Op 15 maart in het Europarlement: Jezuïetenstreek Rutte over PVV-Polenmisbruik

In het Torentje:
Mark groet s-morgens de dingen
dag bruine tafel, dag bruine stoel,
dag blonde geert, wat is nu weer uw doel?

Volstrekt onnodig brengt het kabinet-Rutte ons land in een schadelijke verlegenheid in Europa. Een schade die vergelijkbaar is met de doorbreking van het stilzwijgen van de RK Kerk over kindermisbruik. – Overdreven? Luister naar het volgende en oordeel dan.

Op 6 maart werd Rutte in het vragenuurtje van de Tweede Kamer door PvdA-kamerlid Martijn van Dam nog eens aan de tand gevoeld over zijn onderhoud in Brussel met Europarlement-voorzitter Schulz over het PVV-”Polenmeldpunt”.

Na afloop daarvan (2 maart) verklaarde Schulz dat “Rutte op twee verschillende borden schaakt”, omdat hij (ik zeg het maar even in mijn eigen woorden) enerzijds het racisme en de discriminatie van de PVV tolereert en zelfs faciliteert, maar anderzijds doet alsof er niets aan de hand is met zijn brave conservatief-christendemocratische minderheidskabinet. Rutte reageerde niet daarop. (Binnenskamers moet hij hebben gegrapt, dat Schulz het verschil tussen een schaak- en een monopolie-spel niet ziet. Daar wint de Bank immers altijd, ha, ha ha!)

Maar, verklaarde Schulz ook, “tijdens het gesprek heeft Rutte afstand genomen” van het PVV-Polenmeldpunt. Immers, aldus het gespreksverslag: “Hij zei: ‘Ik ben het er niet mee eens. Niet met de inhoud en niet met de vorm’.” En toen Schulz vroeg, “Moet het Nederlandse kabinet daarvan dan geen afstand nemen?”, antwoordde Rutte: “Maar dat doe ik toch? Ik neem afstand!“. (Bron: NRC 7 maart 2012 en eerder – achter betaalmuurtje)

In het debatje met Martijn van Dam ontkende Rutte niet dat hij dit gezegd had tegen Schulz. Maar hij liet de interpretatie voor rekening van de heer Schulz. “Ik zeg dus niks over de heer Schulz”, aldus Rutte tegen Van Dam.

Om te begrijpen hoe Rutjes denkt zijn dubbelspel met de PVV te kunnen voortzetten, ten koste van steeds grotere Nederlandse belangen in Europa, creëren we hier maar even een scène  die uit het leven van het bruine kabinet gegrepen zou kunnen zijn:

Ha ha ha!, klinkt het in het Torentje, als Mark Rutte op 1 maart uit Brussel terugkomt. Mark, jongen, je hebt toch niet voor niets getraind in de debatingclub van het Leidsch Studentencorps! Schulz is duidelijk geen Socrates, anders had hij mijn sofistische foefje meteen doorgehad. “Ik” neem afstand, heb ik gezegd, hi hi hi! Maar, a. “ik” ben het kabinet niet volgens de Nederlandse grondwet (dat ligt in de meeste landen anders, HR), en b. ik heb niet gezegd, welke soort afstand.

Ik neem immers procedureel afstand met het argument dat ik niet op elk pvv-partij initiatief hoef te reageren en ik laat in het midden of ik er wel politiek of moreel afstand van neem. Zodoende ben ik gedekt naar Geert toe. 

Dus ze zoeken het op 15 maart in het Europarlement maar uit. Ik ben aan alle kanten gedekt! Markje Rutte wint van Europa op alle fronten. Houzee!

“Ja Mark”, giechelt Maxime die juist binnenkomt, “je had zo bij onze Jezuïeten in Maastricht kunnen intreden! Die deden hetzelfde, wanneer er weer eens een gevalletje van seksueel misbruik door een pater naar buiten kwam. Ze zeiden: ‘De bevoegde kerkelijke autoriteiten hebben de zaak in onderzoek. We kunnen ons niet veroorloven, om op elk individueel geval te reageren. Maar het moge duidelijk zijn, dat de Kerk voor dergelijk gedrag niet verantwoordelijk kan worden gehouden.’ Dus ze namen afstand, zeker, maar gedoogden feitelijk het misbruik. Nou, dat doe jij nu met Geertje!” 

En die avond werd er nog lang gegiecheld en op schouders geslagen in het Torentje.

Terug naar de harde werkelijkheid. – Met mijn excuses aan de Jezuïeten en aan de vele Katholieken van goeden wille.

Mark en Maxime, verwend als ze zijn door het ontbreken van stevig oppositioneel tegenspel in Den Haag, vergeten een paar dingen:

1. Schulz is geen Gerdie Verbeet. Een EP-voorzitter heeft veel meer macht en gezag. Schulz zal die zeker gebruiken en is geloofwaardiger dan giechelmans, die niet eens naar het EP durft te komen.

2. Je moet toch met blindheid geslagen zijn, of verslaggever bij de Nederlandse media, om niet te zien, hoe inconsequent Rutte’s standpunt over het PVV-Polenmeldpunt is!

Immers: Als Wilders piept, dat de PVV* wordt genoemd in een Duitse voorlichtingsbrochure tegen het gevaar van rechtsextremisme, dan klimt de minister van buitenlandse zaken hoogstpersoonlijk in de telefoon naar mevrouw Schnarrenberger en mompelt later in Den Haag iets over “verkeerde suggestie”.

Hoezo dus? Is dit: Niet reageren op zaken de partij van Wilders betreffende?

*(Sterker nog, de PVV wordt in de hele brochure niet genoemd, alleen Wilders zijn foto staat piepklein op een webpagina van de partij Die Freiheit. Ik verzeker u, het zou moeilijk zijn geweest, om pagina’s van Die Freiheit en PI te vinden, waarop Wilders’ konterfeitsel NIET voorkomt! – Maar daarop komen we nog eens terug.)

En immers, als de Nederlandse ambassadeur André Haspels in Zuid-Afrika op zijn persoonlijkefacebookpagina onder andere een link heeft naar een facebookpagina die heet “Geen regering met de PVV” (overigens de mening van de meerderheid van het Nederlandse volk, zie Krapuul), piept Wilders, en prompt krijgt de arme man een aanwijzing om die link weg te halen van de minister van Buitenlandse Zaken. Tot verontwaardiging van de medezeggenschapscommissie van BuiZa.

- Hoezo dus? Is dit “niet reageren op zaken die de PVV aangaan”?

En tenslotte: Het kabinet neemt geen standpunt in over het PVV-Polenmeldpunt, maar stuurt wel zijn permanente kop-van-jut Gerd Leers naar Polen en andere getroffen landen, om daar uit te leggen, wat blijkbaar van Wilders niet openlijk mag worden gezegd. Leers moet hebben gefluisterd, dat de Polen maar een beetje racisme en discriminatie moeten accepteren, want anders komen de socialisten aan de macht in Den Haag. Wat kon de veelgeplaagde masochist anders zeggen?

- Hoezo dus? Reageert het kabinet niet op PVV-partij-initiatieven?

Kom nou!

En u dacht dat ze in Brussel op hun achterhoofd gevallen zijn?

Kom dan op 15 maart in het EP eens kijken naar de puinhopen die het bruine kabinet overlaat van de Nederlandse reputatie.

Volstrekt onnodig brengt het kabinet-Rutte Nederland in een schadelijke verlegenheid in Europa. Een schade die vergelijkbaar is met die ontstond bij de algemene veroordeling van het stilzwijgen van de RK Kerk over kindermisbruik. – Overdreven? – Is het PVV-meldpunt dan geen uitlokking tot Polenmisbruik?

En, als het dan geen kabinets- maar een partij-aangelegenheid zou zijn, waarom uiten CDA en VVD als partijen dan geen veroordeling?

Geert Wilders gijzelt via CDA en VVD u en mij, om zijn mensenmisbruik te gedogen!

(Foto-onderschrift vrij naar de dichter Paul van Ostaijen, 1926)

Verscheen 8 maart 2012 op Krapuul.nl

Crisis Christendemocratie destabiliseert Europa: Frankrijk, Duitsland, Italië, België, Nederland.

Saluut van Eurlings aan Verhagen, Arnhem, 2.10.10

Bij gebrek aan eigen inbreng, klampt de Christendemocratie in diverse landen van Europa zich vast aan modieuze trends. De dramatische verliezen aan stemmen vertalen zich in opportunistische bondgenootschappen met twijfelachtige partners.

Nederland
Deze ontwikkeling zette zich al vroeger in dan het jaar 2002. Maar het was toen, dat in Nederland de CDA-hopeful J.P.Balkenende een soort non-agressiepact sloot met de populist Pim Fortuyn, om na de verkiezingen de macht onderling te verdelen. Het lukte, en na 8 jaar oppositie-lijden, werd het CDA opnieuw Nederland's grootste partij dank zij de stemmen van velen, die Fortuyn en zijn "partij" (LPF) vol malloten te ver vonden gaan, maar die hadden begrepen, dat Fortuyn (als hij niet vermoord was geweest) met het CDA had willen regeren. Daarmee kwam in het land een rechts verbond aan de macht, bestaande uit de conservatieven van de VVD, de erfgenamen van Pim Fortuyn (LPF) en het triomferende CDA.
Ondanks pogingen om "waarden en normen" bovenaan de prioriteitenlijst te plaatsen, bleef het zieltogende christendemocratische element vrijwel onzichtbaar en loste na 2007 op in een ongewenst verbond met de sociaaldemocraten van de PvdA. Balkenende en het CDA werden daarop keihard afgerekend bij de verkiezingen in mei 2010. De partij ging van 40 naar 21 zetels in het 150 zetels tellende parlement en werd de vierde in grootte na de conservatieven van de VVD (31), de sociaaldemocraten van de PvdA (30) en de rechtspopulisten van Wilders' PVV (24).
België
Ook in België (Vlaanderen) verdwenen in 1999 de Christendemocraten van het CD&V uit de regering. Vanaf 2001 werd onder leiding van de jonge Yves Leterme gezocht naar nieuw bloed in de vorm van een "kartel-overeenkomst" met een van de Vlaams-Nationalistische formaties, het NV-A van de humorloze Geert Bourgois en de coming man Bart Dewever. In 2005 had dat succes in de Vlaamse regio en in 2007 vierden Leterme en Bart Dewever uitbundig hun gezamenlijke verkiezingsoverwinning in een zaaltje vol NV-A leeuwenvlaggen. Bij de formatie van een nieuwe regering in België, bleek al spoedig, dat Leterme en diens CD&V niet in staat waren, om zich uit de omhelzing van NV-A te bevrijden en sinds begin-2009 sukkelt een caretakers-kabinet onder leiding van de uitgebluste Leterme aan het hoofd van een desintegrerend land.
De Franstalige christendemocraten hebben een originele mimicry gekozen. Het CDH, onder leiding van Joëlle Milquet, noemt zich "humanistisch" en refereert minder dan de franstalige Groenen van Ecolo aan het Christendom. Vaste bondgenoor van de in Wallonië oppermachtige socialisten, handhaaft het CdH zich als gematigde vleugel van progressief en verarmd Walenland.
Frankrijk
In Frankrijk werd de ooit machtige christelijke middenpartij fijngemalen tussen haar rechtse voorkeuren, dus bondgenootschappen met de meerderheid van de gaullisten, en de noodzaak om aan een achterban van verarmde boeren en verlichte gelovigen een sociaal gezicht te tonen. Na diverse splitsingen, zit het grootste deel van de gezeten Dickerdacks bij Sarkozy's UMP en volgt een minderheid de pathetische wendingen van François Bayrou. Bayrou hoopt een sleutelpositie te kunnen innemen, met zijn geslonken aanhang, tussen de twee blokken in de Franse politiek, het conservatieve- en het door de socialistische partij gedomineerde. van christelijke inspiratie is weinig of geen sprake meer. Des te meer van politiek opportunisme, zoals dat genadeloos aan de kaak werd gesteld door daniël Cohn-Bendit van de Franse Groene Partij bij de Europese verkiezingen van 2009.
Duitsland
Waar zijn de tijden van Adenauer's CDU en Franz-Josef Strauss' CSU? Dank zij grote onvrede met Gerhard Schröder's achtjarig bewind, werd de combinatie CDU-CSU in 2006 de grootste, maar moest met de sociaaldemocraten regeren. In 2010 kwam de SPD er opnieuw niet aan te pas en ontstond er een kleine meerderheid, om met de liberalen van de FDP te gaan regeren. Dat deed Angela Merkel, en het bekomt haar heel slecht. De christendemocratie is landelijk van boven de 30% naar ongeveer 20% gezakt. Door nederlagen in grote bondsstaten als Nordrhein-Westfalen, heeft de christen-liberale regering de meerderheid in de Eerste Kamer, de Bundesrat, verloren. De CDU-CSU zijn er nog niet aan toe, om, zoals in Frankrijk en de Benelux, zich te gaan vastklampen aan populistische bewegingen. Nog houdt het democratisch fatsoen, zoals het na 1945 is opgelegd, stand. Getuige de rede van de nieuwe CDU-bondspresident Wulff, gisteren bij de herdenking van de Duitse hereniging in 1990. Maar wat gaat er inde plaats komen van de afbrokkelende CDU-CSU?
Italië
In de tweede helft van de veertiger jaren, en opnieuw in het midden van de zeventiger jaren, werd de Italiaanse Democrazia Cristiana met massieve hulp van westerse bondgenoten in het zadel geholpen en gehouden tegenover de dreiging van regeringsdeelname van de machtige en gematigde Communistische Partij van Italië. Begin van de negentiger jaren was dat blijkbaar niet meer nodig. De gecorrumpeerde oude garde van de DC verdween bijna spoorloos, evenals die van de even gecorrumpeerde sociaaldemocratische partij van Nenni c.s. Italië werd overgelaten aan de aartspopulist Berlusconi, die de meerderheid van de oude DC wist in te lijven. Ironischerwijze, zijn het nu nog slechts de ex-neofascisten van Fini, die binnen de rechtse meerderheid weerstand bieden aan "il Cavaliere'. De kerk beperkt zich tot wat pruttelen, als Berlusconi weer eens uitglijdt.

Zonder de protestanten tekort te willen doen, is het toch vooral de katholieke stelling, dat de maatschappij niet beheerst dient te worden door winstbejag, die vanaf het begin van de twintigste eeuw aan de Westeuropese christendemocratie vleugels heeft gegeven. De sociale markt-ordening, met een maatschappelijk middenveld dat excessen van het monopolisme voorkomt, was een halve eeuw lang de vertaling daarvan en de sociaaldemocratie heeft zich in hoge mate daarbij aangesloten.
Toen in de tachtiger jaren onder Reagan en Thatcher de kille egocentrische maatschappelijke ordening weer de overhand kreeg, had de christendemocratie daarop geen sluitend antwoord.

Een nieuwe generatie christendemocraten, waarvan Balkenende, Leterme, Bayrou en hun Duitse- en Italiaanse collega's de vertegenwoordigers zijn, bekent zich 100% tot de zogenaamde vrije en onsolidaire marktordening, neemt de populistische en nationalistische, zelfs racistische, modes van de dag over. De christendemocratie heeft afgedaan als stabiliserende factor in de continentale Europese wereld. Erger nog, ze klemt zich in haar doodsstrijd vast aan duistere nationalistische en suprematistische bewegingen, legitimeert die en vergroot de democratische crisis. Bij de slepende regeringsonderhandelingen in België bij voorbeeld, weigert de relatief nog altijd grote CD&V om zich los te maken van de overdreven Vlaams-Nationalistische eisen van het NV-A. Daarmee maakt ze een Vlaams meerderheidsfront van "redelijkheid" van Socialisten, CD-ers, groenen en liberalen onmogelijk. Naar het schijnt, alleen omdat ze bang is, nog meer kiezers ann Dewever te verliezen.

Een voorlopig hoogtepunt bij het stervend christendemocratisch opportunisme, werd in het Nederlandse Arnhem bereikt op 2 oktober 2010. Het CDA, bijna gehalveerd bij de laatste verkiezingen, bekeerde zich met twee-derde meerderheid, tot een ronduit rechts regeringsprogram, gelardeerd met racistische pesterijen jegens moslims uit de koker van Wilders' Stichting PVV, wiens 24 kamerleden via "gedoogsteun" de regering in het zadel kunnen houden of wegsturen.

Een symbool van de nieuwe a-culturele en a-solidaire mentaliteit vormde op het congres de aftredende CDA-minister van Verkeer, Camiel Eurlings, die het bestond, om een soort militair saluut aan de interim-partijleider Verhagen te brengen. De christendemocratie vaardigt niet meer mensen met een geweten-, maar mensen met een hang naar hiërarchie en blinde gehoorzaamheid, af naar parlement en regering.
De Wildersen, Dewevers, Berlusconis, Sarkozys en straks wellicht de Sarrazins, doen daar hun voordeel mee.

En begrijp me goed: Deze ontwikkeling heeft niets te maken met het Christendom an Sich. Net zo min als de misdadige akties van Al-Qaeda iets te maken hebben met de Islam an Sich. Godsdienstige normen en waarden behoeven geen aparte partijen, net zo min als niet-godsdienstige humanistische waarden. Politiek gaat over keuzes, die verkozen mensen moeten maken vanuit de waarden die ze delen met hun kiezers. Niemand heeft de moraal in pacht. De tegenwoordige Christendemocraten geven een slecht voorbeeld.
. .

Europa heeft een nieuwe vertegenxoordiger in de VS; Wilders!

Ik kan er niet omheen, te erkennen dat het best knap gedaan is door Geert Wilders (en/of door de spindoctorij die achter hem zit), de laatste dagen.

Juist toen hij dreigde opgesloten te raken in het Hollandse geven-en-nemen van het maandenlange formatie- annex gedoog-proces, wist hij de aandacht af te leiden met een nieuwe welgemikte provocatie: Gaan spreken op de SIOA-anti Cordoba Centrum demonstratie op 9/11 in New York City.

Vlucht voor de realiteit
Als bij toverslag, gaat het niet meer over de 18 miljard bezuinigingen (zonder lastenverhoging) op allerlei zaken die voor Henk en Ingrid belangrijk zijn. Wilders’ beloofde steun aan beperking van uitkeringsrechten, huurtoeslagen, kinderopvang, thuiszorg en medische zorg, om er maar een paar te noemen, zijn evenzoveel bommen onder de eenheid in zijn “fractie” en onder de steun die hij van de door hem misleide kiezers geniet. Die bommen zijn voorlopig nu even van tafel. Het gaat weer over Wilders zelf.
Dat schijnt de bedoeling te zijn, althans. Met zijn Duitse initiatief in een vorige formatiefase (gaan spreken in Berlijn op 2 oktober op een bijeenkomst die wordt georganiseerd door de Duitse haat-blog PI), had Wilders minder succes.

Schandelijk misbruik van het verdriet van de 9/11 slachtoffers
Bijna geen Nederlandse journalist, commentator of politicus, die nagaat, waarom het in New York werkelijk gaat: Een initiatief van dialoog- en integratie-gerichte moslims voor een cultureel centrum, niet OP, maar in de buurt van Ground Zero, waarin onder andere een islamitisch gebedscentrum is opgenomen. De New York Times van 8 augustus geeft een achtergrondartikel, waarin de groeiende brutaliteit van de Amerikaanse moslimhaters wordt beschreven: Eerst gebruikten ze drogredenen als “architectuur past niet in onze woonomgeving”, en dergelijke. Nu komen ze er openlijk voor uit, dat moslims per definitie “On-Amerikaans” zouden zijn. Zoals een commentator schreef: “Het is walgelijk, dat de moslim-bashers nu over de ruggen van de familieleden van de 9/11 slachtoffers heen, hun agitatie doordrijven.”

Ik betoog hier steeds, dat de angst- en haat-zaaierij weinig of niets met de Islam en de veronderstelde “achterlijkheid” van moslims te maken heeft. De moslims zijn gewoon op het ogenblik het gemakkelijkste doelwit voor demagogen, die zich als “verlosser” willen stylen. Inclusief het Lijden dat Verlossers in de Christelijke en Shia-tradities zich nu eenmaal ook moeten kunnen toe-eigenen. Rond 1950 waren het de Communisten en hun geestverwanten, die het doelwit waren van de heksenjacht van Senator McCarthy en zijn HUAC (House Committee for Un-American Activities). Het woord “Socialist” is nog altijd taboe in de VS: Je moet “liberal” zeggen. Nog eerder waren het uiteraaard de negers (zwarten) die als een “on-integreerbare” tsunami werden gezien, en, om u de gelegenheid te geven om “Godwin!” te roepen: de Joden, zij het dan vooral in Europa. Maar wat niet is, kan nog (terug-)komen.

De verplichte disclaimer
Laat ik hier nog even ook de verplicht geworden “disclaimer” invoegen: Ik wil helemaal niet beweren, dat alle moslims, communisten, zwarten en Joden lieverdjes zijn/waren. Nu en vroeger liepen en lopen er bij deze categorieën evenveel terroristen, misdadigers, verkrachters en ethnic cleaners rond als bij andere “cultuur”-groepen, Christenen inbegrepen. En ja hoor, bij alle genoemde gewelddadige fanatiekelingen zijn er steeds opnieuw, die zich beroepen op hun godsdienst, respectievelijk culturele tradities of ras, om hun gedrag en daden te rechtvaardigen. Dat geldt trouwens evengoed voor niet-godsdienstige fanatici, zoals sommige anarchisten en libertairen.

Wat hierboven staat, mag je van Wilders en zijn voorgangers niet zeggen. Dan ben je een “cultuurrelativist”, en liefst nog een “eliaire” ook. Hitler (godwin!) en Stalin (vanaf 1935)  gebruikten in plaats van “cultuurrelativist” het woord “cosmopoliet”. Dat betrof  joden, die immers in beginsel “heimatlos” waren samen met hun niet-joodse vrienden. Hele beroepsgroepen, zoals sociologen, economen, psychiaters en in het geval van Stalin ook artsen (het zgn. “artsencomplot” 1949) werden verdacht gemaakt en in de ban gedaan. In een volgende fase probeert de racistische demagoog te bewijzen, dat de “meelopers” van dergelijke groepen het volk bewust misleiden, omdat ze deel zouden uitmaken van een wereldcomplot, in het huidige geval, om de sharia in Europa en Amerika in te voeren. De hoax van de “Wijzen van Zion” (Tsaristisch-Nazistisch, eind 19e eeuw), en die van de zgn. alom aanwezige Moslimbroederschap, moeten dat aantonen. Als je verder in de geschiedenis teruggaat, kom je dergelijke angst- en haatzaaierij steeds opnieuw tegen. Tegen de vrijmetselaars (18e-19e eeuw), tegen de protestanten en tegen het Vaticaan en, om maar niet verder te graven, tegen de “heksen” (15e- en 16e eeuw). Die laatste wordt achteraf begrepen als een verzet tegen de moderne tijd, waarin de vrouw een min of meer gelijkwaardige rol aan die van de man ging spelen.
Ziehier dus het patroon: angst voor- en verzet tegen-, veranderingen wordt opgepakt door zelfbenoemde “verlossers”, dan een zondebok zoeken en die vervolgens demoniseren.

Terug naar Geert Wilders.
Zodra het concreet dreigt te worden en oplossingen in zicht komen voor werkelijk bestaande problemen, begint hij te spartelen als een duivel in een wijwatervat. New York 9/11 is voor hem een zorgvuldig voorbereide vlucht naar voren.
De “socialisten” worden in het PVV-program al gelijkgesteld met nationaal-socialisten. (Wij schreven daar over. Niemand pakt het in Holland op.) Nu hij officieel van mening mag verschillen met zijn toekomstige regeringspartners over het karakter van de Islam, kan hij ongestraft de terroristische aanval van Al-Qaeda op het WTC en het Pentagon omschrijven als: “EEN MISDAAD van DE ISLAM”. Aangezien de Nazis volgens hem en zijn PI- en Geller bondgenoten, door de Islam werden geïnspireerd (de fameuze Mufti van Jeruzalem) en eigenlijk bij uitstek “socialisten” waren, zijn alle progressieven, iedereen die op matiging aandringt, dus ook misdadigers.
Bij PI gaat dat erin als koek, natuurlijk. De loodzware last van de Duitse “Kollektivschuld” aan de holocaust, kan worden afgeschoven op socialisten en moslims. “En kijk eens hoe ze nu weer opnieuw samenspannen!”Maar ook de talrijke “jongste-dag” fanatici in de VS weten er weg mee. Armageddon staat voor de deur!

Bovenstaande redenering kun je natuurlijk niet genoeg herhalen. Ze heeft de “zwakte”, dat ze rekening houdt met het feit, dat de geschiedenis, de maatschappij, enzovoort, gecompliceerd zijn. Maar ze heeft het enorme voordeel, dat ze niet gemakkelijk te weerleggen valt.
Echter, om het “tij te keren” is ze onvoldoende: Er zit geen aantrekkelijk alternatief in voor de rassencultuur-demagogie. Ze spreekt niet van de echte problemen, waar “Henk en Ingrid” mee te maken krijgen op hun werk, in hun buurt en op school. Ze kan maar al te gemakkelijk, ook al is dat onrechtvaardig, worden afgedaan als “elitaire praatjes”.

Geen problemen ontkennen, maar oplossingen aandragen
Toch bestaan er genoeg voorbeelden van bereikte oplossingen voor de immigratie- en cultuur-spanningen. Het probleem is, dat die kleinschalig zijn. Ze zijn te vinden in stadsbuurten in heel Europa (en in de VS ook), waar men gekozen heeft voor wat men in Nederland de “Vogelaar”-aanpak is gaan noemen. In plaats van alleen te zoeken naar problemen en die met politie- en repressie-maatregelen te bestrijden, kijkt men ook naar de mogelijkheden, naar de ongebruikte kracht, van de verschillende bevolkingsgroepen, samen en afzonderlijk, in een immigratiewijk. Daarom was de benaming “krachtwijken” helemaal zo slecht niet gekozen.

Day-to-day emancipation: It Works!
Een simpel voorbeeld: In een Rotterdamse wijk klagen de (oudere, want hun kinderen zitten met hun kroost in een Vinex-wijk) autochtone bewoners erover, dat de bakker, de slager en de groenteboer er niet meer zijn, zodat het niet meer “gezellig” is en men zich op zichzelf voelt teruggeworpen. “We komen nauwelijks de deur meer uit”. In de wijk zijn er echter twee Turkse groenteboeren met prima verse en gedifferentiëerde aanvoer, drie Marokkaanse slagers, die voor de liefhebbers ook varkensvlees verkopen en twee allochtone bakkerij-winkels, plus een avondwinkel, gerund door Pakistanen. Die hebben de ruimte gekregen, omdat Albert Heijn en zelfs de Aldi het niet meer zien zitten, want er is te weinig koopkracht. Bengalezen drijven sinds een aantal jaren een stomerij. De lokale ontwikkelingsprojectleider vond samen met de “marinier” (politieman) van de buurt een uitweg: Excursie van de oudjes naar Friese dorpen, waar geen donkerhuidige lieden zich gevestigd hebben. Ontmoeting met de plaatselijke bevolking. De Friezen hebben helemaal geen plek meer om iets te kopen in hun dorp. Terug naar Rotterdam. Gesprekken met de lokale middenstand: aanbod meer aanpassen aan de mogelijke klanten. De groepen bij elkaar gebracht. De autochtonen hebben begrepen, dat alleen dank zij de immigratie en de ondernemingszin van de immigranten, er überhaupt nog buurtwinkels zijn. De middenstanders zijn blij met meer klandizie. Wederzijdse aanpassing. Het kost even tijd, maar de vriendelijke zoon van de Turkse groenteboer die twee keer per week de bestelling van oude Henk en oude Ingrid komt opnemen en bezorgen, wordt een huisvriend. De schoonzoon van Henk vindt voor hem een baan die recht doet aan zijn opleiding aan het HBO tot computerspecialist.
Dat dus.

Deze Henk en Ingrid stemmen geen PVV meer en hun Vinex-kinderen ook niet. Vader Özgun, de groenteboer, heeft de praatjes van de “Kalief van Keulen” niet meer nodig. Hij voelt zich eindelijk aanvaard op de plek waar hij werkt en woont. De Paul Scheffers (PvdA, helaas) van deze tijd hebben het mis, als ze zeggen, dat de inspanningen voor integratie alleen en uitsluitend van de immigranten en hun kinderen moeten komen. Het zijn moeilijke perspectiefwisselingen van twee of meer kanten. Dat het succes heeft, bewijst de studie van het Sociaal-Cultureel Planbureau van december 2009. Vrijwel overal waar in Nederland op die manier actie is ondernomen, blijken de bewoners zich gelukkiger en veiliger te voelen. De stemmers op Wilders komen uit woonplekken, waar de immigranten (nog) NIET zijn komen wonen. Waar de angst heerst.

Tony Judt, de een paar dagen geleden te vroeg gestorven Britse historicus/filosoof analyseert, beter dan ik het kan, de ziekte van deze tijd in zijn laatste boek Het Land is Moe, verhandeling over onze ontevredenheid (Contact, 239 pp, €19,95). Hij schetst de contouren van een democratisch, sociaal-democratisch, alternatief voor de compradoreneconomie van deze tijd. Maar het zijn alleen de contouren. Gelukkig is de Nederlandse vertaling prompt gekomen. Anders dan de recensente in NRC-Handelsblad, vind ik Judts boek inspirerend. (Overweeg ook: De vergeten twintigste eeuw.) Maar het is, opnieuw, niet genoeg.
Back to Basics!
Mijn referentie, vergeef me mijn ouderdom, is de campagne, die we in 1962/63 o
pzetten, om de door koude-oorlogs-rhetoriek platgeslagen mensen te mobiliseren. Voor meer vrijheid, tegen de Vietnam-oorlog. Wilders is alleen te verslaan, door naar zijn kiezers toe te gaan en eerlijk met hen te spreken over de problemen en hun mogelijke (niet: fantastische) oplossingen. De oplossing van het Wilders-probleem ligt hier en niet elders. Ik gruw van de afwachtende mentaliteit van degenen die in Nederland verantwoordelijkheid dragen, maar die niet opnemen. De management-boeken-lezers die de linkse schuilkerken bevolken, kortom. En ook de SP, die schaamteloos, jarenlang en tot voor kort, de mensen misleidde over de Europese Unie. Ze zijn, de SP, buitenproportioneel afgestraft door Wilders in 2009, die hun concept gauw heeft overgenomen en nu een anti-Nederlandse en populistische afvaardiging in het Europese parlement heeft, die een schande voor ons allemaal is.

Wat te doen, dus?
Eén van de achilleshielen van de komende bruine formatie VVD-PVV-CDA is de Eerste Kamer. Die wordt getrapt verkozen via de provinciale staten in 12 provincies. Volgend jaar maart. Een idee: Teach-Ins organiseren in alle provincies, de leugens van Wilders en zijn kornuiten aan de kaak stellen, alternatieven bespreken. Wat vijftig jaar geleden kon, kan nu nog steeds.

From Krapuul, the victory starts!

This is my personal opinion. The call to action is mine, not authorized by Krapuul. But I feel, there is urgency. Wilders can be stopped only here. Take away his legitimization by democratic means. In the absence of courageous politicians, ACT!!

Previously published at Krapuul and at De Lage Landen and, consequently, At Home in Europe (Euractiv).

Commentaren bij de uitkomst van de Nederlandse verkiezingen - Wilders: No Way!

(PVV-uitslagen per gemeente in NL, bron: NRC)

Juist over het randje van een parlementaire meerderheid, dreigt de verkiezingswinnaar VVD (31 zetels op 150) een coalitie te sluiten met de andere winnaar, de PVV van Geert Wilders (24/150) en de smadelijk verslagen Christendemocraten van het CDA (van 41 naar 21/150). De theocratisch-protestantse en vrouwonvriendelijke randgroep SGP (2/150) heeft aangekondigd, een dergelijke coalitie -onder voorwaarden- te willen steunen.
De morele winnaars, de sociaaldemocraten van de PvdA (30/150), de sociaal-liberalen van D66 (10/150) en de links-liberalen van Groenlinks (10/150), alsmede de teruggekomen linkse socialisten van de SP (15/150) hebben voorlopig het nakijken.

Maar er is nog niets definitief vastgelegd. 
De Nederlandse regeringsvorming is altijd een langdurig en ingewikkeld proces.
Sinds 1945 zijn er 26 regeringen geweest met een gemiddelde zittingsduur van 2,5 jaar. Daar tussendoor is in totaal 6,5 jaar (!) verloren met stoelendansen rond regeringsformaties.
De koninklijke opdracht aan VVD-senaatsfractievoorzitter Uri Rosenthal, om de mogelijkheden van een "stabiele" regering met de VVD en de PVV te verkennen, kan twee dingen betekenen.

• A. De VVD ziet werkelijk mogelijkheden, om met een plotseling poeslieve Wilders een coalitie te vormen en het CDA daarin mee te nemen als junior-partner.
• B. Men weet niet zo goed, hoe zich van Wilders te bevrijden, zonder inhoudelijk met zijn racistische program in discussie te gaan. Daarom zoekt men niet-inhoudelijke barrières, waardoor men straks opgelucht zou kunnen zeggen: "Jammer, maar helaars, dan in godsnaam maar Paars".

In het geval van A., breekt "de pleuris uit". Als Uri en Marc tenminste rechtdoor opstomen naar zo een combinatie. Nette liberalen binnen de eigen VVD en een hele rij sociaal-georienteerde Christendemocraten, onder wie oud-premier Dries Van Agt en oud-minister van Financiën en oud-Eurocommissaris Andriessen, hebben al aangekondigd, dat ze een dergelijke coalitie niet zullen meemaken. Het wordt wellicht iets anders, als VVD en CDA maandenlang de PvdA aan het lijntje gaan houden, en de stem des volks zich zal neerleggen bij een coalitie "Bruin I". Dat zou zo ongeveer in september voor elkaar kunnen komen.

Uit de schaarse berichten over de (in-)formatie, kun je opmaken, dat de VVD het vooral zoekt in de onder B. genoemde niet-inhoudelijke punten. Voorbeeld: "Doet halve PVV-dissident Hero Brinkman wel mee?" - Wilders haast zich om te bevestigen dat H.B. loyaal is aan de PVV, dus aan hemzelf. Daarmee is de 78/150 steun in het parlement voor de schijn weer gered.

Een volgend punt: De Eerste Kamer (de Senaat, voor onze Belgische lezers). De EK wordt eens in de 4 jaar voor de helft vernieuwd met leden die door de provinciale afgevaardigden worden gekozen. Volgend jaar zijn er provinciale verkiezingen. Nu zit er geen enkele PVV-er in de EK. Een Bruine regering zou er dus in de minderheid zijn. "Doet de PVV aan de volgende EK-verkiezingen mee?" vraagt Rutte (VVD). Want met Wilders weet je het nooit. Bij de gemeenteraadsverkiezingen deed hij maar in 2 van de ruim 450 gemeenten mee, omdat hij geen betrouwbare kandidaten kon vinden.
Het antwoord op die laatste vraag wordt nog afgewacht. Rutte zou kunnen overwegen, om de tijd tot na de eerstvolgende EK-vernieuwing af te wachten, om pas na de intrede van PVVers in de EK enkele PVV-discrimatoire voorstellen erdoor te jagen.


Het is opmerkelijk, dat de VVD (en de nieuwe CDA-leider Maxime Verhagen) geen woord vuil maken aan de absoluut onaanvaardbare eisen van de PVV op het gebied van de grondwet, de mensenrechten, Europa, en de buitenlandse politiek van Nederland. 

Mensen discrimineren volgens hun "wortels" is niets minder dan: RACISME
Immers,

• Wilders eist dat Nederland in alles het Israël van Likud en Jisraël Beteinu volgt. NATO- en EU-bondgenoten hebben het nakijken. Iran moet worden gebombardeerd. Palestijnen, of ze nu Hamas, PLO of christelijk zijn, moeten naar Jordanië verhuizen. Kortom, Nederland moet zich in de voorhoede scharen van een totale oorlog tegen de Islam. (Bronnen: PVV-program, Wilders' toespraken in Florida en Kopenhagen, 2009.) Kortom, de droom van die heldhaftige Nederlandse Srebrenica-brigade in een "clash of civilisations"?.
• De Europese gemeenschap wordt in zijn huidige vorm door Wilders afgewezen. Roemenië en Bulgarije moeten eruit. Turkije mag nooit toetreden. De EU moet worden omgezet in een zuivere economische (vrije-markt) overeenkomst tussen staten. De (te) grote PVV-fractie die Nederland sinds 2009 naar het EP afvaardigt, verenigt zich in de praktijk met de grootste eurosceptici en ultra-rechts. Pure afbraak-politiek. Toegejuicht door de ultra-rechtse republikeinse vrienden van W. in de VS.
• De PVV eist in zijn program een aanvulling op artikel 1 van de Nederlandse grondwet, waarin zou moeten worden bepaald, dat alleen wie zijn/haar "wortels" in zoiets als "de joods-christelijk-humanistische cultuur" heeft, een echte Nederlandse burger kan zijn. De anderen zijn verdacht. Zeker als ze uit een land komen, waar de Islam belangrijk is. Het gaat hem en ons hier om het begrip "wortels". Wilders beweert voortdurend bij hoog en bij laag dat hij niets tegen moslims heeft, maar alleen de Islam veroordeelt als een "fascistische ideologie". Maar met die "wortels" verraadt hij zich als een racist, pardon, ethnicist. Je kunt een christelijke Palestijn, een hindoeistische of christelijke Indonesiër zijn, ja zelfs een Antilliaan van de Nederlandse Antillen zijn, waar de eerste koran bij wijze van spreken nog moet worden ingevoerd, - voor Wilders ben je verdacht, vanwege... je afkomst. Dus NIET vanwege je religie of die van je ouders, nee, het staat er duidelijk: Het zijn je WORTELS die je tot gelijkwaardige of ongelijkwaardige Nederlandse burger maken! Is dat racisme? Of is dat geen racisme? Bewijs: Eén van de weinige keren dat W. over deze dingen eens aan de tand werd gevoeld voor de Nederlandse TV, verklaarde hij onomwonden, dat moslims uit de VS NIET geweerd zouden worden uit Nederland, maar niet-moslims uit Indonesië, Palestina, Egypte en de Nederlandse Antillen, WEL!

Er is hier te weinig plaats, om alles te herhalen, wat we voor en na de verkiezingen in Nederland hebben gezegd over de verdachte verbindingen van Wilders met Israëlisch en Amerikaans uiterst-rechts en de doorwerking daarvan, vaak stiekum, in het PVV-program. Daarom verwijs ik naar het label Wilders in De Lage Landen, en Wilders, cq Wilders International, in Huibslog.Veel van die stukken, voorzover ze in het Nederlands zijn, staan ook op Krapuul.

In Europa kunnen we een regering in het grootste van de kleinere landen, waarin, zoals Jobbik in Hongarije, een racistische partij vertegenwoordigd is, missen als kiespijn. Er is 5 minuten moed nodig bij de democratische partijen van Nederland, om Wilders en zijn PVV resoluut af te wijzen.

Ik vrees, dat het een vaag compromis na 5 maanden wordt.

Nederlanders in Europa doen zichzelf vaak tekort

Meer dan twintig jaar lang krom ik al in Brussel en op Europese bijeenkomsten elders m’n tenen, als Hollanders Engels komen spreken (een paar goeie anglofonen niet te na gesproken). Ik heb het over politici en hoge ambtenaren uit Den Haag, over stads- en gewestbestuurders en hun ambtenaren en over vertegenwoordigers van het “middenveld” en ook zakenmensen.
Voor Europese ambtenaren van NL afkomst en de meeste NL Europarlementariërs geldt het volgende niet.

De Nederlandse blog Frontaal Naakt (Jona Lendering) pakt de koe bij de horens. Eerste minister J.P. Balkenende vertoont zich met een shirt waarop staat "F*ck Drugs". De goede man begrijpt niet, dat in de Engelstalige wereld zoiets is "not done". Althans niet door een prime minister. En zeker niet, als hij daarbij ook nog een glas bier in de hand houdt.

Eén dag, twee nieuwsfeiten. Primo: Nederlanders beheersen het Engels zo inadequaat dat onderhandelingen in de politiek er nadeel van ondervinden (Algemeen Dagblad, 5 juni). Secundo: de foto op Geenstijl, (zie boven) van onze premier met een T-shirt ‘fuck drugs‘. De foto vormt de perfecte illustratie van het eerste nieuwsbericht, en dan bedoel ik niet eens dat Balkenende ongewild het gebruik van poppers lijkt aan te bevelen.

Waar komt die Nederlandse hoogmoed vandaan?
Want let maar op: Vertegenwoordigers van kleinere taalgebieden dan het Nederlandse (altijd nog ruim 20 miljoen Europeanen), zoals Litouwers, Slovenen, Denen en Portugezen spreken gewoon hun eigen taal en laten zich (meestal voortreffelijk) simultaan vertalen. om maar te zwijgen van grotere taalgemeenschappen dan de NL: Duits(80 miljoen), Spaans (22 miljoen), Italiaans (bijna 60 mln). Ze spreken soeverein hun eigen taal. Onlangs heeft Duitsland zelfs een Eurocommissaris naar Brussel afgevaardigd, die geen Engels spreekt! (De man doet nu wel een bijscholingscursus om z’n stukken te kunnen lezen).
Lendering zoekt een verklaring:

Die Nederlandse cultuur kenmerkt zich door een zekere directheid. Al in de zeventiende eeuw vonden buitenlandse bezoekers ons onbeleefd. Dat vormt op het eerste gezicht geen aanbeveling, al heeft de historicus Jonathan Israel er wel eens op gewezen dat het tevens een uiting is van een democratische samenleving waarin de feodale hiërarchie ontbrak. Zo heel slecht is het dus niet, maar een Nederlander maakt snel uitglijders als hij de culturele beleefdheidscodes van een vreemde taal negeert.

Is het dus wel “hoogmoed” van onze landgenoten?
Nee, ik denk dat het een onbewuste identificatie is met wat men veronderstelt dat de “Leitkultur” van Europa is. “Daar horen wij ook bij” (Ian Buruma).
Kortom, we willen niet bij de massa van minderheids-talensprekers horen.
Het is het Nederlandse tolerantie-concept ten voeten uit: “U moogt uw barbaarse cultuur vrij beoefenen, mits wij er geen last van hebben (en liefst: voordeel). Dit concept is in globaal- en zelfs in Europees- verband, volstrekt achterhaald. Europa is de Alblasserwaard niet.Lendering:

Ik heb Balkenendes onvermogen te begrijpen hoe hij op anderen overkomt al eens eerder voor Frontaal Naakt beschreven. Zijn gebrek aan zelfkennis neemt me niet voor hem in.

Ach, het is echt niet alleen Balkenende. Het is een stukje typisch Nederlandse cultuur.

Ik leg het eerst even uit aan de hand van wat ik zoal ervaren heb in Brussel en omstreken.

Begin van de vergadering: De NL weigeren verontwaardigd de aangeboden simultaanvertalingen naar het Nederlands. Koptelefoons worden demonstratief terzijde gelegd.

Na de inleiding, enz.: De eerste Nederlandse spreker neemt het woord. Hij (het is maar al te vaak een hij) heeft kennelijk het voorgaande niet begrepen, en begint een statement vol “hollandismen” uit te spreken in het “globish” (global English, maximaal 1500 woordenschat). Verstaanders van het Engels (en zelfs Engelsen) zetten hun koptelefoon op, omdat ze hopen, dat de tolk er nog iets van kan maken. Minuten later zetten ze hem hoofdschuddend weer af.Uit beleefdheid reageert niemand op de voorgaande Nederlandse spreker.
Soms komt een geroutineerde Nederlandstalige diplomaat of euro-ambtenaar nog langs een omweggetje te hulp. Bij een ambtelijke samenvatting, bij voorbeeld, verwoordt hij/zij nog eens in begrijpelijke taal, wat de NL vertegenwoordiger zojuist heeft willen zeggen.

Slotconclusies en resultaat van de vergadering: Vrijwel altijd hebben de NL zichzelf kwaad gedaan, omdat ze de inzet niet (helemaal) hebben begrepen en omdat hun standpunt niet overgekomen is.

------
Wat ik ervan denk:

Nederland heeft vitale Europese belangen in zijn directe omgeving (goede verbindingen met Noordduitsland en het Ruhrgebied, met Londen, via België en Frankrijk wat best ingewikkeld is, last but not least, erkenning van zijn specifieke cultuur en economisch gewicht door de Europese “grootmachten” DE, FR en GB). Daaraan wordt naar mijn mening veel te weinig aandacht besteed door de NL politiek. men gedraagt zich, alsof men nog een koloniale grootmacht was.

Vlamingen die aan dergelijke bijeenkomsten deelnemen, gedragen zich heel anders. Waar het kan, drukken ze zich in het Nederlands uit. Gevolg: Er wordt naar hen geluisterd. Misverstanden zijn zeldzaam. Maar natuurlijk worden hun meningen ingeschat naar hun werkelijke gewicht: Dat van 6 miljoen Europeanen. Niet meer, niet minder.
De zestien miljoen Nederlanders worden, zoals ook hierboven verondersteld, vaak weggezet als een exotisch, onbegrijpelijk, maar onschadelijk volkje van gefrustreerden en verontwaardigden.

Als de PVV-fractie in het Europese parlement, die ten onrechte bijna een derde van de Nederlandse delegatie in dat lichaam vormt, eens wat nuttigs zou willen doen, in plaats van geld verdienen voor Wilders en de boel saboteren, laat ze dan, in lijn met Wilders’ demagogie, eens eisen, dat Nederlandse vertegenwoordigers in Europa, als ze het Frans of Engels niet goed beheersen, Nederlands spreken in Europese gremia!
Komt er misschien toch nog iets nuttigs uit de missie van Barry Madlener c.s.

En ook nog een tip voor Nederlanders in de EU: Probeer het eens in het Frans! – Zelfs al is je koeterwaals beneden alle peil, de Fransen en alle Zuid-Europeanen zullen zo blij zijn met je (linguistische) statement, dat ze blindelings voor jouw standpunten zullen stemmen!

Mag de CIA wel weten wat wij niet mogen weten over Wilders' geld?

Dit artikel verscheen eerst op Krapuul.nl. Ik werk daaraan mee, omdat we alle krachten moeten bundelen tegen de leugens, waarvan Wilders en zijn bondgenoten profiteren.

"Truth Will Prevail" - George Washington. Or Another Of His Friends.

Gaat de PVV-fractie in het Europees Parlement straks WEL aan de CIA onthullen, wat het Nederlandse publiek NIET mag weten over de financiering van Wilders' eenmansstichting en eenmanspartij?

Deze week gaat het Europees parlement stemmen over de vraag, of "Amerikaanse autoriteiten" weer alles in kopie toegestuurd krijgen, wat jij en ik internationaal overboeken via het SWIFT systeem.
Uitleg: Om gratis in euros geld over te maken of uit de muur te trekken in Eurolanden, gebruik je het SWIFT systeem. Als ik bij voorbeeld eens in de maand geld van mijn Nederlandse ouderdomspensioen overmaak op mijn Belgische rekening (bij dezelfde bank, de ING), verschijnt een waarschuwing op de website: "Gegevens kunnen worden overgedragen aan Amerikaanse Autoriteiten."
Bedankt ING, voor de transparantie. Dat meen ik werkelijk. Want van 2002 tot 2006 stond het rekencentrum van Swift nog in Amerika (hoewel het het hoofdkantoor in Ukkel, bij Brussel gevestigd is) en onze gegevens werden stiekem door NSA en CIA geregistreerd.
Van wederkerigheid is geen sprake. Gegevens worden niet gedeeld met onze eigen geheime diensten. Nederland weet daar alles van, sinds de Amerikaanse autoriteiten in 1995 weigerden om gegevens over Karadzic' Servische troepen te delen met onze militaire missie in Srebrenica. Met als gevolg, dat de interventie van twee Nederlandse straaljagers om de Nederlandse VN-missie aldaar te ondersteunen, half mislukte. Je kunt het hier nalezen.

Nu staat het rekencentrum van Swift in Amsterdam. De VS hebben gevraagd, om gewoon door te mogen gaan met data-mining. Maar daar is nu een Europese toestemming voor nodig. Onze vroegere liberale Eurocommissaris Bolkestein was daar wel voor. Vrijheid, blijheid, niet waar?

Maar z'n voorstel in die richting werd niet overal even enthousiast ontvangen. De Europese discussie sleepte aan tot 30 november vorig jaar, toen een Europese raad van ministers van Binnenlandse Zaken, besloot, dat de CIA haar gang mocht gaan. Die datum was niet toevallig, want op 1 december ging het nieuwe Europese Lissabon-Verdrag in. Dat verdrag machtigt het Europese parlement, om al dan niet toestemming te geven voor dergelijke zaken.

Vanwege een paar technische details die mij ontgaan, ging de vlieger van de lidstaten-ministers niet op. Het EP moet er nu toch ook erover beslissen, wat niet de bedoeling was. Nu adviseert de betrokken commissie van het EP, om de Amerikanen alleen toe te laten, als ze werkelijk iets te zoeken hebben. Logisch, niet waar? Hetzelfde geldt voor het Nederlandse openbaar ministerie, als ze iets willen opzoeken of afluisteren.

Maar dat is niet wat de Amerikaanse administratie wil. Ondanks de zeperds in Irak, enzovoort, is men er in Washington nog steeds hardstikke van overtuigd, dat alleen zij de wijsheid in pacht hebben en dat Nederlandse, Duitse, Franse en Poolse geheime diensten alleen interessant zijn als filialen van de CIA. Zelfs de Engelsen worden niet vertrouwd, zoals blijkt uit het parlementaire onderzoek in Londen over Blair's beslissing om mee te doen met de inval in Irak (2003), dat nu daar plaatsvindt.

Het EP dreigt dus in meerderheid "nee" te zeggen tegen het Amerikaanse mee-lezen van wat ik van Nederland naar België overmaak op mijn ING-rekeningen. Bravo, EP! Europa is echt wel nuttig, zeker nu het Parlement meer te zeggen krijgt.

De Amerikaanse buitenland-minister, Hillary Clinton, belt met de Poolse EP-parlement voorzitter Buzek. Ongezien! Hoopt ze, dat het Poolse zwak voor Amerika zal helpen? Het Europese Parlement heeft een prima kans om te laten zien wie er bij ons de baas is.

Schrijver dezes is er helemaal niet tegen, dat diensten, die terrorisme bestrijden, toegang krijgen tot bankgegevens die daarop slaan. Europese-, Amerikaanse-, Chinese-, whatever. Het is interessant, om te weten, wie geld aan Wilders en zijn stichtingen overmaakt, om de Nederlandse politiek te beïnvloeden. Maar liever NIET in het kader van een eenzijdige en exclusieve overeenkomst, die de CIA maakt tot enige beheerder van onze "geheimen". Daarom moet de SWIFT-CIA overeenkomst worden afgewezen.

Wilders heeft zijn Europese vertegenwoordiging van de PVV in een nauw keurslijf geperst. Ze mogen niet meedoen met ideologische bondgenoten, zoals het Vlaams Belang, de Britse National Party of de Italiaanse Lega Nord. Nu zullen ze echter kleur moeten bekennen.

Wat is belangrijker voor Wilders? Dat hij geen probleem krijgt met zijn neoconservatieve Amerikaanse bondgenoten en dus de Amerikaanse controle over onze euro-overboekingen toestaat? Of blijft hij bij zijn verklaring, dat Nederland het alleen kan, en wijst hij de CIA-controle af?

Het komt erop neer: Mogen de miljoenen die vanuit het buitenland op de Wilders-rekeningen worden gestort (Pipes, "a six number contribution"), NIET worden bekendgemaakt aan het Nederlandse publiek, maar WEL aan de CIA?

Benieuwd, hoe ze straks zullen stemmen, die PVV-vertegenwoordigers van ons in het Europese Parlement....

Vervolging Wilders: Het OM gaat ook op YouTube!

In maart 2008, zette Wilders eindelijk zijn "Fitna" op het internet. En wat hebben we ervan geleerd? Weinig of niets. Vooroordelen, die je ook kunt hebben tegen het Oude testament en het Nieuwe, Paulinische, Testament, werden breed uitgemeten.
Nu heeft het Amsterdamse OM "gewoon" hetzelfde gedaan. Een filmpje op internet over wat het eigenlijk gaat. Een goed initiatief. Verdient navolging. Luister naar pers-officier Otto. Niets garandeert, dat er iets uitkomt. Maar allà.
Hier is de video:

We weten niet wat hieruit zal komen. We steunen uiteraard de rechter, terwijl we betreuren, dat de politiek niet in staat is gebleken om Wilders op zijn plaats te zetten met de middelen die de 2e kamer heeft.
Daarbij valt te denken aan de regels voor schriftelijke vragen van de Tweede Kamer aan de Regering. En, natuurlijk het instellen van regels voor de deelname van uitsluitend democratisch georganiseerde partijen aan de verkiezingen.
Wanneer komt dat aan de orde?

PVV: Censuur op kinderprogrammas! En als het nu eens over Israël ging?

Ahem! In 1993 maakte het team van 'Kinderen voor Kinderen' van de VARA een filmpje over de verscheurdheid (en de rijkdom) van het hebben van twee vaderlanden. Voor kinderen. Marokkaanse kinderen. Nu neemt 'Esther' (Islam in Europe) gretig de parlementaire vragen van de Wilders-valet Martin Bosma over (English version in this next post):

De PVV wil van minister Plasterk weten waarom Kinderen voor Kinderen gisteravond heeft gezongen “Allah Akbar”, de veroveringskreet van de jihad*). In het liedje ‘baklava of rijstevla’ wordt maar liefst 27 keer geroepen dat “Allah groter is.” Het is de derde keer in korte tijd dat de publieke omroep islam-propaganda bedrijft richting onze kinderen.

PVV-mediawoordvoerder Martin Bosma: “Nederlanders worden op deze manier vernederd. Wij moeten het islamitisch imperialisme accepteren en ons er weerloos tegenover opstellen. Dat is constant de boodschap van de staatsomroep. Onlangs stelde ik Kamervragen aan de minister over een peuter-programma van Teleac waar kinderen door koning Koos wordt verteld dat op het Suikerfeest iedereen snoepgoed krijgt. Er was recent ook het programma Koekeloere, eveneens van Teleac, waarin werd uitgelegd hoe kinderen aan Ramadan moeten doen. De multiculturalisten kennen geen enkele schaamte meer. Het multiculturele geloof is in de samenleving op sterven na dood, maar op de publieke televisie is het (gesubsidieerd en wel) nog springlevend.”

En toen stelden de kamerleden Bosma en Wilders de volgende vragen aan de regering:

Schriftelijke vragen van de leden Bosma en Wilders aan minister Plasterk:

1.)
Heeft u kennisgenomen van de uitzending ‘Kinderen voor Kinderen’ van 27 oktober 2009, uitgezonden door de VARA, in het bijzonder het liedje ‘baklava of rijstevla’?*

2.)
Is het u opgevallen dat er in het liedje maar liefst 27 keer ‘Allah Akbar’ wordt gezongen en dat zulks geschiedt in een tv-programma gericht op onze kinderen?

3.)
Bent u er bekend mee dat de kreet ‘Allah Akbar’ een standaardonderdeel uitmaakt van het islamitisch gebed en al 14 eeuwen gebruikt wordt als strijdkreet door de nietsontziende islamitische veroveringslegers?

4.)
Deelt u de mening dat het wrang is dat miljoenen christenen en ongelovigen in de laatste seconden van hun leven, voordat zij vermoord werden door mohammedanen, deze kreet hoorden en dat dit ‘Allah Akbar’ nu als vrolijk wijsje ten gehore wordt gebracht richting de kinderen van Nederland?

5.)
Deelt u de mening dat dit opnieuw een indicatie is dat de staatsomroep vooral de belangen dient van een kleine multiculturele elite en niet van het Nederlandse volk, die echter wel de rekening mag betalen? Zo nee, waarom niet?

Tsja: De vrijheid van meningsuiting, zelfs als het belediging van godsdienst betreft, is heilig voor Wilders. Behalve, natuurlijk, als het om de vrijheid van meningsuiting van "de elite" en van "immigranten" gaat. De "staatsomroep" (die in Nederland -gelukkig- niet bestaat), geeft vrijheid van meningsuiting aan de belangrijkste opinies die in het land bestaan. Dus ook aan die van liberalen en vrijheidslievende socialisten. En aan die van progressieve christenen. Het liedje gaat over de geluiden en de geuren van het land van de ouders van kleine Marokkaantjes. Daarbij hoort, net zo als het klokgelui van de dorpskerk in Friesland, de roep van de muezzin vanaf de toren van de moskee. "Allah is groot"! Niets meer en niets minder. Dat terroristen en machtswellustelingen die roep herhalen - wat heeft dat te doen met de nostalgie van uitgewerkte gastarbeiders en hun kinderen? "Voor God en Vaderland!", riepen de kruisvaarders, de kolonialisten, de fascisten eeuwenlang. En heeft dat iets afgedaan aan het geloof van de gewone christen? Heeft Allahu Akbar iets afgedaan aan het geloof van de gewone moslim?

Het gaat met Wilders' PVV van kwaad tot erger. Natuurlijk zouden dergelijke kamervragen VERBODEN moeten worden. En dat Kan! De Voorzitter van de Kamer kan ze tegenhouden. Want kamervragen zijn vragen van de hele Kamer. Tot nu toe respecteerde de meerderheid van de Kamer het recht van minderheden om suggestieve vragen te stellen. Daarvan wordt door de PVV misbruik gemaakt en daaraan moet een einde komen. Het wordt ècht te gek!

De lage Landen (DLL) zal voortaan de regering helpen, om ja,dergelijke vragen te beantwoorden (Het begin van een nieuwe serie!):

Antwoord van het kabinet op de vragen van de Leden van de kamer Bosma en Wilders:

1.)
Ja. De regering heeft zich zeer geamuseerd met deze uitzending.

2.)
Het is de Regering bekend, dat Moslims, zowel als Christenen, de mening zijn toegedaan, dat God groot is. Het is beide religies toegestaan, zulks te verkondigen.

3.)
Bedoelde aanroeping wordt, te pas en te onpas, door aanhangers van vele religies toegepast. In de bedoelde televisie-uitzending voor kinderen, geldt deze als auditief herinneringsmotief voor het oorsprongsland van hun ouders.

4.)
Het is de Regering bekend, dat in de geschiedenis Christenen en andere niet-Mohammedanen het slachtoffer zijn geworden van vervolging en exterminatie. Onder andere zijdens Moslims. Maar het is de regering ook bekend, dat Joden, Moslims en andere groepen, het slachtoffer zijn geworden van vervolging, pogroms, etnische zuiveringen en andere maatregelen, die niet in overeenstemming zijn met de geldige mensenrechten zoals vastgesteld, en door Nederland onderschreven, door de Verenigde Naties.

5.)
De regering deelt Uw mening niet. Wij zijn trots op de Nederlandse traditie van openheid jegens vreemde opvattingen en wij wensen onze gastvrijheid te handhaven jegens ieder, die wil deelnemen aan de vredelievende samenleving, die wij zwaar hebben bevochten op onze fascistische vijanden.

Zal Balkenende (die Wilders nog steeds niet in de ban gedaan heeft...) zo een antwoord durven geven?

Twijfel, mijn vrienden, maar toch ook: hoop!

Deze post is het begin van een blijde boodschap aan de vervolgde "elite" van Nederland.
Het is namelijk zo, dat het echt niet nodig is, om zich te buigen voor Koning Populisme!
De zogenaamd "domme" massa: Ze respecteert eerder moedige standpunten, eerlijk onderbouwd, dan opportunistische KRETEN.
Kreten, waardoor U zich aangevallen voelt. Het gaat er namelijk echt niet om, of de Linkse Schuilkerk functioneert, maar het gaar erom, of U durft. Durft in de minderheid te zijn. Durft om
humaniteit te verdedigen in een onmenselijke wereld...

New York 400 jaar: Een spiegel van hoe EUROPEES de Nederlandse geschiedenis is...

Op 7 september verleende de minister van Europese Zaken, Frans Timmermans, een ridderorde aan Russell Shorto in New York. Shorto is de schrijver van The Island at the Center Of the World (2004), waarin de geschiedenis wordt verteld van de eerste kolonisatie van Manhattan en omgeving door Nederlandse immigranten in de eerste helft van de zeventiende eeuw.
Russell Shorto
 
Het boek is vrijwel onmiddellijk (mei 2004) in het Nederlands vertaald als: Nieuw Amsterdam - Eiland in het Hart van de Wereld.

(te bestellen bij BOL.COM - klik op boekomslag hierboven)

In 1609 zeilde Henry Hudson in opdracht van de Verenigde Oost-Indische Compagnie vanuit Amsterdam de Atlantische Oceaan over, op zoek naar een "Noord-West Passage" van Holland naar Oost-Azië. De brede delta van de rivier die later Hudson's naam zou krijgen, bleek niet de verhoopte doorvaart te bieden. In de volgende jaren werd er op Manhattan een handelspost gevestigd en verrezen enkele landbouw-dorpen op de eilanden en rivieroevers in de buurt.
"Nieuw Amsterdam" was een erg gematigd economisch succes. Handel met Indianenstammen (huiden) leverde nu en dan wat op. De nederzetting trok ook niet bepaald de economische en culturele elite van de Lage Landen als migranten aan. Dronkenschap, hoererij en misdaad tierden er welig. Kortom, de Hollanders gedroegen zich jegens de oorspronkelijke bewoners heel wat minder beschaafd dan de Moslim-immigranten, die, volgens zeggen, tegenwoordig bezig zijn om Nederland "over te nemen".
Een vroege versie van de "multiculti"-discussie
In dat verband is het interessant om te weten, dat Shorto's boek voor een groot deel draait om het ideologisch conflict tussen de jonge rechtsgeleerde Verdonck en de autoritaire éénbenige gouverneur Peter Stuyvesant. De eerste wilde de moderne, democratische ideeën van Hugo De Groot invoeren en bepleitte respect voor de inheemse cultuur. De tweede wilde daar niets van weten. Omgezet naar de tegenwoordige tijd, zou je kunnen zeggen, dat de zeventiende-eeuwse Verdonck een naieve "goedmens" van de "grachtengordel" genoemd zou worden, terwijl Stuyvesant vergeleken zou kunnen worden met de twintigste-eeuwse Rita Verdonk. - What's in a name?
Wat heeft Europa ermee te maken?
Terug naar Frans Timmermans. Waarom stuurt de Nederlandse regering een minister van Europese Zaken naar New York? Dat is minder gek dan het lijkt. Immers, na ruim veertig jaar werd de kolonie door de Engelsen veroverd en bij de vrede die op de zoveelste Engelse Oorlog volgde, voor Suriname ingeruild. Nieuw Amsterdam werd New York. De meeste Nederlandse settlers bleven. En in de eeuwen daarna, mengden ze zich met alle andere Europeanen (en later niet-Europeanen) die in golven op de kusten van Manhattan, Brooklyn en New Yersey aanspoelden. De Hollandse bijdrage is nog altijd zichtbaar. Maar is ondergeschikt aan het nieuwe elan, dat cultureel, staatkundig en sociaal-economisch door al die immigranten samen gestalte is gegeven in New York. En in de hele VS.
Op zoek naar Nederlandse waarden en cultuur - in New York!
Daarom is het zo goed, dat de minister ('staatssecretaris' in Den haag en omgeving) van Europese Zaken erheen gegaan is. Want New York toont, waarin Nederlanders door hun cultuur van respect en communicatie zo sterk zijn: door handel, wetenschappelijke uitwisseling, interesse voor wat andere Europeanen beweegt, konden ze, met behoud van eigen waarden een belangrijke bijdrage leveren aan het Grote Avontuur dat New York heet. Dat is precies, wat nederlanders te weinig doen, nu Europa zelf een dergelijk proces doormaakt.
New York: 'A distant mirror' voor Nederland in Europa?
In plaats van krampachtig een historische "canon" van Nederlandsheid te zoeken bij types als Michiel De Ruyter, Jan Pietersz Coen en Peter Stuyvesant, van wie men denkt dat ze een puur-hollandse heldhaftigheid vertegenwoordigen die de 'grachtengordel' zo mist, zou men kunnen kijken naar de Verdoncks (met c), naar Grotius, naar de Patriotten die mede de Franse revolutie (die een Europese Revolutie was) gestalte gaven.

Want de Nederlandse geschiedenis is Europees en de Nederlandse cultuur is niet te verstaan zonder haar Europees kader. 400 jaar New York is ook een verre afspiegeling, 'a distant mirror' (Simon Schama), van wat Nederland in Europa zou KUNNEN zijn ...

- Een eerste versie (in het Engels) van dit artikel verscheen 7 september in HUIBSLOG.

-The At Home in Europe version of this article was reprinted at Agoravox

Technorati Tags: New York City, Amsterdam, Russell Shorto, Cultural Diversity, Europe