steeds meer stemmen opgaan tegen deze troepeninzet. Ook de nieuwe Britse premier Brown gaat ervan uit, dat met de Taliban onderhandeld zal moeten gaan worden. Een mening die Karzai zelf trouwens ook herhaaldelijk heeft verkondigd.

De NATO opereert samen met een aantal niet-NAVO-bondgenoten in het verband van de ISAF. De ISAF heeft een mandaat van de VN en van de Afghaanse regering onder Karzai. Doel is steun aan de wederopbouw van het land. De aktie is militair georganiseerd, omdat men verwacchtte dat gedurende een aantal jaren, afhankelijk van de regio, men in afnemende mate te maken zou hebben met lokale oorlogsheren en maffias.

Niet de Duitsers, maar de VS saboteren het ISAF-mandaat en de pacificatie-politiek van Karzaï
Daarnaast opereren sinds 2002 een wisselend aantal Amerikaanse militairen in Afghanistan. De operatie "Enduring Freedom". De Amerikanen opereren buiten de ISAF om (grotendeels), en gaan hard tekeer tegen wat ze als "Taliban" en "Al-Qaeda" beschouwen.

Aan hun wijze van werken, is het, naar mijn mening, grotendeels te danken, dat het lokale verzet niet volgens plan is weggesmolten, maar dat het is geradikaliseerd en dat het steun heeft gezocht en gevonden bij de oude Taliban-structuren onder Mollah Omar en -wellicht ook- bij wat er in de Pakistaanse onafhankelijke Pashtun-gebieden nog aan Al-Qaeda rest.

Hoe werkt de achterbakse inlijving van buitenlandse troepen in Afghanistan?
Ik heb al bij het begin van de ondoordachte - en misleidend gemotiveerde - verhuizing van de Nederlandse inzet van het relatief rustige Noorden naar Uruzgan, gewaarschuwd voor de gevolgen van de onvermijdelijke dominantie van de Amerikaanse contra-terreur-methoden over de "vreedzame" Nederlandse inzet. (Zie de tags Afghanistan in in Europa Thuis en Uruzgan in De Lage Landen).

De manier, waarop Nederland in 1995 in Srebrenica voor schut is gezet door de VS en andere grote mogendheden, die het op een tussenakkoordje hadden gegooid met Milosevic, zou toch tot voorzichtigheid aanleiding moeten hebben gegeven. Het Nederlandse contingent in Tarin Kowt en enkele omliggende plekken, is volledig afhankelijk van aanvoerlijjnen, die alleen door de VS en hun naaste bondgenoten, met behulp van contraterreur, kunnen worden opengehouden.

De Amerikaanse troepen die een strategisch punt ten noordoosten van Tarin Kowt bezet houden, trekken zich niets aan van de arrangementen die de Nederlanders in het begin trachtten te sluiten met lokale stamoudsten. Op maandag kwamen de Nederlanders geld brengen aan het dorpshoofd, opdat in de lokale school ook meisjes onderwijs zouden krijgen. Op woensdag kwamen de Amerikanen huizen in het dorp met raketten bestoken, omdat er Talibans zouden zitten.

Gaat de linkse meerderheid in het Nederlandse parlement nu in actie komen?
Zo zijn de Nederlanders vanzelf terechtgekomen in de positie waarin de Amerikaanse militairen hen graag hebben: "willing allies", die zelf niets in de melk (of, beter gezegd: de papavers) te brokken hebben. De provinciaal ingedeelde ISAF-verantwoordelijkheden, waarbij Nederland (formeel) hoofdverantwoordelijk is voor de provincie Uruzgan, geeft tot nu toe nog een zeker tegenwicht en biedt wat speelruimte voor de Nederlandse missie tegenover de VS-troepen.

Dat wil Verhagen nu afschaffen: Niet meer het Nederlandse parlement bepaalt, binnen de grenzen van het VN-mandaat, nog wat de inzet van zijn troepen inhoudt, maar.... de "lokale ISAF-commandant"! En deze laatste is niet onafhankelijk, nee, hij staat onder bevel van het gecentraliseerde commando voor heel Afghanistan, waarvoor Verhagen zo vurig pleit.

Dat gecentraliseerde commando zou, als we Verhagen volgen, in feite Amerikaans zijn: Nergens pleit hij ervoor, dat er een einde aan de idiote situatie wordt gemaakt, dat het grootste deel van de Amerikaanse troepen zijn eigen gang gaat in het land, bedenkelijk dicht bij (contra-) terreur komt en het pacificatie-streven van Karzai en sommige bondgenoten feitelijk saboteert.

Het Nederlandse parlement, met name de kleine linkse meerderheid erin, die Verdonk afzette in 2007, heeft nu een kans voor open doel gekregen van Verhagen, om: ofwel de Uruzgan-missie definitief op de continentaal-Europese lijn van Duitsland e.a. te brengen, ofwel er in de huidige vorm versneld een einde aan te maken.

Benieuwd of er wat van komen gaat.


Technorati Tags: Afghanistan, Netherlands, Uruzgan, ISAF, Slovakia, Taliban, Karzai

Uruzgan: Nederlandse troepen nu helemaal ingepakt door Amerikanen?

From De Lage Landen:

Ter herinnering: Nederland ging in 2006 een "humanitaire missie" vervullen in Afghanistan.

De provincie Uruzgan, hoofdstad Tarin Kowt, zojuist gecreëerd als thuisland voor de Pastunis, die tot dan toe een minderheid binnen een grotere provincie vormden, die werd beheerst door de shiitische Hazaris, werd ontdaan van zijn corrupte en pedofiele goeverneur.

Nederland ging laten zien, hoe via de "inktvlek-werking" een afghaanse provincie gepacificeerd kon worden.

We zeiden het meteen al: Zolang Amerikaanse commandos en hun bondgenoten (huursoldaten en anderen) in het kader van een andere militaire operatie contraterreur uitoefenen in hetzelfde gebied, gaat dat niet. (20 april 2007, en 17 november 2006, bij voorbeeld)

Dat blijkt eens te meer.

Een bericht van 31 oktober in Libération (FR), geschreven door een correspondente ter plaatse, (Célia Mercier), onthult, dat de Nederlandse operaties geregeld onnodige burgerslachtoffers maken en mensen op de vlucht drijven.

Spin Boldak dépassé, le taxi file dans un sillage de poussière. Mais les passagers, pris de panique, se mettent soudain à crier. Un convoi de véhicules blindés de l’Otan arrive à vive allure dans la rue principale. Le chauffeur fait une embardée au dernier moment, se jetant sur le bord de la route. Il se fait injurier : «Tu es fou ! Tu aurais dû t’écarter immédiatement, ils ont failli nous tirer dessus». Dans ce sud pachtoun, en proie à la guérilla des talibans, alliés aux barons de la drogue, les militaires étrangers se déplacent dans la hantise d’une bombe télécommandée ou d’une voiture piégée. Les Afghans ont pour ordre de se tenir à l’écart des convois. Le véhicule suspect qui s’approche trop est mitraillé, et, bien que tout le monde soit censé connaître les règles, de nombreuses bavures ont eu lieu.

Vertaling:

[Een taxi vervoert vluchtelingen uit Uruzgan naar Pakistan]
Voorbij Spin Boldak, rijdt de taxi door een stofwolk. Maar de passagiers, in paniek, beginnen plotseling te schreeuwen. Een konvooi gepantserde voertuigen van de NATO komt snel aanrijden door de hoofdstraat. De chauffeur maakt een uitwijkmanoeuvre op het laatste moment en staat stil in de berm. Hij wordt uitgevloekt: "Je bent gek! Je had meteen opzij moeten gaan, ze waren bijna op ons gaan schieten!" In die Pashtoense Zuiden, waar ze prooi zijn van de Taliban-guerrillas, die zich met de drugsbaronnen verbonden hebben, verplaatsen de buitenlandse militairen zich onder de constante dreiging van een via telecommando ontploffende bermbom of van een bomauto. Afghanen zijn verplicht om zich van de konvooien verre te houden. Een auto die te dichtbij komt, wordt met kogels doorzeefd, en, hoewel iedereen geacht wordt, die regels te kennen, gebeuren er veel ongelukken daarmee.

Libération gaat verder:

Mais c’est là [au Pakistan] que la famille d’Habib, une trentaine d’adultes et d’enfants, se sent le plus en sécurité. Au printemps, ils ont dû quitter leur demeure de l’Ourouzgan, leurs champs de blé et leurs abricotiers, pour s’entasser dans cette minuscule maison de torchis en banlieue de Kandahar. Plusieurs centaines de familles piégées entre les bombes de l’Otan et la guérilla talibane ont fui la province ces derniers mois.«La dernière fois, les talibans ont attaqué un point de passage de la police près de notre maison, explique Habib. Les avions de l’Otan sont alors venus bombarder le coin. Notre voisin et une de nos cousines ont été tués. Une roquette est tombée sur notre maison, la sixième en un mois. Et puis les Hazaras [une ethnie rivale des Pachtouns, ndlr] ont raconté aux Américains que nous étions une famille de talibans. Donc nous sommes partis.»

Vertaling:

Maar het is hier, in Pakistan (Quetta), dat de familie van Habib, een dertigtal volwassenen en kinderen, zich het veiligst voelt. In het voorjaar hebben ze hun huis in Uruzgan, hun korenvelden en hun abrikozentuinen moeten verlaten om zich te verschuilen in deze hut bij Kandahar. Enkele honderden families, die in de val zaten tussen de bommen van de NATO en de Taliban-guerrilla, moesten in de afgelopen maanden de provincie ontvluchten. "De laatste keer, legt Habib uit, hadden de Talibans een politiepost aangevallen die niet ver van ons huis stond. De NATO-vliegtuigen zijn toen komen bombarderen. Onze buurman en een van onze nichten zijn daarbij omgekomen. Een raket is op ons huis terechtgekomen, de zesde in één maand. En toen hebben de Hazaras [een volk dat de Pashtuns vijandig gezind is, NvdR] aan de Amerikanen gezegd, dat wij ook een Taliban-familie waren. Daarom zijn we vertrokken."

Célia Mercier:

Cela fait trois ans que la guérilla s’est réorganisée dans leur province. Les habitants, déçus par un gouvernement qui ne leur a fourni qu’un ancien gouverneur illettré et cupide, les accueillent puis se retrouvent sous leur joug. Les milices islamistes installent leur propre «gouverneur», leur administration parallèle et leurs barrages sur les routes. Elles rendent la justice aux locaux et embusquent les convois des «infidèles». Une base de la coalition a même repoussé deux assauts au mois d’août.

Vertaling:

Sinds drie jaar is de guerrilla teruggekomen in hun provincie. De bewoners zijn teleurgesteld in een regering die hun alleen maar een gouverneur van vroeger, ongeletterd en hebzuchtig, heeft gegeven. [Op verzoek van de Nederlandse regering, is begin-2006 een familielid van president hamid Karzai, de pedofiel Jan Mohammed, door deze oude gouverneur vervangen, HR]. De Talibans solidariseren zich met de teleurgestelde bevolking en brengen deze vervolgens onder hun juk. De isslamistische militias installeerden hun eigen gouverneur, een parallelle administratie en hun controleposten op alle wegen. Ze spreken recht in de dorpen en zetten hinderlagen op voor de konvooien van de "ongelovigen". Een basis van de coalitie [= de NATO-coalitie, in dit geval de Nederlandse component daarvan, HR] heeft zelfs twee aanvallen moeten pareren in augustus.

Libé:

Kidnappés. Les écoles et les hôpitaux de la province de l’Ourouzgan sont fermés, en dehors de la capitale Tirin Kot, ville natale du mollah Omar. Les enseignants et les médecins étaient kidnappés, passés à tabac, menacés de décapitation. «Les talibans tuent les gens qui sont pour le gouvernement, les policiers, les soldats, explique un autre homme de la famille. Ils sont des milliers et leur mouvement se renforce jour après jour. L’hiver, beaucoup vont au Pakistan, ils sont aussi entraînés là-bas.»

Vertaling:

Gekidnapt. De scholen en de ziekenhuizen van de provincie Uruzgan zijn gesloten, behalve die in de hoofdstad Tarin Kowt, die tegelijk de geboorteplaats is van Mollah Omar (de sheik die de Talibans leidt, HR). De onderwijzers en de artsen werden gekidnapt, geslagen en bedreigd met onthoofding. "De Talibans doden de mensen die voor de regering zijn, de politie-agenten, de soldaten, zegt een andere man van de familie Habib. Ze zijn met duizenden en hun beweging versterkt zich elke dag. In de winter gaan ze veelal naar Pakistan, waar ze ook hun training krijgen."

Célia Mercier in Libération (31.10.07):

Dans un hôpital de Kandahar, un jeune garçon de 17 ans serre les dents sur son lit déglingué, un bras amputé et une jambe rongée par la gangrène. Il raconte : «Il y a dix jours, j’étais dehors pour vérifier l’irrigation des champs de hashish. Les talibans et l’Otan se sont affrontés pas très loin. Je courrais comme un fou pour me cacher mais un hélicoptère m’a visé.» Son père l’a retrouvé le lendemain. «C’est vrai que les talibans se cachent dans les villages, ils demandent à manger et un abri, mais qu’est ce que les gens peuvent bien faire ?» interroge un blessé. Le médecin de garde constate : «Depuis le début de l’année, nous avons reçu des centaines de patients blessés dans les bombardements, y compris des femmes et des enfants. Ils viennent de l’Ourouzgan, du Helmand, de Kandahar.» Un responsable de l’hôpital, furieux, vient couper court à l’entretien : «Il ne faut pas parler de ces patients-là, ce sont les ordres.»

Vertaling:

In een ziekenhuis in Kandahar bijt een jongen van 17 op zijn tanden. Hij ligt op een slordig bed met een geamputeerde arm en een been dat door gangreen aangevreten is. Hij vertelt: "Tien dagen geleden was ik buiten om de irrigatie van de hashish-velden te controleren. Talibans en NATO zijn in gevecht geraakt, vlakbij. Ik heb als een gek gerend om me te verschuilen, maar een helikopter heeft me in het vizier genomen." Zijn vader heeft hem de volgende dag teruggevonden. "Het is waar dat de Talibans zich in de dorpen gedekt houden. Ze vragen om eten en onderdak. Maar wat kunnen de mensen daartegen doen?", vraagt een gewonde zich af. De arts van dienst stelt vast: "Sinds het begin van dit jaar hebben we honderden door bombardementen gewonde patienten ontvangen, onder andere vrouwen en kinderen. Ze komen uit Uruzgan, uit Helmand en uit Kandahar [provincie, HR]." Maar een hospitaaldirecteur, woedend, komt het onderhoud afbreken: "Over die patienten moet niet gesproken worden, dat zijn orders!"

Tel daarbij op het bericht in de NRC van 28.10.07:

Australië bezorgd over Nederlandse procedures Uruzgan

Sydney, 28 okt. Australische troepen in Afghanistan hebben in juni niet meegevochten in een Nederlands offensief in Uruzgan. De Australiërs constateerden uiteenlopende opvattingen over de instructies om burgerslachtoffers te vermijden.
Australische militairen uitten hun bezorgdheid over de Nederlandse procedures, ook bij officieren.

Bij het omstreden, door Nederland geleide offensief tegen islamitische Taliban-strijders in de Chora-vallei kwamen ruim vijftig burgers om het leven.
De Afghaanse president Hamid Karzai bekritiseerde de operatie op 16 en 17 juni als onnauwkeurig en onzorgvuldig.

Australische officieren waren betrokken bij de planning van het Chora-offensief. De ongeveer zeshonderd Australische militairen zijn, als onderdeel van de internationale vredesmacht ISAF, met de Nederlanders gelegerd op Kamp Holland bij Tarin Kowt.

Tijdens overleg met de Nederlanders realiseerden de Australiërs zich dat de Nederlandse procedures voor de operatie verschilden van de Australische procedures, aldus brigadecommandant Andrew Nikolic.

De Australiërs vochten niet mee, maar bemanden wel een controlepost.

De Australische troepen opereren onder instructies (zogenoemde rules of engagement) om slachtoffers onder de burgerbevolking te vermijden en zoveel mogelijk te beperken, benadrukte Nikolic.

Zonder in te gaan op details, stelde hij dat die regels stroken met de doelstellingen van de door de NAVO geleide internationale ISAF-troepenmacht in Afghanistan.

Volgens Nikolic delen de Australiërs de zorg van de NAVO over de tactiek van Taliban-strijders om vanuit dichtbevolkte gebieden aan te vallen, waarbij ze opzettelijk het leven van burgers op het spel zetten. De Taliban zouden onschuldige Afghanen ook tot vechten dwingen en hen als menselijk schild gebruiken.

Ziedaar wat er geworden is van de vreedzame interventie van het Nederlandse contingent in de ISAF-vredesmacht van de NATO!
De Australiërs, die in Helmand samen met de Britten behoorlijk huishouden onder de bevolking, dus die bepaald geen mietjes genoemd mogen worden, vonden de Nederlanders te ver gaan in het uitoefenen van contra-terreur. Karzai, de gekozen president, was blijkbaar van dezelfde opinie.
Net zoals Karzai tracht, om de hoofdstroom van de Taliban te integreren in zijn bewind, (Uitnodiging Karzai aan Taliban om zich bij regering aan te sluiten, zie de New York Times, 25 set. 2007) sluiten ook Engelsen, Australiërs, Nieuwzeelanders en anderen in Helmand lokaal overeenkomsten met Taliban-leiders en laten hun de dagelijkse leiding over dorpen en steden. De Nederlanders zijn blijkbaar weer eens een fase achter. Je zou erom kunnen lachen, als het niet zo tragisch was: Twee dagen geleden kwam bij dergelijke zinloze en schadelijke acties nog de Nederlandse militair Groen om.

De NRC gaat verder:

Een woordvoerder van het Nederlandse ministerie van Defensie stelde in een
eerste reactie dat het mandaat van de Australiërs beperkt is tot wederopbouw
en dan nog alleen rond de provinciale hoofdstad Tarin Kowt. Volgens hem
zouden de Australische manschappen daarom in ieder geval niet meevechten.
Wel zorgden de Australiërs voor de beveiliging van Kamp Holland en de
patrouilles rond Tarin Kowt. Dat namen zij over van de Nederlandse troepen,
omdat die grotendeels werden ingezet voor de strijd bij Chora.

Een nieuwe Australische gevechtseenheid was wel in Uruzgan, maar nog niet
actief, aldus Defensie. (ANP)

Wat horen we nu? Was het Nederlandse mandaat niet óók beperkt tot "wederopbouw"?? Ik moet hevig denken aan Srebrenica, waar de nederlandse troepen in 1995 op cynische wijze werden opgeofferd aan een geheime deal met Milosevic en Karadzic.

Het is misschien jammer, maar helaas: Nederland is te klein om zelfstandig wereldpolitiek te kunnen maken. Het blijft de speelbal van grotere machten en stoot geregeld zijn neus. Ophouden daarmee! Doe als de Duitsers die zich wel driemaal bedenken, voordat ze zich in het zuidafghaanse moeras storten. Doe als de Fransen, die zorgvuldig hun onafhankelijkheid bewaken bij de inzet in Afghanistan.

Of liever nog: Houd er helemaal mee op. Het is hopeloos. Het is misdadig tegenover de eenvoudige soldaten en officieren die worden uitgezonden.Het echte Amerika, het Amerika waar we van houden, houdt het al lang voor gezien. Als we Nederland tegen terroristen willen beschermen (en dat moet), dan zijn er legio andere plekken waar dat beter en succesvoller kan.

Maar, in vredesnaam, probeer het niet alleen, maar doe het in Europees verband. Alleen in Europees verband kan Nederland zich beschermen tegen onzinnige eisen van de NATO. Het zij gezegd aan Balkenende en het CDA, maar ook aan de PvdA. En niet minder aan de SP, die zich verbeeldt, dat een softe deelname aan de NATO en aan de Europaraad een vervanging zou kunnen zijn voor EU-solidariteit.

Nederland staat in Uruzgan voor een nieuw Srebrenica.

Stoppen daarmee!

Powered by ScribeFire.

Ajaan Hirsi Ali pleit voor preventieve staatsgreep Turks leger

"Hoe zou het toch zijn met Ajaan?"

Een ongebruikelijke stilte van een paar maanden riep die vraag steeds dringender op.
Sinds 9 mei weten we het weer.

Het Duitse serieuze weekblad "Die Welt" (Online) publiceerde een nieuw, brisant artikel van de Gekooide Maagd (The Caged Virgin, titel van de Amerikaanse versie van haar autobiografie, verschenen in 2006). Titel: "Glaubenskrieg: Wie Islamisten die Herzen der Türken erobern". (Godsdienstoorlog: Hoe Islamisten de harten dan de Turken veroveren. De titel van de Nederlandse vertaling van Ali's opiniestuk in de NRC van 10 mei is heel wat tammer: "Leger behoedt Turkije voor islamisering").

Dawa
Maar inhoud en strekking zijn dezelfde: Islam-deskundige Ajaan Hirsi Ali legt met nauwelijks bedwongen ongeduld (of is het minachting?) uit, dat de

• modernisering,
  
• democratisering ,
  
• bevordering van de rechtsstaat
  
• (inclusief corruptiebestrijding) en
• streven naar voldoen aan de toelatingseisen tot de Europese Unie
  
  

door de sinds 2004 aan de macht zijnde regering van Tayyip Erdogan, niets anders zijn, dan "dawa". En "dawa", dat is volgens haar nu weer één van die perverse Mohammed-methoden, die aanhangers van de Islam "moeten" gebruiken, om langs een achterdeurtje de macht te veroveren.

Luister eens, vrienden, hoe doortrapt en in-crimineel die aanhangers van de Islam te werk gaan.
(Hirsi Ali noemt ze allemaal "Islamisten", want, zoals ze vorig jaar eens verklaarde in het dagblad "Trouw" van de Nederlandse Christelijke fundamentalisten, zelfs -of juist!- geëmancipeerde Moslims, bij voorbeeld die met een "naveltruitje", worden later, als ze zoons hebben gekregen, onvermijdelijk fundamentalisten, dus terroristen. Je kunt er niet genoeg tegen waarschuwen...).

Hirsi Ali legt in "Die Welt" even uit wat de dawa is:

[De Turkse Islam-partij volgt de] "... Dawa, een tactiek die teruggaat op Mohammed, de grondlegger van de islam. Dawa houdt in dat de islam permanent en vol overtuiging wordt gepredikt als een wijze van leven, inclusief een wijze van regeren. Iedere bekeerling is verplicht de islam weer aan anderen uit te dragen; zo ontstaat een volksbeweging."

En even verderop:

[Echte Moslims moeten volgens de dawa ook nog zorgen voor:]

"...economische vooruitgang. Het valt niet te ontkennen dat toen de seculiere partijen aan de macht waren, de Turkse economie een puinhoop was. Sinds de ambtsaanvaarding van Erdogan heeft er een sterke groei plaatsgevonden, is de inflatie gedaald en zijn de buitenlandse investeringen gestegen."

Is dàt even schrikken!

Iedereen, die tot de Islam bekeerd is, streeft ernaar om anderen ook te bekeren en het goede voorbeeld te geven in zijn wijze van leven! We kunnen ons moeilijk iets voorstellen, dat ondemocratischer en perverser is!

Hetze
Goed, dat Hirsi Ali tussen de bedrijven van haar anti-terrorisme-werk bij het neoconservatieve "American Enterprise Institute" in Washington nog even de tijd vond om deze terroristische samenzweringstaktiek van "goede voorbeelden geven", "overtuigingen uitdragen" en "economische vooruitgang bevorderen" te onthullen.

Dat we met èchte islamisten te maken hebben, blijkt wel uit het feit, dat ze NIET met geweld de Islam en hoofddoeken opleggen en uit het feit, dat er ècht economische vooruitgang plaatsvindt, en de maffia en de corruptie verminderen. Meer persvrijheid, tolereren van het gebruik van minderheidstalen, de ultra-nationalistische aanklacht tegen de schrijver Orhan Pamuk doen intrekken - het zijn allemaal perverse handelingen, die de "seculiere" Moederland-partij van de Turkse legerleiding na de staatsgreep in de jaren-'80 nooit zou hebben getolereerd. Een bewijs temeer!

We zouden pas kunnen gaan twijfelen, als de maffia èrger was geworden, er geld naar de moskee was verdwenen en de economie hard achteruit zou zijn gegaan. Dan zou het misschien wel meevallen met die Moslims. Hoewel je natuurlijk nooit weet, of ze later niet toch echte Islamisten blijken te zijn.

Je kan maar beter het zekere voor het onzekere nemen, en preventief optreden.

"Liberale" motieven voor militaire staatsgreep
Daarvoor heeft Ajaan Hirsi Ali een recept, dat ze graag wil delen met de "seculieren en liberalen" in Turkije die de dawa van Erdogan c.s. "hebben onderschat". Dat recept is, toegegeven, een "paardenmiddel", namelijk een staatsgreep door het leger, dat, immers, door Atatürk is aangesteld als hoedster van "het seculiere karakter van de Turkse Republiek".

Nu de "liberalen" (wie zijn dat eigenlijk, in Turkije?) er even niet in geslaagd zijn om "de hoofden en harten" van de kiezers" te bereiken (waarschijnlijk, omdat ze het te druk hadden met louche banktransacties die mogelijk werden onder het vorige, seculiere-, maar helaas nogal corrupte-, bewind), denkt ook Hirsi Ali niet, dat deze schimmige Turkse bevolkingsgroep een meerderheid van de 70% voorstanders van een presidentschap van Abdullah Gül tijdig zal kunnen overtuigen van hun ongelijk. Daarom moet het leger maar ingrijpen. Anders wordt er, stel je voor, een president rechtstreeks gekozen, bij algemeen kiesrecht, zoals bij voorbeeld in moslim-staten als de VS, Frankrijk en Chili!

Bij de vorige drie leger-staatsgrepen sinds 1949, zijn alle politici gevangengezet, sommigen opgehangen. Linkse oppositiebewegingen (ook gematigde-) werden massaal in gevangenissen en concentratiekampen gezet, gemarteld en hun gezinnen geterroriseerd. De meesten van hen waren zo seculier als wat. Maar op een wat andere manier dan de Turkse generaals van toen.

"Jammer, maar helaas!" (Koot en Bie). "Je kunt geen omelet bakken zonder eieren te breken!" (Stalin). "Vivere pericolosamente!" (Benito Mussolini, wiens fascistische Italiaanse grondwet door Atatürk vrijwel integraal werd overgenomen en nog altijd goeddeels in Turkije geldig is).

"Naïeve" Europese leiders zijn gewaarschuwd!
Goede liberalen, volgens Hirsi Ali, streven naar een leger als "staat in de staat":

Goedwillende maar naïeve Europese leiders hebben zich door de heersende islamisten laten verleiden tot de uitspraak dat het Turkse leger onder civiele zeggenschap zou moeten worden geplaatst, net als de legers van de lidstaten van de EU.

Domoren! Had toch naar Ajaan geluisterd! Geen betere garantie voor het liberalisme, dan een eigenmachtig leger. Het eigen leger, of, desnoods, een buitenlands leger.

Ajaan's model: Mogadishu
Zoals bij voorbeeld op het ogenblik het Ethiopische leger, dat de Somalische hoofdstad Mogadishu terroriseert met Amerikaanse luchtsteun, na de door de volkswil aan de macht gekomen Islamitische Rechtbanken te hebben verjaagd. De traditionele Somalische stamhoofden-krijgsheren, onder leiding van Hirsi Ali's Darod-clanhoofd Yussuf (minister-president van de jarenlang machteloze marionettenregering van Somalië) gaan weer op ouderwetse manier tekeer: tegen de gewone mensen en tegen elkaar. De belangrijkste startbaan van het vliegveld is opgedeeld onder drie krijgsheren, die, als ze tijd hebben tussen het bombarderen van ziekenhuizen en volkswoningen door, elkaar de landingsrechten betwisten met artillerie-vuur.

Hirsi Ali ondersteunt dit stuk Amerikaanse politiek vanuit haar "anti-terrorisme"-functie bij het AEI. Zelfs dit hypocriete instituut vond het te gek, om Mevrouw Ali te erkennen als Islam-deskundige. In haar functie bij het AEI mag ze zich niet over godsdienst uitspreken, alleen elders publiceren, "mits wetenschappelijk onderbouwd" (interview in De Volkskrant, 2006). Daarom is haar lang geleden aangekondigde boek over Mohammed de Profeet nog steeds niet verschenen. De Amerikaanse neoconservatieven hebben hun eigen dawa: bondgenootschap met de Amerikaanse christelijke fundamentalisten. Lekker liberaal. In het neoconservatieve partijblad, "The Weekly Standard", is nog nooit een stuk van- of over Hirsi Ali verschenen. De Pravda deed het net zo. Fellow-travellers zijn "nützliche Idioten", maar je moet ze op een afstandje houden. Hirsi Ali is er één van.

De neoconservatieve Amerikaanse Somalië-politiek (er is geen olie, dus de interventie wordt grotendeels overgelaten aan een "Coalition of the Willing") staat model voor Ajaan Hirsi Ali (Magan)'s recept voor Turkije. Het gaat tenslotte slechts om een land, dat aangetast is door de Islam. (Het zou interessant zijn om eens te horen van Ajaan, wat ze denkt over Albanië en Kosovo. Uiterst gevaarlijke Moslims daar, die roken, drinken en bij de EU willen horen.)

Zijn de Turkse "seculieren" allemaal "liberaal"?
Een andere omissie in Hirsi Ali's verhaal, zijn de niet-liberale Turkse seculieren. Een liberale Turkse politieke partij is mij niet bekend, (ze bedoelt toch niet verschillende conservatieve- en nationalistische- ?) maar wèl een grote sociaal-democratische. Als we goed kijken naar de demonstraties tegen een Islamitische president in de grote steden van Turkije (Istanbul, Ankara, Izmir), dan zien we niemand, maar werkelijk NIEMAND, die, zoals Ali, om een militaire staatsgreep vraagt. Men wil alleen, en terecht, niet gedwongen worden om sluiers en hoofddoeken te dragen.

Maar Hirsi Ali heeft het niet over deze mensen, dezelfde mensen die ze in Nederland ook hautain negeerde. Ze verwacht alle heil van die (onzichtbare) Turkse "liberalen":

Achteraf hebben de Turkse seculiere liberalen het allemaal aan zichzelf te wijten. Zij hebben de macht van Dawa onderschat, zij zijn er niet in geslaagd de economie te laten groeien, en zij hebben niet beseft dat er EU-lidstaten zijn gemanipuleerd.

Als ik Hirsi Ali goed begrijp, dan gelden de voorschriften van de profeten letterlijk voor alle gelovigen. En ze zijn pervers, in het geval van de Islam. Atatürk is voor haar een soort seculiere Mohammed. Zijn Regel, zijn Wet, geldt voor alle Turken, ook voor de veronderstelde Turkse liberalen. Mohammed, pardon: Atatürk, gaf hun het Leger als seculiere Hoedster (zoals de Iraanse Hoeders van de Islamitische Repuliek). Waarom volgen ze het leger niet? Ajaan begrijpt het niet.

Democratie is niet liberaal, als het om de Islam gaat
Liberalen moeten soepel zijn:

Een belangrijk aspect van het liberalisme is echter dat je van je fouten kunt leren. De Turkse seculiere liberalen moeten hun eigen volksbeweging opzetten, die de boodschap van de vrijheid van het individu uitdraagt. Zij moeten de Turkse kiezers weer zover zien te krijgen dat zij de economie van het land aan hen toevertrouwen, en zij moeten de onderwijs-, informatie-, politie- en justitiële instellingen terugveroveren.

Zij moeten ook zorgen dat de EU-leiders begrijpen en respecteren dat het leger en het Constitutionele Hof niet alleen het land en de grondwet verdedigen, maar ook – en dat is misschien nog wel belangrijker – bedoeld zijn om de Turkse democratie te beschermen tegen de islam.

Een merkwaardige "liberale" opvatting van de rol van een Hooggerechtshof. Zou de benoeming van George W. Bush als Amerikaanse president in 2000 door het Amerikaanse hooggerechtshof, ondanks diens twijfelachtige score bij de verkiezingen, daarvoor model staan? Het valt te vrezen.

De Trias politica (wetgever-parlement, uitvoerende macht-regering en rechtshandhaver-justitie) zoals geconcipiëerd in de achttiende eeuw, gaat uit van een constante dialoog en evenwicht tussen die drie machten, waardoor de democratie wordt versterkt en de dominantie van één van deze drie wordt voorkomen. De Burke-Stichting moet ons eens uitleggen, waarom een hooggerechtshof het leger mag inschakelen om de andere twee delen van deze trias monddood te maken.

En is de EU gebonden aan Ali's interpretatie van "liberaal"?
Bovendien, de huidige Europese Commissie mag dan sterk naar de vrije markteconomie overhellen, waarom zouden het daarom plotseling "liberalen" zijn? Barroso, commissie-voorzitter, is christen-democraat en de grootste voorstander van laisser-faire is de Engelse commissioner, (...), Labour-lid. De justitie-commissaris is de Italiaan (...), conservatief katholiek. Zelfs Fukuyama, die in 1991 "het Einde van de Geschiedenis" aankondigde in het licht van de globale overwinning van de liberale democratie, is van dat zonnige gezichtspunt teruggekomen (2004, opiniestuk in de New York Times). Het lijkt wel, of alleen Hirsi Ali daar nog in gelooft met een ijver, een moslim-fundamentalist waardig.

Hirsi Ali weet weinig of niets van Turkije
Tenslotte nog twee dingen. Het eerste is: Turkije. Hirsi Ali kent Turkije niet. Weet weinig of niets van haar geschiedenis. De Turkse Islam is nooit de Islam van de Saudi-Arabische Wahhabieten geweest. Christenen en Joden hebben in het Osmaanse rijk eeuwenlang toevlucht gevonden. Bij de ondergang van het Sultanaat, begin-twintigste eeuw, zijn er erge dingen gebeurd, minstens zo erg als de uitroeiing van de Indianen door de yankees, de uithongering van India door de Engelsen, de zogenaamde "politionele acties van de Hollanders in Indië en de genocide op een miljoen Algerijnen door Frankrijk in 1952-1962.

Het land maakt deel uit van de brede Europese economische ruimte. "Klein-Azië" is het "Asia" van de klassieke Grieken, dat deel uitmaakte van hun culturele, later: Hellenistische, sfeer. Het was de kern van het Europese Byzantijnse keizerrijk. Paulus bekeerde er zijn eerste heidenen tot christenen, zijn eigen "dawa" toepassend: 'Geef de Keizer wat des Keizers is', sprekende over het betalen van belastingen in Romeinse munten, maar intussen (succesvol) doorgaan met evangeliseren.

Wie, zoals ik, door Turkije reist, ontmoet een volk, of volken (Koerden, Armeniërs, Tsjetsjenen - die daar ook zijn), die zich deel voelen van de 'westerse wereld', maar met hun eigen karakter. Net zo min als Albaniërs of Kosovaren en Bosniërs, laten de allermeesten van hen zich verleiden tot vormen van fanatisme of fundamentalisme. "Sneeuw" van Orhan Pamuk beschrijft (en waarschuwt tegen) een geïsoleerd geval van provinciaal godsdienstradicalisme. De verantwoordelijkheid voor het optreden van de moordenaar van de Armeense nationalist Dinkh in Istanbul, ligt net zo weinig bij de huidige Turkse regering als die voor Mohammed B. bij de Nederlandse- ligt, of die voor de vier terroristen in Londen in 2004 bij de Britse.

Ajaan als internationale buitenboordmotor van de Darod-clan in Somalië
Bij mijn weten, is Ajaan Hirsi Ali nog nooit in Turkije geweest. Het enige wat ze weet, zijn de leerstellingen over de Islam die haar zijn opgedrongen in Nairobi en tijdens haar korte verblijf in Saoedi-Arabië. Ik krijg meer en meer de overtuiging, dat ze, als een soort buitenboordmotor van haar Somalische Darod-clan, Amerika en Europa tracht te mobiliseren om hun particuliere ambities in de Hoorn van Afrika te ondersteunen. Alle middelen zijn daarbij geoorloofd: islamitisch fundamentalisme (Nairobi 1989-1994), de sociaaldemocratie (1994-2002 in Nederland), het liberalisme (2002-2006 in Nederland) en nu: militaire "Regime-Change" (Washington, 2006-?).

Het onderscheid tussen "sociaal" en "rechtspleging/staatsfuncties" in de dawa
Vervolgens is er, ten tweede en tenslotte, het onderscheid dat binnen de dawa wordt gemaakt tussen de 'volksbeweging' van moslims die het goede voorbeeld geven door kuis te leven en de armen te ondersteunen enerzijds, en, anderzijds, zoals Hirsi Ali zegt, dat:

... men in een democratie twee soorten instellingen onder zijn macht brengt: die voor de vorming van de burgerij (onderwijs en media) en die voor de rechtshandhaving (politie, justitie en geheime dienst).

Ze negeert volkomen, dat er in de lange historie van de Islam vele discussies daarover zijn geweest, en dat, in de loop van de negentiende eeuw, de opvatting, dat de godsdienst zich alleen met de eerstgenoemde sfeer (onderwijs en media, maar ook de moraal en de rechtvaardige structuur van de Staat, wat ze vergeet te vermelden) moet bezighouden. In de meeste landen, denk aan Libanon, Egypte en Algerije, gebeurt dat in een symbiose met staatsonderwijs, staatsmedia en particuliere (seculiere) media. Net zoals in, bij voorbeeld Nederland, met zijn confessionele scholen, kranten en televisie-organisaties.

Wat is het onderscheid met confessioneel onderwijs en "faith-based" charities?
Behalve in Saoedi-Arabië, een theocratie, houdt de Islam zich in Sunnitische landen verre van staatsfuncties. Ze handelt volgens het paulinische motto 'geef de keizer wat des keizers is', dus als gehoorzame burgers. Zelfs de "Islamitische Rechtbanken" van Mogadishu zagen zichzelf slechts als de tijdelijke opvullers van een vacuüm dat door de wereldlijke macht was veroorzaakt en zou verdwijnen met de terugkomst daarvan. Bij de Shiiten, zijn het alleen de volgelingen van Khomeini, die, in Iran, politie, justitie en geheimle diensten onder het strikte oppertoezicht van de mollahs hebben gesteld. De grote shiitische gemeenschap in Irak, bij voorbeeld, onder de leiding van Ajatollah Sistani, die al voor 1979 zich op dit punt afzette tegen Khomeini, verbiedt de Shiitische gemeenschap islamitische hoogwaardigheidsbekleders, om politieke en rechterlijke functies te vervullen.

Zelfs SCIRI in Irak (Shiiten) verlaat "hoederschap" van de rechtspleging
Een echte Islam-deskundige, Prof. Juan Cole uit Michigan, beschrijft juist vandaag in zijn blog "Informed Comment", waartoe dat leidt in de Iraakse praktijk:

The Supreme Council for Islamic Revolution in Iraq held its annual party
convention on Thursday and Friday and, according to Mariam Karouny of Reuters

This change has ideological consequences. Allegiance to Khamenei implies acceptance of the Khomeinist doctrine of Vilayat-i Faqih or the Guardianship of the Jurisprudent. It holds that political power should be held by a top theocrat. SCIRI's links to Khamenei also implied that the Jurisprudent's authority is transnational, reaching from Iran to Shiites in other countries, such as Iraq. But most Iraqi Shiites reject the Guardianship of the Jurisprudent, and even those who accept some version of it for the most part reject the idea that Khamenei has authority outside Iran.

Sistani rejects the Guardianship of the Jurisprudent in politics and government, but accepts it with regard to what he calls "the structure of society." That is why he intervened on matters such as whether Iraq would have one person, one vote elections, who would write its constitution, and whether the constitution would uphold Islamic law. But unlike Khamenei, Sistani has not the slightest interest in holding an official government position, much less ultimately being in charge of trash collection.

Het "Hoederschap van de Rechtspleging" (Vilayat-i Faqih) wordt dus afgewezen, zelfs door een zo sterk door Iran geïnspireerde (en gefinancierde) beweging als de SCIRI (dominerende partij in de dominerende Iraakse Shiitische meerderheidscoalitie). Anti-Islam-fundamentalisten als Hirsi Ali kunnen er dus van overtuigd zijn, dat de volkspartij van Erbakan in een Turkije, waar van zo een "hoederschap" nooit sprake is geweest, van de onafhankelijkheid van Justitie zullen afblijven.

Hirsi Ali als vrijwillige "nützliche Idiot"
Hirsi Ali weet dus niet alleen weinig of niets van Turkije, maar blijkt evenmin op de hoogte van het denken over het "hoederschap" over recht, politie en veiligheidsdiensten in de liberale Islam.

Dat haar een tribune wordt geboden in "Die Welt" en dat haar hetz-artikel overal wordt overgenomen, zij het met mild-kritische commentaren, zegt veel over het huidige klimaat in Europa en Amerika. Ieder heeft zo zijn opportunistische overwegingen om, op veilige afstand, mee te doen aan xenofobische hetze, onder de meest verschillende vermommingen.

Populistische en opportunistische manoeuvres die van xenophobie gebruikmaken
Neem Sarkozy. Tot op heden Frans kampioen tegen een Turks EU-lidmaatschap. Motief: "Turkije ligt in Azië". Maar ik wil er vergif op innemen, dat, als Maghreb-landen als Marokko, Algerije en Tunesië bij de EU willen komen, dit soort redeneringen plotseling niet meer opgaan. Trouwens, ligt Cyprus eigenlijk wel in Europa, of alleen het Griekstalige deel ervan? Of Guadeloupe, Frans Guyana, de Canarische Eilanden?

Neem de VS. De Islam-achtergrond van Turkije was binnen het Atlantisch Bondgenootschap nooit een probleem. Totdat het Turkse parlement de doortocht weigerde aan het Amerikaanse leger in 2003, op weg naar Irak. Nu wordt er (op een "dawa"-manier) gestreefd naar een militaire "regime-change" in Turkije, die liefst door de Europese Unie zou moeten worden gedekt. Inzoverre is Hirsi Ali volledig in lijn met Pentagon en State Department. Het Bush-regime, dat van een vervanging van de seculiere sociale zorg door "Faith-based" initiatieven een hoofdpunt maakt, ontzegt Turkije het recht, om een gelovige president, die het seculiere altijd heeft gerespecteerd, democratisch te kiezen!

Nee, Ajaan Hirsi Ali is geen Jeanne d'Arc. Eerder een Mata-Hari. Hoewel iets wendbaarder en slimmer.

---------------------------------------------
Hieronder, ter controle, de integrale tekst (vertaling NRC) van Hirsi Ali's opiniestuk in Die Welt van 9 mei 2007:




Tekening Bas van der Schot (NRC.nl)

Ayaan Hirsi Ali "Leger behoedt Turkije voor islamisering"

Uit: (11 mei 2007)

"Seculiere en liberale Turken zijn ruw wakker geschud uit een jarenlange sluimering. Het erfgoed van Atatürk dreigt te worden verkwanseld, niet door een inval van buiten maar van binnenuit, door Turken die uit zijn op een islamitische staat.

Sedert Atatürk is Turkije altijd verdeeld geweest tussen twee groepen: de ene wil de staat leiden op islamitische grondslag, de andere wil het publieke domein vrijhouden van de wil van Allah. De voorvechters van een plaats voor de islam in het landsbestuur, zoals premier Recep Tayyip Erdogan en minister van Buitenlandse Zaken Abdullah Gül en hun Partij voor Gerechtigheid en Ontwikkeling (AKP), hebben opmerkelijk veel succes geboekt. Zij hebben gebruikgemaakt van het feit dat er een zeer krachtige strategie bestaat om met democratische middelen de democratie te ondergraven. Drie pijlers van die strategie verdienen nadere aandacht.

De eerste pijler is Dawa, een tactiek die teruggaat op Mohammed, de grondlegger van de islam. Dawa houdt in dat de islam permanent en vol overtuiging wordt gepredikt als een wijze van leven, inclusief een wijze van regeren. Iedere bekeerling is verplicht de islam weer aan anderen uit te dragen; zo ontstaat een volksbeweging.

De seculieren in Turkije hebben die pijler onderschat, en daardoor verzuimd net als de islamisten te dingen naar hoofd en hart van de kiezers. Volgens peilingen zou nog altijd zeventig procent van de kiezers Gül tot president kunnen kiezen als Erdogan erin zou slagen de grondwet zo te veranderen dat de president rechtstreeks kan worden gekozen. Eventueel protest van de seculieren tegen deze onmiskenbare volkswil klinkt irrationeel en ondemocratisch.

[Intussen heeft het Turkse parlement in meerderheid ingestemd met rechtstreekse verkiezing van de president. De verkiezingen worden nog voor de zomer gehouden. HR]

De tweede pijler is economische vooruitgang. Het valt niet te ontkennen dat toen de seculiere partijen aan de macht waren, de Turkse economie een puinhoop was. Sinds de ambtsaanvaarding van Erdogan heeft er een sterke groei plaatsgevonden, is de inflatie gedaald en zijn de buitenlandse investeringen gestegen.

De derde pijler houdt in dat men in een democratie twee soorten instellingen onder zijn macht brengt: die voor de vorming van de burgerij (onderwijs en media) en die voor de rechtshandhaving (politie, justitie en geheime dienst). Nadat een eerste poging tot een islamitische revolutie was mislukt in 1997, toen de strijdkrachten een ‘zachte coup’ pleegden tegen de gekozen islamisten, hebben Erdogan en zijn partij begrepen dat een geleidelijke aanpak zou leiden tot een meer duurzame macht. Zij beseffen ongetwijfeld dat volledige islamisering van Turkije slechts mogelijk is als zij greep krijgen op het leger en het Constitutionele Hof, de twee
instellingen die het seculiere Turkije mede in stand hebben gehouden.

De recente beslissing van het Constitutionele Hof om de voordracht van Gül voor het presidentschap ongeldig te verklaren, nadat de strijdkrachten hadden gewaarschuwd dat zij de hoeder van het secularisme zijn, is voor de islamisten slechts een tijdelijke tegenslag. Erdogan en Gül hebben nog een truc achter de hand.

Met dezelfde zelfbeheersing en geduld die hen zover hebben gebracht, kunnen zij hun doel bereiken door te blijven streven naar het lidmaatschap van de Europese Unie.
Goedwillende maar naïeve Europese leiders hebben zich door de heersende islamisten laten verleiden tot de uitspraak dat het Turkse leger onder civiele zeggenschap zou moeten worden geplaatst, net als de legers van de lidstaten van de EU.

Achteraf hebben de Turkse seculiere liberalen het allemaal aan zichzelf te wijten. Zij hebben de macht van Dawa onderschat, zij zijn er niet in geslaagd de economie te laten groeien, en zij hebben niet beseft dat er EU-lidstaten zijn gemanipuleerd.

Een belangrijk aspect van het liberalisme is echter dat je van je fouten kunt leren. De Turkse seculiere liberalen moeten hun eigen volksbeweging opzetten, die de boodschap van de vrijheid van het individu uitdraagt. Zij moeten de Turkse kiezers weer zover zien te krijgen dat zij de economie van het land aan hen toevertrouwen, en zij moeten de onderwijs-, informatie-, politie- en justitiële instellingen terugveroveren.

Zij moeten ook zorgen dat de EU-leiders begrijpen en respecteren dat het leger en het Constitutionele Hof niet alleen het land en de grondwet verdedigen, maar ook – en dat is misschien nog wel belangrijker – bedoeld zijn om de Turkse democratie te beschermen tegen de islam.

Het ware secularisme herstellen betekent niet zomaar een secularisme herstellen.
Het gaat om een secularisme dat opkomt voor de vrijheid en de rechten van het individu, niet het ultranationalistische soort dat een milieu creëert waarin Adolf Hitlers Mein Kampf een bestseller is, waarin de Armeense genocide wordt ontkend en minderheden worden vervolgd. Door zo’n nationalist is de Armeense redacteur Hrant Dink vermoord.

Deze combinatie van kwaadaardig nationalisme en roofzuchtige islam maakt dat de Turkse seculiere liberalen voor een grotere opgave staan dan alle andere liberale bewegingen van dit moment.

Ayaan Hirsi Ali was van 2003 tot 2006 Kamerlid (VVD). Ze is nu verbonden aan de conservatieve denktank American Enterprise Institute te Washington. © Los Angeles Times.

Wordt tevens gepubliceerd in De Lage Landen. Duitse vertaling (Bigberta?) in In Europa Zuhause en Franse/Engelse versies zijn in voorbereiding.

Powered by ScribeFire.

Nederland in Al-Muthanna: Nog meer ongerechtigheid komt naar boven

Nederland heeft "gezwijnd" met zijn zogenaamde politieke, niet-agressieve deelname aan de bezettingscoalitie in Irak. Er leek niets ergs te zijn gebeurd en zelfs ik geloofde, dat de Hollanders een voorbeeldig stukje opbouwwerk hadden verricht, met hoogstens één of twee uitglijers. De New York Times wijdde er, in 2004, nog een waarderend artikel aan.

Maar we zijn bedrogen. In november 2006 kwam aan het licht, dat de militaire veiligheidsdienst op kleine schaal "Abu-Ghraibje" had gespeeld met Iraakse arrestanten. Het onderzoek daarnaar lijkt plotseling geen haast meer te hebben. De heer Kamp, die hielp om het zaakje in de doofpot te stoppen, loopt nog altijd vrij rond.

Zaterdag kwam De Volkskrant met het volgende bericht:

Marechaussee onderzoekt verzwegen schietpartij Irak

Van onze verslaggevers Jan Hoedeman, Theo Koelé

DEN HAAG - De Koninklijke Marechaussee heeft dinsdag een eerste resultaat geboekt in de grootschalige speurtocht naar nog niet geopenbaarde schietincidenten gedurende de Nederlandse militaire missie in Irak in de periode van 2003 tot 2005.

Veertien koppels doen onderzoek naar deze verzwegen schietincidenten. Het Openbaar Ministerie in Arnhem bevestigde dinsdagavond dat een marinier een verklaring heeft afgelegd over een vuurgevecht met mogelijk één of meer dodelijke slachtoffers. Dat is destijds niet aan de marechaussee gemeld.

De schietpartij, die dinsdagavond werd bevestigd door het ministerie van Defensie, vond plaats op 7 december 2003, kort voor het geruchtmakende optreden van sergeant-majoor Eric O. waarbij een Irakese burger om het leven kwam.

Volgens het tv-programma NOVA zijn toen zestien Nederlanders onder vuur genomen vanuit een autowrak. Hierop volgde een minuten durende schietpartij. Het gevecht ging door toen de aanvallers hun toevlucht zochten tot een bedoeïentent. De Nederlanders gebruikten vijf- tot zeshonderd kogels.

Een groep mariniers die dezelfde dag terugkeerde naar het Nederlandse kamp, legde een verklaring af bij de commandant, overste Richard Oppelaar. Zij meldden niets over slachtoffers. De sergeant van een tweede groep mariniers, die drie dagen later terugkwam, meldde dat ‘één Irakees was blijven liggen’, een ander ‘hinkelde’. Volgens de marinier negeerde de commandant de feiten, die tot vervolging hadden kunnen leiden.

Volgens het ministerie van Defensie is het voorval nog dezelfde dag gemeld bij de commandant. Hij meldde Den Haag’ dat er aan Nederlandse zijde geen gewonden waren gevallen.

Vijf- tot zes-honderd kogels verschoten en niets van belang geraakt? Dat maak je mij niet wijs.

Blijkbaar is een lijk blijven liggen en blijkbaar is er aan een gewonde geen enkele hulp verleend.

Bij een zo onduidelijk gedefinieerde missie als deze, kun je er de klok op gelijk zetten, dat dergelijke incidenten geregeld voorkomen.

Niets wijst erop, dat het leger hiervan geleerd heeft en in Uruzgan anders optreedt.

Ik houd m'n hart vast om wat we daarover in 2008 of 2009 te weten zullen komen. Uruzgan is veel moeilijker dan Al-Muthanna (toen) was. Maar de media-blokkade is nog eens zo strikt als in Irak. De geluiden over ontevreden commando's die "er tegenaan" willen, dringen zachtjes door.

In Nederland kan het parlement eisen, om meer gedetailleerd op de hoogte te worden gesteld van wat er in Uruzgan gaande is.

Wanneer wordt van dat recht gebruik gemaakt?

Powered by ScribeFire.

Iran: Nederland geen vaste US-huurling meer

CDA-Buitenlandminister Maxime Verhagen (NRC, 5.4.07)

De nieuwe, kleine, 'linkse' meerderheid in de Nederlandse Tweede Kamer doet opnieuw van zich horen. Tegen de zin van Maxime Verhagen, de nieuwe minister van Buitenlandse Zaken, in, nam zij een motie aan (NRC:)

waarin strikte voorwaarden worden gesteld aan de volkenrechtelijke rechtvaardiging van een eventueel militair optreden tegen Iran.

[...]

In de motie-Halsema (GroenLinks) die behalve door de PvdA ook werd medeondertekend door SP, D66 en Partij van de Dieren, wordt de regering „verzocht uit te sluiten dat Nederland politiek of anderszins steun verleent aan een eventuele aanval op Iran zonder adequaat volkenrechtelijk mandaat”.

Nieuw Irak-avontuur vermijden
Op de achtergrond hiervan speelt het sluimerende conflict tussen volksvertegenwoordiging en (vorige) regering-Balkenende over de grondslag van de Nederlandse deelname in 2003/4 aan de bezetting van Irak. Balkenende beweert, dat hij overtuigd was geraakt van het gevaar van een nucleair en anderszins met massavernietigingswapens voorzien Saddam regime, op grond van een "For Your Eyes Only"-brief van Tony Blair. Terwijl de eigen Nederlandse militaire inlichtingendiensten niet geloofden aan de Amerikaans-Engelse sprookjes daaromtrent (en terecht, naar spoedig bleek), zetten Balkenende en VVD-defensieminister Kamp toch een Nederlandse militaire interventie door. Ondanks herhaaldelijke vragen, wil Balkenende bewuste brief niet openbaar maken.

Terecht, wil een meerderheid in de Kamer niet nòg eens meegesleurd worden in een riskant huurlingenavontuur. Dank zij het feit, dat de 'Nederlandse' provincie in het Zuiden van Irak -toen- nog 'rustig' was, zijn er weinig ongelukken gebeurd, al bleek eind vorig jaar, dat militaire inlichtingendiensten martelpraktijken hebben toegepast op gearresteerde verdachten van guerrilla-acties. Onlangs kwam daar nog een klacht van voormalige militairen bij, dat zij onder druk zijn gezet door meerderen, om de waarheid te verdraaien in een geval van ongerechtvaardigde neerschieting van een Irakees door een marine-officier.

NRC:

Verhagen ontraadde de motie omdat er naar zijn zeggen „iets kan gebeuren in Iran, of Iran iets kan doen” wat gewapend ingrijpen noodzakelijk maakt. In zo’n geval, aldus Verhagen, wil de regering zich niet in haar keuzes laten beperken door het feit dat de laatste resolutie van de Veiligheidsraad over Iran militaire sancties tegen dat land uitsluit.

Klare taal: Maxime Verhagen's rechtse vleugel binnen het CDA denkt gewoon het stiekeme beleid van de vorige Balkenende -regeringen te kunnen voortzetten. Alsof de NATO nog bestaat. Een eventuele interventie in Iran zou echter geen Kosovo-actie zijn. Het is een Bush-Cheney scenario, waarin een 'coalition of the willing' welkom-, maar niet strikt nodig, is. De Nederlandse F16s bij voorbeeld, die geen eigen-, maar een volledig Amerikaans besturings-, begeleidings- en communicatiesysteem hebben, zouden goed van pas kunnen komen bij, bij voorbeeld, oorlogsmisdaden als het verrassingsbombardement op het civiele vliegveld van Podgorica (Montenegro), uitgevoerd door Nederlandse F16s in 1999 vanaf een Italiaanse militaire basis.

Soliede onderbouwing
Dat het regeringspartij PvdA ernst is, blijkt wel uit de motivering die in het parlement naar voren is gebracht:

PvdA-Kamerlid Van Dam had eerder in het debat nauwkeurig omschreven wat zijn fractie als een ‘adequaat volkenrechtelijk mandaat’ omschrijft: een resolutie van de Veiligheidsraad waarin militair ingrijpen wordt gelegitimeerd, een humanitaire noodsituatie of een acute bedreiging.
‘Adequaat volkenrechtelijk mandaat’ is de term die in het regeerakkoord wordt gebezigd ten aanzien van de deelname van Nederlandse militairen in het buitenland.

Het woord 'adequaat' is dus blijkbaar niet zo maar in het regeerakkoord van februari 2007 terechtgekomen.

[...]

De PvdA’er Van Dam presenteerde zijn steun aan de motie over Iran nadrukkelijk als een les uit de gebeurtenissen van 2003. De PvdA heeft in de negen eerdere debatten een parlementair onderzoek steeds gesteund, maar na de kabinetsformatie heeft de PvdA-fractie beloofd voortaan zulke plannen niet meer te steunen.

Dat laatste is natuurlijk niet fraai. Maar een pluspunt lijkt te zijn, dat de formulering van het regeerakkoord blijkbaar ruimte laat aan de PvdA, om naar eigen inzicht te handelen bij nieuwe dreigende Nederlandse verwikkeling in Bush-avonturen.
Te hopen valt, dat Blair straks als afscheidscadeau Balkenende toestemming geeft om de brief uit 2003 openbaar te maken. Vragen in het Britse Parlement zullen daar een handje bij kunnen helpen.

De aangenomen motie-Halsema is een positief signaal. Er zal in de komende dagen vermoedelijk nog heel wat gesteggeld worden over de vraag, of 'adequaat' ook geldt voor 'politieke' ondersteuning van Amerikaans ingrijpen. (Onderdeel van Balkenende's semantische ontsnappingsroute in 2003).

Maar aangenomen mag worden, dat de nieuwe kamermeerderheid op dit punt serieus is, en zich niet opnieuw met een kluitje in het riet laat sturen.

Powered by ScribeFire.