Europa heeft een nieuwe vertegenxoordiger in de VS; Wilders!

Ik kan er niet omheen, te erkennen dat het best knap gedaan is door Geert Wilders (en/of door de spindoctorij die achter hem zit), de laatste dagen.

Juist toen hij dreigde opgesloten te raken in het Hollandse geven-en-nemen van het maandenlange formatie- annex gedoog-proces, wist hij de aandacht af te leiden met een nieuwe welgemikte provocatie: Gaan spreken op de SIOA-anti Cordoba Centrum demonstratie op 9/11 in New York City.

Vlucht voor de realiteit
Als bij toverslag, gaat het niet meer over de 18 miljard bezuinigingen (zonder lastenverhoging) op allerlei zaken die voor Henk en Ingrid belangrijk zijn. Wilders’ beloofde steun aan beperking van uitkeringsrechten, huurtoeslagen, kinderopvang, thuiszorg en medische zorg, om er maar een paar te noemen, zijn evenzoveel bommen onder de eenheid in zijn “fractie” en onder de steun die hij van de door hem misleide kiezers geniet. Die bommen zijn voorlopig nu even van tafel. Het gaat weer over Wilders zelf.
Dat schijnt de bedoeling te zijn, althans. Met zijn Duitse initiatief in een vorige formatiefase (gaan spreken in Berlijn op 2 oktober op een bijeenkomst die wordt georganiseerd door de Duitse haat-blog PI), had Wilders minder succes.

Schandelijk misbruik van het verdriet van de 9/11 slachtoffers
Bijna geen Nederlandse journalist, commentator of politicus, die nagaat, waarom het in New York werkelijk gaat: Een initiatief van dialoog- en integratie-gerichte moslims voor een cultureel centrum, niet OP, maar in de buurt van Ground Zero, waarin onder andere een islamitisch gebedscentrum is opgenomen. De New York Times van 8 augustus geeft een achtergrondartikel, waarin de groeiende brutaliteit van de Amerikaanse moslimhaters wordt beschreven: Eerst gebruikten ze drogredenen als “architectuur past niet in onze woonomgeving”, en dergelijke. Nu komen ze er openlijk voor uit, dat moslims per definitie “On-Amerikaans” zouden zijn. Zoals een commentator schreef: “Het is walgelijk, dat de moslim-bashers nu over de ruggen van de familieleden van de 9/11 slachtoffers heen, hun agitatie doordrijven.”

Ik betoog hier steeds, dat de angst- en haat-zaaierij weinig of niets met de Islam en de veronderstelde “achterlijkheid” van moslims te maken heeft. De moslims zijn gewoon op het ogenblik het gemakkelijkste doelwit voor demagogen, die zich als “verlosser” willen stylen. Inclusief het Lijden dat Verlossers in de Christelijke en Shia-tradities zich nu eenmaal ook moeten kunnen toe-eigenen. Rond 1950 waren het de Communisten en hun geestverwanten, die het doelwit waren van de heksenjacht van Senator McCarthy en zijn HUAC (House Committee for Un-American Activities). Het woord “Socialist” is nog altijd taboe in de VS: Je moet “liberal” zeggen. Nog eerder waren het uiteraaard de negers (zwarten) die als een “on-integreerbare” tsunami werden gezien, en, om u de gelegenheid te geven om “Godwin!” te roepen: de Joden, zij het dan vooral in Europa. Maar wat niet is, kan nog (terug-)komen.

De verplichte disclaimer
Laat ik hier nog even ook de verplicht geworden “disclaimer” invoegen: Ik wil helemaal niet beweren, dat alle moslims, communisten, zwarten en Joden lieverdjes zijn/waren. Nu en vroeger liepen en lopen er bij deze categorieën evenveel terroristen, misdadigers, verkrachters en ethnic cleaners rond als bij andere “cultuur”-groepen, Christenen inbegrepen. En ja hoor, bij alle genoemde gewelddadige fanatiekelingen zijn er steeds opnieuw, die zich beroepen op hun godsdienst, respectievelijk culturele tradities of ras, om hun gedrag en daden te rechtvaardigen. Dat geldt trouwens evengoed voor niet-godsdienstige fanatici, zoals sommige anarchisten en libertairen.

Wat hierboven staat, mag je van Wilders en zijn voorgangers niet zeggen. Dan ben je een “cultuurrelativist”, en liefst nog een “eliaire” ook. Hitler (godwin!) en Stalin (vanaf 1935)  gebruikten in plaats van “cultuurrelativist” het woord “cosmopoliet”. Dat betrof  joden, die immers in beginsel “heimatlos” waren samen met hun niet-joodse vrienden. Hele beroepsgroepen, zoals sociologen, economen, psychiaters en in het geval van Stalin ook artsen (het zgn. “artsencomplot” 1949) werden verdacht gemaakt en in de ban gedaan. In een volgende fase probeert de racistische demagoog te bewijzen, dat de “meelopers” van dergelijke groepen het volk bewust misleiden, omdat ze deel zouden uitmaken van een wereldcomplot, in het huidige geval, om de sharia in Europa en Amerika in te voeren. De hoax van de “Wijzen van Zion” (Tsaristisch-Nazistisch, eind 19e eeuw), en die van de zgn. alom aanwezige Moslimbroederschap, moeten dat aantonen. Als je verder in de geschiedenis teruggaat, kom je dergelijke angst- en haatzaaierij steeds opnieuw tegen. Tegen de vrijmetselaars (18e-19e eeuw), tegen de protestanten en tegen het Vaticaan en, om maar niet verder te graven, tegen de “heksen” (15e- en 16e eeuw). Die laatste wordt achteraf begrepen als een verzet tegen de moderne tijd, waarin de vrouw een min of meer gelijkwaardige rol aan die van de man ging spelen.
Ziehier dus het patroon: angst voor- en verzet tegen-, veranderingen wordt opgepakt door zelfbenoemde “verlossers”, dan een zondebok zoeken en die vervolgens demoniseren.

Terug naar Geert Wilders.
Zodra het concreet dreigt te worden en oplossingen in zicht komen voor werkelijk bestaande problemen, begint hij te spartelen als een duivel in een wijwatervat. New York 9/11 is voor hem een zorgvuldig voorbereide vlucht naar voren.
De “socialisten” worden in het PVV-program al gelijkgesteld met nationaal-socialisten. (Wij schreven daar over. Niemand pakt het in Holland op.) Nu hij officieel van mening mag verschillen met zijn toekomstige regeringspartners over het karakter van de Islam, kan hij ongestraft de terroristische aanval van Al-Qaeda op het WTC en het Pentagon omschrijven als: “EEN MISDAAD van DE ISLAM”. Aangezien de Nazis volgens hem en zijn PI- en Geller bondgenoten, door de Islam werden geïnspireerd (de fameuze Mufti van Jeruzalem) en eigenlijk bij uitstek “socialisten” waren, zijn alle progressieven, iedereen die op matiging aandringt, dus ook misdadigers.
Bij PI gaat dat erin als koek, natuurlijk. De loodzware last van de Duitse “Kollektivschuld” aan de holocaust, kan worden afgeschoven op socialisten en moslims. “En kijk eens hoe ze nu weer opnieuw samenspannen!”Maar ook de talrijke “jongste-dag” fanatici in de VS weten er weg mee. Armageddon staat voor de deur!

Bovenstaande redenering kun je natuurlijk niet genoeg herhalen. Ze heeft de “zwakte”, dat ze rekening houdt met het feit, dat de geschiedenis, de maatschappij, enzovoort, gecompliceerd zijn. Maar ze heeft het enorme voordeel, dat ze niet gemakkelijk te weerleggen valt.
Echter, om het “tij te keren” is ze onvoldoende: Er zit geen aantrekkelijk alternatief in voor de rassencultuur-demagogie. Ze spreekt niet van de echte problemen, waar “Henk en Ingrid” mee te maken krijgen op hun werk, in hun buurt en op school. Ze kan maar al te gemakkelijk, ook al is dat onrechtvaardig, worden afgedaan als “elitaire praatjes”.

Geen problemen ontkennen, maar oplossingen aandragen
Toch bestaan er genoeg voorbeelden van bereikte oplossingen voor de immigratie- en cultuur-spanningen. Het probleem is, dat die kleinschalig zijn. Ze zijn te vinden in stadsbuurten in heel Europa (en in de VS ook), waar men gekozen heeft voor wat men in Nederland de “Vogelaar”-aanpak is gaan noemen. In plaats van alleen te zoeken naar problemen en die met politie- en repressie-maatregelen te bestrijden, kijkt men ook naar de mogelijkheden, naar de ongebruikte kracht, van de verschillende bevolkingsgroepen, samen en afzonderlijk, in een immigratiewijk. Daarom was de benaming “krachtwijken” helemaal zo slecht niet gekozen.

Day-to-day emancipation: It Works!
Een simpel voorbeeld: In een Rotterdamse wijk klagen de (oudere, want hun kinderen zitten met hun kroost in een Vinex-wijk) autochtone bewoners erover, dat de bakker, de slager en de groenteboer er niet meer zijn, zodat het niet meer “gezellig” is en men zich op zichzelf voelt teruggeworpen. “We komen nauwelijks de deur meer uit”. In de wijk zijn er echter twee Turkse groenteboeren met prima verse en gedifferentiëerde aanvoer, drie Marokkaanse slagers, die voor de liefhebbers ook varkensvlees verkopen en twee allochtone bakkerij-winkels, plus een avondwinkel, gerund door Pakistanen. Die hebben de ruimte gekregen, omdat Albert Heijn en zelfs de Aldi het niet meer zien zitten, want er is te weinig koopkracht. Bengalezen drijven sinds een aantal jaren een stomerij. De lokale ontwikkelingsprojectleider vond samen met de “marinier” (politieman) van de buurt een uitweg: Excursie van de oudjes naar Friese dorpen, waar geen donkerhuidige lieden zich gevestigd hebben. Ontmoeting met de plaatselijke bevolking. De Friezen hebben helemaal geen plek meer om iets te kopen in hun dorp. Terug naar Rotterdam. Gesprekken met de lokale middenstand: aanbod meer aanpassen aan de mogelijke klanten. De groepen bij elkaar gebracht. De autochtonen hebben begrepen, dat alleen dank zij de immigratie en de ondernemingszin van de immigranten, er überhaupt nog buurtwinkels zijn. De middenstanders zijn blij met meer klandizie. Wederzijdse aanpassing. Het kost even tijd, maar de vriendelijke zoon van de Turkse groenteboer die twee keer per week de bestelling van oude Henk en oude Ingrid komt opnemen en bezorgen, wordt een huisvriend. De schoonzoon van Henk vindt voor hem een baan die recht doet aan zijn opleiding aan het HBO tot computerspecialist.
Dat dus.

Deze Henk en Ingrid stemmen geen PVV meer en hun Vinex-kinderen ook niet. Vader Özgun, de groenteboer, heeft de praatjes van de “Kalief van Keulen” niet meer nodig. Hij voelt zich eindelijk aanvaard op de plek waar hij werkt en woont. De Paul Scheffers (PvdA, helaas) van deze tijd hebben het mis, als ze zeggen, dat de inspanningen voor integratie alleen en uitsluitend van de immigranten en hun kinderen moeten komen. Het zijn moeilijke perspectiefwisselingen van twee of meer kanten. Dat het succes heeft, bewijst de studie van het Sociaal-Cultureel Planbureau van december 2009. Vrijwel overal waar in Nederland op die manier actie is ondernomen, blijken de bewoners zich gelukkiger en veiliger te voelen. De stemmers op Wilders komen uit woonplekken, waar de immigranten (nog) NIET zijn komen wonen. Waar de angst heerst.

Tony Judt, de een paar dagen geleden te vroeg gestorven Britse historicus/filosoof analyseert, beter dan ik het kan, de ziekte van deze tijd in zijn laatste boek Het Land is Moe, verhandeling over onze ontevredenheid (Contact, 239 pp, €19,95). Hij schetst de contouren van een democratisch, sociaal-democratisch, alternatief voor de compradoreneconomie van deze tijd. Maar het zijn alleen de contouren. Gelukkig is de Nederlandse vertaling prompt gekomen. Anders dan de recensente in NRC-Handelsblad, vind ik Judts boek inspirerend. (Overweeg ook: De vergeten twintigste eeuw.) Maar het is, opnieuw, niet genoeg.
Back to Basics!
Mijn referentie, vergeef me mijn ouderdom, is de campagne, die we in 1962/63 o
pzetten, om de door koude-oorlogs-rhetoriek platgeslagen mensen te mobiliseren. Voor meer vrijheid, tegen de Vietnam-oorlog. Wilders is alleen te verslaan, door naar zijn kiezers toe te gaan en eerlijk met hen te spreken over de problemen en hun mogelijke (niet: fantastische) oplossingen. De oplossing van het Wilders-probleem ligt hier en niet elders. Ik gruw van de afwachtende mentaliteit van degenen die in Nederland verantwoordelijkheid dragen, maar die niet opnemen. De management-boeken-lezers die de linkse schuilkerken bevolken, kortom. En ook de SP, die schaamteloos, jarenlang en tot voor kort, de mensen misleidde over de Europese Unie. Ze zijn, de SP, buitenproportioneel afgestraft door Wilders in 2009, die hun concept gauw heeft overgenomen en nu een anti-Nederlandse en populistische afvaardiging in het Europese parlement heeft, die een schande voor ons allemaal is.

Wat te doen, dus?
Eén van de achilleshielen van de komende bruine formatie VVD-PVV-CDA is de Eerste Kamer. Die wordt getrapt verkozen via de provinciale staten in 12 provincies. Volgend jaar maart. Een idee: Teach-Ins organiseren in alle provincies, de leugens van Wilders en zijn kornuiten aan de kaak stellen, alternatieven bespreken. Wat vijftig jaar geleden kon, kan nu nog steeds.

From Krapuul, the victory starts!

This is my personal opinion. The call to action is mine, not authorized by Krapuul. But I feel, there is urgency. Wilders can be stopped only here. Take away his legitimization by democratic means. In the absence of courageous politicians, ACT!!

Previously published at Krapuul and at De Lage Landen and, consequently, At Home in Europe (Euractiv).

Opnieuw een goedkope anti-europese stunt:: Rita Verdonk is Trots op Nederland

Een ietwat verjongde-, verfriste - en verwaaide Rita Verdonk aan het stuurwiel van Nederland.
Dat is, hoe spindoctor Kai van der Linde mevrouw Verdonk wil lanceren, volgens het beproefde Fortuyn-recept. Een als roadshow opgezette propaganda-avond voor sponsors in Amsterdam zette gisteren de toon. De Rita-beweging kent geen leden, geen partij-organisatie, alleen een Stichting Rita die wordt gefinancierd door een schimmige BV "Favorita".

De witwas-behoeftige onroerendgoed-handelaars van Nederland storten braaf hun geld. "Trots Op Nederland" (T.O.N.), weet wel weg met uw tonnen. Ze verliezen hun belang niet uit het oog: "De hypotheekaftrek staat als een Huis", zei Rita, voortdurend herhaald op de website. De nederlandse huisjesmelkers profiteren geducht van het unieke Nederlandse verschijnsel van de belastingaftrek voor hypotheekaflossingen. Zodoende kunnen ze hun goederen slijten aan mensen die er elders in Europa niet aan zouden kunnen denken, om zo veel voor hun huis of appartement te betalen.

Anders dan de grote Nederlandse en internationale ondernemingen, hebben ze er groot belang bij, dat Nederland op afstand blijft van de Europese Unie. Via vreemdelingen-angst en provincialisme denken ze hun doel te kunnen bereiken. Met Wilders, met de geborneerde Nederlandse ultra-protestanten en met de door de referendum-uitslag van 2005 geïntimideerde PvdA, CDA en VVD, lijken ze een goede kans te hebben, om Nederland meer dan een eeuw terug te zetten, in een steriel neutralisme.

(click on image for readable version at Nl.nu)

Wilders en zijn groepje (9 parlementsleden voor de PVV, Partij van de Vijheid) hebben ze al afgeschreven, zeker na de afgang van de kopman in het parlementsdebat van 1 april. Het nieuwe merk is "Rita". je kunt commentariëren op haar website, maar je kunt niet lid worden, niet stemmen, alleen consumeren. Wat is er in de aanbieding? Rita-TShirts, een speculaas-gevoel en gedeelde frustratie. Aan trekkelijk! Hoor wat rita donderdagavond in Amsterdam zei:

"Volgens de politica staan de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van godsdienst onder druk. Ook worden Nederlanders alsmaar van discriminatie beschuldigd. Verdonk verzet zich ertgen 'dat wij Nederlanders steeds maar moeten opschuiven en ons moeten aanpassen aan nieuwe culturen. daarvan zeg ik: Genoeg! Er zijn grenzen. Als wij onze Nederlandse cultuur laten verdwijnen, verdwijnen ook onze waarden en vrijheden.'"

Wij hebben een iets moeilijkere-, maar wel veel realistischere-, boodschap. Jammer maar helaas: Nederland moet zich voortdurend aanpassen. Aan de klimaatveranderingen, aan de vrouwenbevrijding, aan de noodzaak van een Europese Unie, aan immigratie van Afrikanen et Aziaten aan het verdwijnen van de klassieke landbouw, aan het verleggen van verkeersstromen en aan nieuwe technologieën.

En het goede nieuws is: Daar zijn we als Nederlanders altijd heel goed in geweest.

We liepen voorop in de hervorming van de Kerk, we maakten land waar eigenlijk water was, we transporteerden de rijkdommen van de wereld naar iedereen die ze betalen wilde, we lieten Joden, Vlamingen, Duitsers toe, om de economie te versterken, we koloniseerden de Kaap, Ceylon en Indië, stichtten New York en beheerden plantages in de Caribbean. Hoewel we verlichters als Spinoza en Hugo de Groot verbanden, waren we wel onder de eersten, om aan het einde van de achttiende eeuw het land te moderniseren, wat werd tegengehouden door de toenmalige Oranjes en hun Duitse bondgenoten (Goejanverwellesluis).

De grootheid van Nederland ligt nu juist in zijn aanpassingsvermogen. Grote landen als Duitsland, Engeland en Frankrijk verloren zich in hun imperiale dromen, maar de Nederlanders wisten altijd wel een gaatje te vinden om winst te maken. Rotterdam werd de gateway voor het Roergebied, olie-exploitatie werd samen met de Engelsen gedaan en samen met Frankrijk hielden we de Belgen op hun plaats.

Nu moet er hard gewerkt worden, om de grootste gemene deler te vinden tussen de Europese grootmachten. Nederland is er niet klaar voor. Rita is niet trots op Mansholt, die de Europese landbouw saneerde en, naar zal blijken, evenmin op haar voormalige partijgenote Neelie Kroes, die het Amerikaanse Microsoft kleinkrijgt. Ze is zelfs niet trots op Ajaan Hirsi Ali, die toch het land wakkerschudde tegen de dreigende islamisering, want ze wilde in 2006 deze grote Nederlandse uitburgeren wegens een jokkentje bij haar aanvrage van de vluchtelingenstatus.

Rita verdonk voert een achterhoedegevecht. Maar het zal u en mij nog heel wat moeite kosten, om ervoor te zorgen, dat ze het niet wint. Ze heeft 22 % fans onder de Nederlandse stemmers. Er valt nog veel uit te leggen.

Zie uitgebreider bericht in De Lage Landen van 4.4.08: In 't Verdonkhoekje: Hou Zee!

Eindelijk! Positieve aktie voor een niet-discriminerend Nederland

e e n l a n d e e n s a m e n l e v i n g

Vorig jaar riepen mijn Nederlandstalige blogs al eens op tot ondertekening van het manifest "Eén Land Eén samenleving".
Het initiatief ging uit van een breed samengesteld comité van, hoe zal ik het uitdrukken?, "aktief-fatsoenlijke" Nederlandse publieke figuren. Dus het was (en is, zie verder) niet zo maar één van de talrijke lege excercities die dienen om het geweten te sussen, maar op dat preciese moment (en nu nog steeds) is het opkomen voor een fatsoenlijke samenleving, ondersteund door een fatsoenlijk opererende staat, een moedig statement.
Helaas.
Helaas, want het zou vanzelfsprekend moeten zijn.
6.000 handtekeningen kwamen er. Het lijkt een magere oogst.
Maar ik liep ze eens door, en het zijn wel allemaal mense, die ik graag als vriend zou willen hebben: heel veel gewone "middenkaders", zoals onderwijzers, zorgwerkers, wetenschappelijke medewerkers, enz.
Ze vertegenwoordigen ook een enorme potentie. Een goede en brede basis voor verdere aktie in positieve zin. De voorzitters Rabbae en Dijkstal roepen nu op om daarmee een begin te maken.
Het programma van de conferentie in Rotterdam op 24 november is er nu eens niet één, waarbij klachten en beschuldigingen de hoofdtoon voeren, maar het is op zich een statement, dat integratie mogelijk en vruchtbaar is.

Opgeven voor deelnemen (er zijn slechts 300 plaatsen): Website Stichting Een Land Een Samenleving

Manifestatie 24 november 2007 te Rotterdam
“Geen angst voor elkaar, maar samenwerken”
Locatie:
Vergadercentrum Engels, Stationsplein 45, 3013 AK Rotterdam, 2 min van het Centraal Station Rotterdam. Voor een routebeschrijving zie www.groothandelsgebouw.nl
Programma
10.30 uur Inloop
11.00 uur Opening door dagvoorzitter, mevrouw Sylvia Borren, directeur Novib Oxfam
11.05 uur Toespraak door de heer Ivo Opstelten, Burgemeester Gemeente Rotterdam.“Van polarisatie naar samenwerking”
11.20 uur Toespraak door Professor, gasthoogleraar, Tariq Ramadan,
Identiteit en burgerschap, Erasmus Universiteit Rotterdam.“ De uitdagingen voor moslims in Nederland”.
12.00 uur Toespraak door Professor mevrouw Meurs, Lid van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid –WRR-. “ Identificatie met Nederland ”
12. 30 uur Toespraak door Socioloog, Emeritus Hoogleraar, Professor Anton Zijderveld: “De religieuze grondslag van Nederland: “Christendom, Jodendom en Islam”
12. 50 uur Toespraak door de heer Hans Dijkstal, voormalig Minister van Binnenlandse Zaken en Voorzitter Algemeen Bestuur eenlandeensamenleving.nl “Het ontmijnen van het debat in Nederland”
13.15 uur Pauze en lunch voor lunch wordt gezorgd. Tijdens de lunch-pauze is er mogelijkheid voor discussie met de inleiders in aparte zalen.
14.30 uur Debat tussen de voorzitters van de politieke Jongerenorganisaties in het kader van het thema:“de toekomst van Nederland”.
15.30 uur Einde

Powered by ScribeFire.

NRC begint (eindelijk) afbraak PVV

Laten we niet gelijkhebberig zijn. Het is niet belangrijk dat wij het al lang wisten. Belangrijk is, dat -eindelijk- een stukje grote pers, de NRC in dit geval, erop wijst: de Wilders-beweging is ondemocratisch, autocratisch, "dictatuur".

Alle mooie woorden over directe democratie, "zeggen wat je denkt", enzovoort - ze vallen weg, als je ziet wat de NRC vandaag publiceert:

Alleen Wilders lid PVV

Je mag de PVV sponsoren, je mag vrijwilliger zijn en je mag er op
stemmen. Maar lid worden mag niet. „Gewoon dictatuur dus.”

Paul en Nemesis, op twee blogs, verbazen zich over het feit dat ze geen lid van de PVV kunnen worden. NRC:

Geert Wilders vernieuwt de politiek. Het is de eerste keer in de parlementaire geschiedenis dat een politieke partij in de Tweede Kamer zit die geen leden heeft.

De internetsite van Wilders’ Partij voor de Vrijheid (PVV) roept wel op om donateur te worden. Wie vrijwilliger wil zijn, is ook welkom, net als alle kiezers. Maar lid worden, dat mag niet.

Hoe kan dat? De Kieswet stelt immers nogal strikte voorwaarden aan de structuur van partijen die aan verkiezingen willen meedoen?

In november 2004 stapte Wilders het kantoor van notaris Margot Dussel in Rotterdam binnen om de Stichting Groep Wilders op te richten. De stichting beoogt volgens de statuten „het bevorderen van het uitdragen van de politieke en maatschappelijke standpunten, zoals deze door de heer Geert Wilders voornoemd, zijn uitgedragen en in de toekomst zullen worden uitgedragen.”

Geert Wilders is de enige bestuurder. De statuten geven hem het recht opvolgende bestuursleden te benoemen, voor het moment dat hij zou aftreden. De benoemingen kan hij zonder opgaaf van redenen altijd herroepen.

Maar een stichting (met één (1) bestuurlid) mag niet aan verkiezingen meedoen.

De wetgever veronderstelt dat verenigingen, omdat ze leden hebben, geworteld zijn in de samenleving.

Dat is de reden waarom Geert Wilders en de Stichting Groep Wilders in maart 2005 samen de Vereniging Groep Wilders oprichtten. De vereniging ijvert voor „een vrij, welvarend en onafhankelijk Nederland.” Enig bestuurslid is, net als bij de stichting, Geert Wilders. Het is deze vereniging die onder de naam Partij voor de Vrijheid negen zetels haalde.

We zijn in Nederland nogal snel in het veroordelen van Italiaanse en Franse toestanden: Berlusconi met zijn "Forza Italia"-partij, gebaseerd op het geld van B.'s mediaconcern; de Franse UMP-partij (partij van de presidentiële meerderheid). Terecht. Wantoestanden!

Maar de Franse kieswetgeving is heel wat strikter dan de Nederlandse- als het gaat om financiële bijdragen van ondernemingen en andere supporters.

In Nederland kon het gebeuren, dat in 2002 de Fortuyn-beweging vrijwel geheel werd gefinancierd door onroerend-goed bezitters en -speculanten. Een gat in de wet, dat nog steeds niet is geheeld.

Waarom? We denken, dat de VVD (en wellicht in mindere mate, het CDA) er tussen 2002 en nu veel moeite mee hadden om iets te vinden dat hun financiering onderscheidt van die van populistische partijen...

Geen krantenartikel zonder academische ondersteuning:

„De PVV is van Wilders. Hij is gewoon de baas”, concludeert de Groningse hoogleraar staatsrecht D.J. Elzinga. „De kwalificaties autoritair en niet-democratisch kun je van
toepassing verklaren, maar juridisch gezien is er geen probleem. Een vereniging moet twee oprichters hebben en minimaal één lid. Daar voldoet hij aan.”

Minder academisch is het buitenlid van de Amerikaanse neoconservatieven, Bart-Jan Spruyt:

Waarom wil Wilders geen leden? Bart Jan Spruyt, oprichter van de conservatieve denktank Edmund Burke Stichting, was actief voor de partij, maar stapte op uit onvrede met het beleid en de inhoud. Spruyt: „Wilders wil geen toestroom van mensen die lid kunnen worden van de vereniging uit angst voor taferelen zoals bij de LPF.”

En natuurlijk is er ook een academicus, die gronden vindt om één en ander goed te praten:

Professor R. Andeweg, hoogleraar empirische politicologie aan de Universiteit Leiden, ontwaart „een autocratisch geleide partij onder het mom van een vereniging”. Wilders moet zich volgens Andeweg in bochten wringen om aan de verenigingseis te voldoen.

„Maar die eis is ook niet meer van deze tijd”, vindt Andeweg. „Politieke partijen als grote verenigingen zijn op hun retour. Er is niets dat zo gewantrouwd wordt door burgers als het verschijnsel politieke partij. En een gewoon lid heeft ook bij verenigingen niet altijd invloed. De overheid moet die organisatie-eis loslaten. Dan kunnen creatieve, nieuwe vormen ontstaan die beter bij deze tijd passen. Waarom mogen geen stichtingen, BV’s of natuurlijke personen meedoen?”

Ja, natuurlijk! Daar hadden we nog helemaal niet aan gedacht. Talpa b.v., de bv's van Joop van den Ende, die van -hoe heettie ook weer- de grote crimineel met hartproblemen, de Stichting voor het Ongeboren Kind, de Burke-Stichting - ze moeten allemaal kunnen meedoen, met eigen geld, met geld van de pharmaceutische industrie, met drugsgeld en met advocaten die werken met "no-cure, no-pay"!
Dàt is nog eens een echte democratisering, nietwaar?

Andeweg: „Uiteindelijk is het aan de kiezers en niet aan de wetgever om te bepalen op wat voor soort partij men wil stemmen. Ik zou zelf niet voor zo’n organisatie kiezen. Maar waarom moeten wij mensen die wel op een autocratisch geleide partij willen stemmen daar vanaf houden?”

- Nou, bij voorbeeld, omdat zo een "partij" de mensen voor het lapje houdt, zou ik zeggen. Men stemt in beginsel een keer in de vier jaar. Na het stemmen, begint de "partij" te werken aan haar èchte taken.
De LPF, bij voorbeeld, -ik signaleerde het bij de verkiezingen van 2004-, voegde niets toe aan het 'gedachtengoed' van Pim Fortuyn, behalve een liefdesverklaring aan de onroerend-goed magnaten. En handelde dienovereenkomstig.
Bij voorbeeld in Rotterdam, waar, om immigranten uit volkswijken te verdrijven, gemeentebezit voor een appel en een ei werd verkocht aan onroerend-goed-speculanten, van wie werd verwacht dat ze dure flats zouden terugbouwen. Wat ze tot nu toe weinig deden.

Zich verlaten op de overheidssubsidies, wordt minder interessant, zodra het bedrijfsleven met grote bijdragen over de brug komt. De NRC:

Ondertussen houdt de overheid vast aan de verenigingseis en beloont dat. Een partij met meer dan duizend leden krijgt subsidie. De PVV heeft geen aanvraag ingediend, meldt het ministerie van Binnenlandse Zaken. Had de PVV voldoende leden, dan ontving de partij dit jaar 637.533 euro. Dat bedrag is exclusief de subsidie voor een wetenschappelijke bureau en een jongerenorganisatie. „Geen subsidie, dat is de prijs die Wilders moet betalen”, zegt professor Elzinga.

Geen probleem, blijkbaar, voor Wilders. Hoewel de Nederlandse en Amerikaanse subsidies (via het American Enterprise Institute, dat hem niet zag zitten) zijn neus voorbijgaan, zit hij, met onbekende grote geldgevers, blijkbaar toch 'op rozen'.

De fractie van Wilders krijgt wel geld van de Tweede Kamer. Dit jaar is dat 1.152.000 euro, bestemd voor medewerkers en andere kosten. Het bedrag gaat naar de Stichting Ondersteuning Tweede Kamerfractie Partij voor de Vrijheid. Deze stichting is het enige orgaan waarin Wilders macht deelt. Hij is voorzitter; de Kamerleden Hero Brinkman en Raymond de Roon zijn secretaris en penningmeester.

Wie zijn toch die onbekende magnaten, die Wilders subsidiëren?

Zonder subsidie was Wilders vóór de verkiezingen aangewezen op giften van particulieren en bedrijven. Wie dat zijn, heeft hij nooit bekend gemaakt.

Hoogleraar Andeweg vindt dat Wilders opening van zaken moet geven. „De samenleving mag transparantie van financiering en organisatie eisen. Politieke partijen zouden in aanloop naar verkiezingen actief kenbaar moeten maken hoe ze aan hun geld komen en hoe hun partij in elkaar steekt.”

Bart-Jan Spruyt weet het blijkbaar ook niet. Wat hij wèl denkt te weten, is, dat, na zijn vertrek bij Wilders, de geldstroom dunner werd:

Het geld stroomde in 2005 binnen, weet Bart Jan Spruyt. „Wilders gaf een lezing voor een Rotterdamse businessclub. De zaal zat vol en Wilders werd toegejuicht. Hij haalde ruim een ton op. Een jaar later vroeg dezelfde club hem nogmaals. Toen waren er veel minder mensen, die bovendien kritisch waren. Ze vonden het maar niks dat Wilders het alleen over de islam had, en ze vonden het niks dat hij niet met Marco Pastors en Joost Eerdmans wilde samenwerken. Die avond kreeg hij niet meer dan pakweg drieduizend euro.”

Je wordt er bijna vrolijk van, als je ziet, dat Wilders Spruyt en zijn neocons, met eigen wapenen verslaat:

Dat hij niet meedeed aan de Statenverkiezingen past bij zijn vrees de regie kwijt te raken. Voor zijn besluit om geen echte vereniging op te richten, niet te kiezen voor subsidie en geen wetenschappelijk bureau te willen, geldt hetzelfde. Dat zou een kantoortje zijn geworden waar hij geen totale greep op heeft. Het heeft allemaal met elkaar te maken.”

Immers, het politieke buro van de washingtonse neoconservatieven past ook liever politieke onthouding toe, dan zich overgeven aan onberekenbare sponsors. De koppige Venlonaar wil een zuivere liberale jihad. Daar passen geen neoconservatieve intriges in.
Jammer voor de firma van de Weekly Standard. Maar een gelukje voor de Nederlandse Binnenlandse Veiligheid. Wilders zal nog gemakkelijker worden afgebroken dan Janmaat.

Maar, waar blijft in godesnaam een Nederlandse wetgeving tegen ondemocratische sponsoring van politieke bewegingen?
Moet dat soms ook wachten op Europese regelgeving? Die laatste komt er zeker, om schandalen in landen als Bulgarije, Roemenië, Slowakije in te dammen.

Nederland - gidsland? Lamenietlachen!

Powered by ScribeFire.

Nieuw soort politici: Ji-Hadjememaars

In De Lage Landen schreef ik (15/9) "Minister Donner als Zwarte Piet".

Het Nederlandse parlement wijdde een speciale zitting aan opmerkingen van Justitie-minister Piet-Hein Donner (CDA, telg uit de bekende staatsrechtsgeleerden-familie Donner, waar ook de grote schaker Jan-Hein Donner, vriend van Harry Mulisch, uit afkomstig was).

De minister had, om de onwaarschijnlijkheid van een invoering van de shari'a in de Nederlandse Grondwet te illustreren, opgemerkt, dat daarvoor tweemaal een tweederde meerderheid in de beide kamers van de Staten-Generaal, voor en na landelijke verkiezingen, nodig zou zijn.

Maar in het "Land van Haat en Nijd" (titel van het boek, waarin Donner dit zei), hoef je maar "Shari'a" te zeggen, of een hele rits demagogen uit allerlei partijen valt over je heen, en bestaat het om uit te roepen, dat ze best weten, dat je het niet kwaad hebt bedoeld, maar dat "de mensen op straat" recht hebben op Verdonkse taal.

Het is een antidemocratisch, althans antiparlementair gedoe, dat ik terugvoer op de eerste verkozen antiparlementair, genaamd "Hadjememaar", een marktkoopman die zich in de twintiger jaren liet kiezen in de Amsterdamse gemeenteraad. Waar hij vrijwel niets gezegd heeft, behalve klagen over de hoogte van het presentiegeld. Zo'n beetje als Geert Wilders, die het in de Kamer voornamelijk heeft over de vergoeding van de kosten voor zijn beveiliging en de opbouw van zijn partij. Deman van de "Liberale Jihad", weet u nog?

Een echte Ji-Hadjememaar!

Leefbaren weggevaagd - behalve in Rotterdam

Bij de gemeenteraadsverkiezingen in Nederland is bijna 60% van de kiesgerechtigden gaan stemmen. Dat is veel, vergeleken bij vorige gemeenteraadsverkiezingen. De mensen zijn ongerust. Van de mooie beloften van vier jaar geleden is niets terechtgekomen. Integendeel: Er is een keihard beleid ingezet, waarbij de elementen die men terecht ervaart als belangrijk voor de bestaanszekerheid stuk voor stuk worden afgebroken. Lonen en uitkeringen dalen of komen helemaal op de tocht te staan, ziekteverzekering komt in handen van winstbeluste particuliere organisaties, energievoorziening dito, crèches kosten veel te veel - kortom: overal onzekerheid en wantrouwen. Dat projecteert zich rechtstreeks op gevoelens van onveiligheid. De kiezers hebben ontdekt dat het èchte gevaar niet komt van de buitenlandse immigranten, maar dat afbraak van zekerheid en veiligheid in de hoofden van Balkenende en Zalm zit. Het afstemmen, op 31 mei 2005, van het Europese grondwetsverdrag, was een eerste signaal in die richting, al werd het door velen niet als zodanig geïnterpreteerd.

Ik zie de uitslag dus vooral als een protest tegen het harteloze beleid van VVD en CDA.
Het is minder duidelijk, wat de kiezers van de grote winnaars, PvdA en SP, kunnen verwachten. Als het blijft bij de raadsverkiezingen en als zich de verschuiving niet doorzet in de parlementsverkiezingen volgend jaar, kan dat nooit veel zijn. Gemeenten hebben er wel veel taken bijgekregen, maar op het bijbehorende geld is flink gekort. Eén van de weinige onafhankelijke inkomstenbronnen van gemeenten, de Onroerende-Zaak-Belasting (OZB), heeft zelfs onder vuur gelegen van de VVD.
Extra inkomsten hebben gemeenten vooral verworven door eenmalige baten: de verkoop van vervoerbedrijven, van energie- en kabelnetten en van onroerend goed.

Wat dat laatste betreft, zou het toch echt aanbeveling verdienen, om eens nader te kijken naar wat ex-wethouder Pastors van Leefbaar Rotterdam in de afgelopen 3,5 jaar heeft gedaan met het grote onroerend-goed bestand van de gemeente Rotterdam en de Rotterdamse woningbouwverenigingen. De onroerend-goed-handelaren die Pim Fortuyn in de laatste maanden voor de verkiezingen van 2002 zo ruim gesteund hebben, zijn, in hun rol van "projectontwikkelaars" heel nauw betrokken bij het aanbrengen van "variatie" in de volkswijken. Kort door de bocht, houdt dat in, dat gemeenschapsgrond aan hen in eigendom wordt overgedragen en dat ze, na sloop van betaalbare woningwetwoningen, daarvoor beter renderende koopwoningen en dure huurwoningen mogen neerzetten.
Deze verjubeling van gemeenschapsinvesteringen in grond, verkeersvoorzieningen en woningwetsubsidies stond niet in Pim's program, noch in het oorspronkelijke programma van Leefbaar Rotterdam. Begin-2003 viel me op, dat het verkiezingsprogram van Leefbaar Nederland, behalve de verwijzing naar het gedachtengoed dat in Pim's boekdelen is neergelegd, slechts één punt bevatte, dat blijkbaar ontbrak in 's professors werken: privatisering van overheidsaandelen in onroerend goed. Te vermoeden valt, dat de toenmalige voorzitter van LN, een norse grondspekulant, die er naar mijn mening alleen op uit was om z'n geld terug te zien, daarop heeft aangedrongen, maar aangezien de man nooit verantwoording heeft afgelegd van zijn kortstondige passage door de politiek (hij was tijdens de roerige congressen uit de beginperiode van LN altijd 'op zakenreis' en liet zich vertegenwoordigen door zijn advokaat), weten we dat niet zeker. Het kan ook zijn, dat Pastors, van beroep accountant en bedrijfsadviseur, gewoon zijn oude vriendenkring heeft willen inschakelen.
In elk geval is het jammer, dat de weinige rechtstreekse debatten met deze man, voorzover ik heb gezien, alleen over diens opppervlakkige-, door vooroordelen bepaalde-, gedachtengoed aangaande moslims zijn gegaan.

In elk geval gaat het hierbij om een eindige inkomstenbron, waarmee bovendien kapitaalvernietiging gepaard gaat, dus de nu aantredende PvdA-gemeentebestuurders zitten met de brokken.

Hoewel gemeenten geen ruimte (meer) hebben om een eigen inkomenspolitiek te voeren, zal er toch iets moeten worden gedaan aan de verwachtingen waarmee zoveel kiezers op PvdA en SP hebben gestemd. De enige weg daartoe, lijkt mij te liggen in het tentoonspreiden van een nieuw elan, het nemen van nieuwe initiatieven, juist op deze terreinen en vervolgens de centrale staat te confronteren met heldere keuzes. In plaats van een repressieve 'Rotterdam'-wet, moeten er sociaal verantwoorde initiatieven, uitgeprobeerd en gedragen op lokaal vlak, komen in de Tweede Kamer. Wetsvoorstellen (een 'Amsterdam'-wet?) op het gebied van het veiligstellen en toegankelijk maken en houden van voorzieningen: arbeidsbemiddeling, openbaar vervoer, onderwijs, woningbouw, stadsvernieuwing, vrijetijdsbesteding, enzovoort. Dat vergt een prima interaktie tussen de nieuwe lokale bestuurders en de kamerfrakties.

Als de winst van 7 maart niet op deze wijze wordt omgezet, ontstaat een reëel risiko voor een nieuwe ommezwaai van de kiezers in 2007. De PvdA heeft zich wel, met succes, weten aan te passen aan het openbare-veiligheidsdiscours (en is daarin naar mijn mening hier en daar te ver gegaan). Nu zelf het initiatief nemen, is van een andere orde. Ongerustheid daarover klonk door in de overwinningstoespraken van prominenten als Bos en Cohen.

Voor mij begint het eigenlijk nu pas. In de komende maanden moet worden waargemaakt, dat sociaaldemokratisch besturen in gemeenten echt iets anders is dan de laatste opmerkingen van voorbijgangers tot regel verheffen.

Rotterdam weert arme nieuwkomers

De kogel is weer een beetje verder door de kerk: In Nederland worden mensen, hoewel volstrekt legaal in het land, geweerd uit bepaalde woongebieden. Wonen is niet meer een recht, maar een gunst. Al kun je de huur betalen, je mag er toch niet in.

In de praktijk is dit een maatregel, die gericht is tegen de instroom van immigranten. Maar omdat je in Nederland niet naar ras, ethniciteit, geslacht of godsdienst mag discrimineren (Grondwet), is er wat op gevonden: Leg een inkomenseis vast. Gezinshereniging van Marokkanen en Turken, want daar gaat het alleen om, wordt zo weer wat moeilijker gemaakt. In elk geval duurder. En vergeet de Antillianen ook niet.

Het begint in Rotterdam. De stad van de "zeven geboden". (Zie voorvorige post). De andere grote steden zullen zich wel gedwongen voelen om te volgen. Ik weet het: Het is allemaal niet splinternieuw - via het plaatsingsbeleid van woningbouwcorporaties wordt er al lang gediscrimineerd. Maar het is een stap te ver. Ik denk, dat een procedure bij het Europese Hof tegen deze praktijken, nu wel een goede kans maakt. Of anders een veroordeling door het Europese Hof van de Mensenrechten in Straatsburg, al heeft dat geen rechtskracht.

In de NRC Handelsblad van 3 februari lezen we hierover het volgende:

Met inzet ‘Rotterdamwet’

Rotterdam weert arme nieuwkomers


Door een onzer redacteuren

Rotterdam, 3 febr. Rotterdam gaat ‘kansarme nieuwkomers’ weren uit de wijken Tarwewijk, Hillesluis, Carnisse en Oud-Charlois. Dit kan de gemeente doen, doordat vorig jaar het parlement instemde met de ‘Rotterdamwet’.

Dankzij deze wet kunnen sinds 1 januari 2006 alle (grote) steden in bepaalde, door het gemeentebestuur aangewezen wijken, nieuwkomers weren die niet meer dan een bijstandsuitkering hebben. Nieuwkomers die een huurhuis zoeken, moeten een inkomen hebben uit werk (studiefinanciering of pensioen mag ook) of langer dan zes jaar in de gemeente wonen.

Wel moeten elke keer dat een gemeente een gebied aanwijst, de verantwoordelijke minister en de gemeenteraad met die keuze instemmen. Dat moet voor Tarwewijk, Hillesluis, Carnisse en Oud-Charlois nog gebeuren. Het voorstel betreft 20.000 (goedkope) huurwoningen.

De Wet Bijzondere Maatregelen Grootstedelijke Problematiek, zoals de wet officieel heet, kwam tot stand na een noodkreet uit Rotterdam. Deze stad gaat gebukt onder een aanhoudende toestroom van kansarme, vaak allochtone nieuwkomers, wat zorgt voor een snelle verloedering van bepaalde wijken. De toestroom is een direct gevolg van de woningvoorraad van Rotterdam: veel goedkope huurwoningen, weinig koopwoningen.

Het is misschien goed, om er even aan te herinneren, dat al die goedkope huurwoningen er zijn gekomen, omdat eigen bouw en koop-flats al aan het begin van de vorige eeuw onbetaalbaar waren voor een heel groot deel van de bevolking. Dat is nog steeds zo. Voor volkshuisvesting (en trouwens ook voor medische zorg, pensioenen en onderwijs) werkt de 'markt' nu eenmaal niet. Honderd jaar geleden, had men die massa slechtbetaalde mensen nog nodig voor de industrie, de handel, de haven en de overheidsdiensten. Daarom werd er 'hygiene' opgelegd en daar werd in geïnvesteerd:

• medische zorg, opdat de arbeidskracht langer beschikbaar bleef en besmettelijke ziekten, zoals cholera, niet ook de betere buurten bereikten
• volksonderwijs, zodat er waardevoller arbeidskrachten kwamen, die -bovendien- zich 'beschaafder' zouden gaan gedragen,
• en, dus, lichte, luchtige, menswaardige woningen, die, vanwege het nog gebrekkige transport, niet al te ver van de werkplekken mochten verwijderd zijn.

Maar NU is dat niet meer nodig: Er zijn geen bedrijven meer die om massale werkkracht vragen. En veel werkgelegenheid is weggetrokken, naar weiland-industriegebieden. Dus wat doen die lieden, die van de bijstand leven eigenlijk nog in onze stad? "Middeldure" koopwoningen moeten er komen! Dan rotten ze wel op.

Rotterdam: Oprotstad

Het is niet alleen 'Leefbaar Rotterdam' dat hierachter zit. Het initiatief tot de 'Rotterdamwet is genomen door een deelraad met PvdA-kleur (Dominic Schreijer). Eerst de Tweede Kamer, daarna de Eerste -, hebben deze wet behandeld en aangenomen. De Raad van State heeft er geen bezwaar tegen gemaakt. Het is de ware doorbraak van de Nederlandse- , hypocriete, versie van ruimtelijke discriminatie.

De stadswijken en straten van Rotterdam, die, als het zijn zin krijgt, in de praktijk verboden zullen zijn voor verdere vestiging van immigranten. Het gaat om vier buurten van Rotterdam-Zuid en enkele straten.

Als pleister op de wonde, wordt er nadrukkelijk op de investeringen in stadsvernieuwing gewezen:

Het stadsbestuur onderstreepte gisteren dat de huisvestingsvergunning-nieuwe-stijl slechts één van de maatregelen is om wijken te verbeteren. „Tarwewijk, Hillesluis, Carnisse en Oud-Charlois zijn ook aangewezen als economische kansenzone, in de wijken zijn interventieteams actief en huisjesmelkers worden aangepakt.” De gemeente verwacht dat door het „tijdelijk ontzien” van de vier wijken door toepassing van de Rotterdamwet „het sociale en economische klimaat zal verbeteren”.

Behalve door toepassing van de nieuwe wet, gaat de stad de verloedering ook tegen door het bouwbeleid. De afgelopen drie jaar is begonnen aan de bouw van (middel)dure woningen. Ook wordt nieuwbouw versneld uitgevoerd.

De verslaggever verraadt iets van zijn of haar weerzin tegen deze Rotterdamse stadspolitiek, door ook aan te geven, welke bestuurlijke prioriteiten blijkbaar tussen de wal en het schip zijn geraakt:

81 van de 88 targets die het Rotterdamse college zich vier jaar geleden heeft gesteld, worden gehaald. Niet gehaald werd een hogere uitstroom uit de bijstand, het bouwen van penthouses op bestaande woningen en het verbeteren van taalvaardigheid van nieuwkomers.

Nu kan Rotterdam er zelf weinig aan doen, gegeven de regels en de gebrekkige, centraal aangestuurde, arbeidstoeleiding, dat er maar weinig mensen 'uit' de Bijstand geraken. Voor het gebrek aan 'penthouses' (dus extra verdiepingen op woonflats) kunnen de Rotterdamse vastgoedontwikkelaars verantwoordelijk worden gesteld. Maar die 'taalvaardigheid', hoe zit het daarmee? Het lijkt erop, dat men daarmee maar wat gewacht heeft: De leerlingen zullen met de jaren toch wel naar elders vertrekken...

Rotterdamse 7 geboden: Een gebod te ver!

Rotterdamse LPF-wethoudster Marianne van den Anker (veiligheid), geworven via advertenties, ex-politie-functionaris.

Via de site-Meulenbelt>Grenzenloos begreep ik, dat het Amersfoortse XminY heeft gedaan, wat ik ook al overwoog: een code voorstellen voor bestuurders. Immers, de Rotterdam-code is niets meer of minder dan een serie aansporingen aan allochtone Rotterdammers, om zich onzichtbaar te maken door zich te assimileren. De regels van de "code" zeggen niets over het gedrag dat autochtone Rotterdammers zouden moeten vertonen tegenover immigranten. En nog minder over de verantwoordelijkheden van (stads-)bestuurders in een multiculturele omgeving. De site 'grenzenloos', die wordt geanimeerd door de SAP, lid van de Vierde (Trotskistische) Internationale, zegt hierover:

Een van de zeven geboden is dat er op straat en thuis alleen nog maar Nederlands gesproken moet worden. Leefbaar wethouder Marianne van den Anker ergert zich in een spotje op TV Rijnmond aan de "brabbeltaaltjes" die ze in de stad om zich heen hoort. Minister Verdonk vind[t] de Rotterdam code wel een goed idee. Volgens haar voelen veel Nederlanders zich "unheimisch" bij de vele talen die er op straat, in de bus, tram en in de winkel gesproken worden.

Nu heb ik het niet zo op de 4e internationale en nog minder op haar frontshops zoals dit initiatief "grenzenloos", maar ik geef graag toe, dat ze hier een punt hebben. Ilja Leonhard Pfeiffer, ook niet één van mijn favoriete auteurs, heeft over burgemeester Opstelten (ook VVD) en Verdonk een dodelijk stuk in de NRC van zaterdag 28 januari jongstleden. Het is bijna (maar niet helemaal), multatuliaans. Ik geloof werkelijk, dat de "Rotterdam-Code" nu juist die stap te ver kan zijn, die de betere gevoelens in Nederland kan wakker roepen. Het lijkt padvinder-achtige fatsoensrakkerij, deze code, maar het is werkelijkheid een nieuw instrument voor didcriminatie, voor door de overheid helegitimeerde discriminatie. Van het type, dat door de weggestuurde LPF-wethouder Pastors voor de televisie zo aardig werd geïllustreerd: "Ik zeg altijd tegen moslims: 'Hou toch op met je vrouw te slaan!' Maar het heeft geen effect. Dus moeten er maatregelen worden genomen."

Het is hetzelfde, als wanneer ik tegen homo's zou zeggen: "Hou toch op met steeds weer die Marokkaanse jongetjes tot slaafje te maken!" - In de eerste plaats doen de meeste Rotterdamse homo's dat helemaal niet. Maar het gebeurt wel, en, zoals het Amsterdamse ACB onlangs aantoonde via een onderzoek, er moet iets aan gedaan worden, om de zoveelste generatie jonge Marokkanen te helpen te integreren. Maar ga ik elke homo daarvoor verantwoordelijk stellen? - Nee, dan ben ik aan het discrimineren en etiketten aan het plakken.

Dus, hetzelfde geldt voor het grootste deel van de zogenaamde "Rotterdam-Code". Door de gestelde vragen, wordt automatisch gediscrimineerd. Dat dat wordt aangemoedigd, is het grootste schandaal van deze "code". Er moet dus een 'code' komen die dat verbiedt aan autoriteiten zoals burgemeesters en ministers. XminY doet daartoe een poging (de tekst heb ik gekopiëerd van de "grenzenloos"-site). Ik ben er niet gelukkig mee, al steun ik het idee. In een volgende blog, wil ik graag met een alternatief komen, dat misschien méér to the point is.

Grenzenloos":

XminY Solidariteitsfonds heeft het initiatief genomen om de rollen eens om te draaien en heeft een "bestuurschapscode" opgesteld.

"XminY":

De Nederlandse bestuurschapscode:

1) Bestuurders, of ze nu lokaal, regionaal, landelijk of internationaal actief zijn, moeten weer beseffen dat ze er zijn voor de burgers, en niet andersom. Ze respecteren de burgers, die met hun belastinggeld de inkomens en andere vergoedingen van de regenten verzorgen.

2) Besturen moet weer gericht zijn op het goed verzorgen van de collectieve voorzieningen die nodig zijn om samen te (over)leven. Ze maken daarom een drastisch einde aan de privatisering van diensten en andere ontwikkelingen die alleen het bedrijfsleven spekken en de publieke diensten afbreken. Bestuurders moeten ervoor zorgen dat er goede buurt- en jongerencentra, toegankelijke kleinschalige scholen en gezondheidssystemen zijn waar degenen die er werken naar tevredenheid beloond worden, evenals functionerende postkantoren, bibliotheken en openbaar vervoer. Volkshuisvesting niet te vergeten! Daar willen burgers ook best belasting voor betalen. Zul je zien hoe prettig iedereen ineens met elkaar omgaat. Al de voornoemde voorzieningen sluiten en omruilen voor meer politie-bureaus, was achteraf gezien geen gelukkig idee.

3) Besturen zetten zich in om de spanningen in de samenleving te bestrijden bij de wortel. Ze werken daarom op geen enkele manier mee aan illegale oorlogen tegen andere landen, of het beledigen van niet-christelijke geloven en culturen.

4) Het economische beleid van alle besturen dient gericht te zijn op het vergroten van een eerlijke spreiding van welvaart en macht. Bovendien moet echte duurzaamheid en natuurbescherming prioriteit krijgen. De economie moet ten dienste staan van de burgers en de aarde, niet van de ondernemersvriendjes.

5) Zo lang er extreme machts- en inkomensverschillen op de wereld blijven bestaan, waar Nederland als een van 's werelds rijkste landen debet aan is, gaan bestuurders respectvol om met die burgers die ze als 'illegalen' bestempelen. Dat betekent niet opjagen en terugsturen, en ook niet opsluiten, zeker niet in brandgevaarlijk gevangenissen en op gammele boten.

6) Als de noodzakelijke buurtvoorzieningen (weer) op peil zijn (zie 2), zijn buurtbewoners over het algemeen prima in staat om goed samen te leven en eventuele problemen samen op te lossen. Bestuurders moeten juist uitgaan van dit vermogen tot zelforganisatie, en structuren ontwikkelen om die te ondersteunen. Bestuurders richten zich dus voortaan daarop, inplaats van volgens het beproefde polderrecept kunstmatige inspraakconstructies van bovenaf op de gemeenschap neer te laten die alleen maar bedoeld zijn om reeds genomen besluiten te legitimeren.

7) Herstel van vertrouwen tussen bestuurders en burgers begint bij het doorsnijden van de banden met ondemocratische machtsmonopolies, multinationals voorop. Als symbolisch begin van deze omslag geeft voormalig premier Wim Kok zijn commissariaten bij Shell en de ING met onmiddellijke ingang op en komt er een verbod op dergelijke draaideur-praktijken.

De formulering van deze bestuurschapscode is afkomstig van XminY Solidariteitsfonds (http://www.xminy.nl). Voor reacties kunt u mailen naar: bestuurscode@xminy.nl
De Neerlandse bestuurschapscode staat ook op de website globalinfo.nl (http://globalinfo.nl/article/articleview/816/1/2/) alwaar die de komende week verder aangevuld en becommentarieerd kan worden.

Gaat uw gang, lezers en bloggers! Verplaats je in de burgemeester, de wethouder, de minister, en bedenk, waaraan ze zich zouden moeten houden. Tot gauw!

Op straat Nederlands verplicht? (2)

Verplicht Nederlands op straat? - Verbaasde reacties in Europa....

Link: Interview mit NRW-Minister Laschet: "Sprache ist der Schlüssel zur Integration" - Politik - SPIEGEL ONLINE - Nachrichten

Nadat "Der Spiegel" al een paar dagen geleden een nogal sensationeel artikel had geplaatst van zijn Nederlandse correspondent over plannen, om Marokkaanse jongens op sluiten in heropvoedingskampen, gaat het blad op 25 januari dieper op de zaak in met de integratieminister van NoordRijn-Westfalen, het 16 miljoen inwoners tellende Duitse buur-"Land" van Nederland.
Laschet (CDU) ziet uiteraard ook het belang van een goede beheersing van de landstaal door immigranten(-kinderen). Maar hij legt er de nadruk op, dat het om heel precies gedefinieerde deel-arrangementen behoort te gaan, bij voorbeeld tussen een gemeente en de allochtone ouders van een school. Zo is het ook in Berlijn-Wedding overeengekomen. Algemene, door de overheid opgelegde, dwingende regelingen wijst hij af als ondoeltreffend. "Als de mensen het niet zelf willen, werkt het niet". Naar zijn indruk, zijn allochtone ouders maar al te graag bereid, om zoiets overeen te komen. dan is er ook een medeverantwoordelijkheid en een passende stok-achter-de-deur. Citaat:

SPIEGEL ONLINE: In den Niederlanden plant die Ausländerbeauftragte der Regierung jetzt einen Kodex, nach dem auch in der Öffentlichkeit nur noch Niederländisch gesprochen werden soll. Ist das nicht eine unzulässige Diskriminierung?

Laschet: Ich habe davon gelesen und werde mir diesen Vorschlag genauer anschauen. Ganz entscheidend dabei ist, dass diese Vorschläge von Zuwanderern und Mehrheitsgesellschaften zusammen erarbeitet werden, damit sie zum Bestandteil einer gemeinsamen Leitkultur werden. Die Zuwanderer sollen selbst mit definieren, was für sie richtig ist. Wenn es in den Niederlanden einen solchen Konsens gäbe, dann wäre das eine interessante Lösung. Natürlich sollen aber im Privatleben unterschiedliche Sprachen gesprochen werden können. In kleinen Bereichen des öffentlichen Lebens könnte ein Appell nur noch Niederländisch zu sprechen, aber richtig sein.

Dat is nu precies het verschil met datgene wat zijn geestverwanten van het Nederlandse CDA aan het overwegen zijn: Het CDA (de tweede-kamer-fraktie althans), wil de overheid inschakelen voor dwingende oplegging en straffen voor allochtone jongeren die volgens haar aan bepaalde regelingen niet voldoen. Een voor één keer onomwonden hoofdredaktioneel commentaar in de NRC wees ook al op het hellende vlak waarop Nederland zich zou begeven met een dergelijke aanpak.
Eén en ander is ook de geest van de Rotterdam-Code, waarover we ons in de vorige post bitter-vrolijk maakten. Onder het mom van een fatsoenscode voor iedereen, naar het voorbeeld van de padvinderseed, worden in werkelijkheid allerlei beperkingen opgelegd aan immigranten en wordt discriminatie door autochtonen als het ware gelegitimeerd. Geen enkele verplichting wordt opgelegd aan autochtone Rotterdammers. Terwijl echte integratie toch heus een proces is dat van twee kanten moet komen.
In een volgende post, hoop ik aan te geven, wat een "code" zou kunnen zijn voor bestuurders en politici die verantwoordelijkheid dragen voor een grote, cultureel en etnisch gemengde, stad. Alleen als je "mijn" code" en die van het Rotterdamse college SAMEN voegt (wat ook de bedoeling heette te zijn van het Rotterdamse "Islam-debat"), krijg je misschien een "roadmap" voor integratie op een hoger, dynamiekversterkend, niveau.